Een Kroon van Zwarden

Zelfs met de vloekende kleuren van muren, plafonds en vloertegels schreeuwden deze vertrekken rijkdom uit. Op elke andere dag zou hij de hop hebben gedanst. Maar nu was hij zich maar al te zeer bewust van de vertrekken verderop in de gang, van een vrouw die hem in heet water wilde stoppen en met een blaasbalg het vuur zou aanwakkeren. Als Teslyn of Merilille of een van dat stel dat niet eerst zouden doen, ondanks zijn zegel. Waarom tolden de dobbelstenen in zijn hoofd niet meer rond, zodra Elayne die stomme kamers had genoemd? Nieuwsgierigheid. Van thuis kende hij nog een spreekwoord dat vrouwen in de mond bestorven lag, meestal wanneer hij iets had uitgespookt wat vooraf erg leuk geleken had. ‘Mannen kunnen katten nieuwsgierigheid leren, maar katten houden hun wijsheid voor zichzelf.’

‘Ik ben geen vervloekte kat,’ mopperde hij en beende van de slaapkamer de zitkamer in. Hij moest het gewoon weten; dat was alles. ‘Natuurlijk ben je geen kat,’ zei Tylin. ‘Jij bent een lekker kuikentje, dat ben je.’

Mart veerde op en staarde haar aan. Een kuiken? En nog wel een kuikentje. Die vrouw kwam niet eens tot aan zijn schouders. Ondanks zijn verontwaardiging lukte het hem een sierlijke buiging te maken. Zij was tenslotte de koningin; dat kon hij maar beter goed beseffen. ‘Majesteit, dank u voor deze prachtige vertrekken. Ik zou graag met u praten, maar ik moet weg en...’

Ze glimlachte en kwam met ritselende blauwe en witte zijden onderrokken over de rood-groene tegels dichterbij. Haar donkere ogen staarden hem recht aan. Hij voelde niet de minste aandrang om een blik te werpen op de trouwdolk die in haar ruime inkijk genesteld lag. Of naar de grotere, met juwelen bezette dolk in een riem die al evenzeer met juwelen bezaaid was. Hij schoof achteruit.

‘Majesteit, ik heb een belangrijke...’

Ze begon te neuriën. Hij herkende het wijsje; hij had het onlangs nog voor een paar meisjes geneuried. Hij was verstandig genoeg om met de stem die hij bezat niet te gaan zingen. Bovendien kreeg hij rode oren van de woorden die ze hier gebruikten. Hier noemden ze het liedje ‘Met mijn kussen beneem ik je de adem’.

Hij lachte zenuwachtig en probeerde een met lazuur ingelegd tafeltje tussen hen in te krijgen, maar zij schuifelde er als eerste omheen zonder dat ze een stap sneller leek te lopen. ‘Majesteit, ik...’

Ze legde een vlakke hand op zijn borst, duwde hem achteruit een stoel met een hoge rug in en sprong op zijn schoot. Hij zat gevangen tussen haar en de armleuningen. Hij had haar natuurlijk gemakkelijk op kunnen tillen en haar weer naast zich neer kunnen zetten. Maar zij bezat die vervloekt grote dolk in haar riem, en hij betwijfelde of zij zijn lijfelijke aanpak even aanvaardbaar zou vinden als haar aanpak van hem. Dit was tenslotte Ebo Dar, waar een vrouw die een man doodde in haar recht stond, tenzij het tegendeel werd bewezen. Hij kon haar er gemakkelijk af zetten, maar...

In de stad had hij visboeren gezien die heel vreemde beesten verkochten, die ze inktvis en achtarm noemden – Ebodaranen aten die dingen ook nog! – maar tegen Tylin legden zij het af. Die vrouw bezat wel tien handen. Hij kronkelde heen en weer, probeerde haar tevergeefs tegen te houden, en ze lachte zachtjes. Tussen haar kussen door voerde hij ademloos aan dat er iemand binnen kon lopen, maar ze lachte slechts klokkend. Hij brabbelde wat over eerbied voor haar kroon, en ze stikte van het lachen. Hij beweerde beloofd te zijn aan een meisje thuis, dat zijn hart had omvat, en daar moest ze nog harder om lachen. ‘Wat niet weet, wat niet deert,’ mompelde ze, en haar twintig handen vertraagden geen moment.

Iemand klopte aan.

Hij wist zijn mond vrij te krijgen en riep: ‘Wie is daar?’ Nou ja, het was een schreeuw. Heel hoog, piepend. Per slot van rekening was hij buiten adem.

Tylin was zo snel van zijn schoot en drie passen van hem af dat het in een oogwenk gebeurd leek te zijn. De vrouw had nog de moed om hem verwijtend aan te kijken! Waarna ze hem een kushandje toewierp.