Een Kroon van Zwarden

Daarna kwamen de andere paarden van de reservekudde, tien aan een lijn, onder het waakzame oog van knechten van Dobraines landgoed. Hij nam aan dat die wist wat ze van plan waren. Perijn kon er Draver, die alleen liep, zo uitpikken. De vrouw die voor hem zorgde, kon haar klus maar beter goed doen. Een groot aantal karren op hoge wielen kwam erdoorheen. De voerlui trokken schreeuwend aan de teugels, alsof ze bang waren dat de poort onverhoeds zou dichtklappen. Er waren heel wat karren, omdat die minder konden vervoeren dan wagens. Ze waren uitgekozen, omdat een wagenspan niet door de poort kon. Blijkbaar konden Neald en Gradi niet zo’n grote poort maken als Rhand of Dashiva.

Nadat de laatste kar eindelijk met piepende assen door de doorgang was gedenderd, wilde Perijn al bevelen de poort te sluiten maar Neald hield hem open en bevond zich nog aan de andere kant in Cairhien. Even later was het te laat.

Berelain schreed erdoorheen, een merrie leidend die even wit was als Zwaluw zwart. Inwendig prevelde hij wat dankwoorden dat de grijze rij kleding tot boven aan haar nek gesloten was. Daarentegen zat het lijfje even strak als een Taraboons gewaad. Perijn kreunde. Met haar kwamen Nurelle en Bertain Gallenne, de kapiteinheer van haar Vleugelgarde, een grijze kerel die zijn zwarte ooglap droeg zoals een andere man een veer in de hoed. Daarop volgde de Vleugelgarde in de rode wapenrusting, meer dan negenhonderd man. Nurelle en de anderen die in Dumais Bron hadden gestreden, droegen een geel koord om de bovenarm.

Berelain steeg op en reed opzij, terwijl Nurelle de Vleugelgarde tussen de bomen opstelde. Ze moest op ruim vijftig pas afstand van Faile zijn geweest, met tientallen bomen tussen hen in, maar ze zocht een plekje waar ze Faile kon aanstaren. Zo vlak en effen dat Perijns huid kriebelde. Hij had bedacht Berelain in de achterhoede te plaatsen, zo ver mogelijk uit de buurt van Faile, maar dit zou hij verder elke avond onder ogen moeten zien. Bloedvuur, Rhand!

Nu kwam Neald door de poort naar buiten, terwijl hij over zijn malle snorretje streek, loerend naar iedereen of ze wel zagen hoe goed hij de doorgang liet verdwijnen. Niemand keek en hij klom met een misnoegd gezicht op zijn paard.

Perijn stapte ook op en reed Stapper naar een lage heuvel. Niet iedereen kon hem tussen de bomen zien, maar ze hoefden hem alleen maar te horen. Er rimpelde een beweging door de groep toen hij de teugels aantrok, en mensen stapten opzij om hem beter te kunnen zien.

‘Voor zover ieders ogen-en-oren in Cairhien nu weten,’ zei hij luid, ‘ben ik verbannen, is de Eerste van Mayene op weg naar huis en zijn alle anderen gewoon verdwenen als ochtendmist in de zon.’

Tot zijn verbazing werd er gelachen. Een roep van ‘Perijn Guldenoog’ steeg op en niet alleen van het volk uit Tweewater. Hij wachtte tot het stil werd en dat duurde even. Faile lachte en schreeuwde niet; Berelain evenmin. Beide vrouwen schudden het hoofd. Ze vonden allebei dat hij niet zoveel moest vertellen als hij van plan was te doen. Toen zagen ze elkaar en verstarden hun hoofden, alsof ze in amber waren gevat. Ze hadden er een hekel aan het eens te zijn. Het was geen verrassing dat de twee paar ogen zich met dezelfde uitdrukking op hem richtten. Er was een oud spreekwoord in Emondsveld, maar hoe je het zei en wat je bedoelde, hing af van de omstandigheden en van wie je was. ‘Het is altijd de schuld van de man.’ Hij had één ding wel geleerd, vrouwen waren er beter in dan wat dan ook: een man leren zuchten.