Мясцовы час

«Мясцовы час» — гурт незвычайны. Вось ён, жыўцом, сапраўдны, забыты ўжо ў суседняй Расеі, андэграўнд. Доўгі час гурт ня меў нават сталага памяшканьня для рэпэтыцый. Пакуль Полацкі гарадзкі Палац культуры знаходзіўся на капрамонце — рэпэтавалі ў ім. Пазьней ад «МЧ» пачалі патрабаваць якуюсь аддачу. Дыскатэкі-танцы «лабаць» музыкі адмовіліся. Ім паказалі на шырокія дзьверы. Далей рэпэтавалі ў памяшканьні Наваполацкага рок-клюба. Выкройвалі вольныя гадзіны зь іншым гуртом. У хуткім часе памяшканьне ў рок-клюба рэквізавалі. Пайшлі прасіцца «на мяса» (Палац культуры мясакамбіната) да трэш-гурта «Дзіда»... Яшчэ складаней з інструмэнтам. У лідара, вакаліста Алеся Кузьміна, доўгі час не было сваёй гітары. Пазычалі, арэндавалі. Неяк выкручваліся. Неўзабаве зь перамогай выйшлі з паганага становішча — Алесь змайстраваў самаробную гітару з падваконнай дошкі, якую знайшлі ў старым напаўзруйнаваным полацкім доме. Чым не андэграўнд!

Дзякуй Богу, сёньня большасьць арганізацыйных пытаньняў вырашаныя. Мясцовы прадпрымальнік Алег Макрушын уладкаваў у сваю «фірму» практычна ўсю каманду. Да гэтага большасьць хлопцаў нідзе не працавала. Якая там праца — раптам тэлефануюць: тэрмінова неабходна быць на здымках, далей заплянаваны канцэрт, а там фэстываль... (Трэба дадаць — усё бясплатна, часам самі музыкі купляюць сабе квіты на дарогу. Чысты андэграўнд!) Акрамя таго, Алег арэндуе цяпер памяшканьне для рэпэтыцый гурта. Ён жа фінансаваў запіс «Ускраіны». Ці не справа рук Брачыславіча?

Калі аўтар гэтых радкоў едзе куды-небудзь з гуртом на канцэрты, ён не перастае зьдзіўляцца. Звычайныя хлопцы. І адносіны паміж сабой нейкія дваравыя, такія ўзьнікаюць у падлеткаў у невялікіх гарадах (сам нарадзіўся на пэрыфэрыі). Заўсёды трымаюцца разам, трохі наіўна-сэнтымэнтальныя. Адкуль усё бярэцца, калі выходзяць на сцэну? Упэўненасьць, нават нейкая сцэнічная «фірмовасьць». Праўда, «крутых па жыцьці» рокераў хлопцы ня любяць. Навошта займацца франдэрствам, «касіць» пад монстраў рока. Ад усяго тутэйшага монстраўства патыхае няўклюдным, затурканым правінцыяналізмам. Зь беларускіх рок-мэнаў любяць і сябруюць з «мрайчукамі». Шматлікія агульныя канцэрты параднілі каманды. Ніколі не выступалі разам з «Улісам». Ніякіх кантактаў зь ім не падтрымліваюць (безь якойсьці прычыны, ня зводзіў лёс). І наогул, ні да каго «ня клеюцца», нікуды ня плішчуцца. Ня любяць хлусьні і брудных учынкаў.