Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Ад пажадлівай інтанацыі ў яго голасе ў Гары пабеглі мурашкі па скуры.
— Лягчэй, Грэй, — асцярог Скабіёр пад гідкія смяшкі сваіх прыяцеляў.
— О. Я не збіраюся яе зараз кусаць. Мы проста пазнаем, ці лепш яна памятае сваё імя, чым Барды. Хто ты, дзетачка?
— Пенелопа Кліруотэр, — сказала Герміёна. Яе голас прагучаў спалохана, але ўпэўнена.
— Статут крыві?
— Паўкроўка, — сказала Герміёна.
— Гэта лёгка праверыць, — вымавіў Скабіёр. — Але па гадам яны нагадваюць студэнтаў Хогвартса…
— Мы кінулі шголу, — з працай вымавіў Рон.
— Кінулі, вось яно як, руды? — перапытаў Скабіёор. — І замест гэтага адправіліся ў паход? І вы вырашылі, дзеля смеху, вымавіць імя Цёмнага Лорда?
— Не дзевя смеху, — адказаў Рон. — Не нагошно.
— Не нарошно? — вакол ізноў усё загагаталі. — Ты ведаеш, хто зваў Цёмнага Лорда па імі, Уізлі? — прагыркаў Грэйбэк. — Ордэн Фенікса. Гэта табе ні пра што не кажа?
— Не.
— Яны не выказваюць Цёмнаму Лорду належнай павагі, таму на яго імя накладзена Табу. Дзякуючы гэтаму было злоўлена некалькі членаў Ордэна. Ну, паглядзім. Звяжыце іх разам з тымі двума!
Хтосьці схапіў Гары за валасы, працягнуў яго трохі, затым пхнуў так, што ён сеў на зямлю, і затым яго прывязалі да кагосьці спіной да спіны. Гары ўсё яшчэ амаль нічога не бачыў скрозь шчылінкі заплыўшых вачэй. Калі чалавек, які звязаў іх, нарэшце, сышоў, Гары прашаптаў іншым палонным:
— У каго-небудзь ёсць палачка?
— Не, — раздаліся галасы Рона і Герміёны абапал ад Гары.
— Гэта ўсё мая памылка. Я сказаў імя. Прабачце…
— Гары? — Нейкі знаёмы голас загучаў прама ззаду Гары, злева ад Герміёны.
— Дын?
— Гэта ты! Калі яны пазнаюць, каго злавілі!. Гэта Паляўнічыя — шукаюць беглых, каб абмяняць іх на золата…
— Зусім нядрэнны ўлоў за адну ноч, — сказаў Грэйбэк. Пару падбітых цвікамі чаравік пракрочыла міма Гары. З намёта зноў пачуўся шум і грукат. — Бруднакроўка, гоблін, і гэтыя дзеці. Ты праверыў іх імёны ў спісе, Скабіёр? — прагыркаў ён.
— Ага. У спісе няма ніякага Вернана Дадлі, Грэйбэк.
— Цікава, — вымавіў Грэйбэк. — Вельмі цікава.
Ён прысеў каля Гары, і той убачыў праз вузкі прасвет паміж апухлымі векамі апраўлены зблытанымі сівымі валасамі і бакенбардамі твар з бурымі зубамі і болькамі ў кутках рота. Як і ў той вечар, калі загінуў Дамблдор, Грэйбэк струменіў сумесь пахаў бруду, поту і крыві.
— Так цябе не адшукваюць, Вернан? Або ў гэтым спісе ў цябе іншае імя? На якім факультэце ты вучыўся ў Хогвартсе?
— Слізэрын, — аўтаматычна адказаў Гары.
— Пацешна. Яны ўсё думаюць, быццам мы прагнем гэта пачуць. — Усміхнуўся з цемры Скабіёр. — Але ніхто з іх не можа сказаць, дзе знаходзіцца іх пакой адпачынку.
— Ён у падзямеллі, — упэўнена вымавіў Гары. — Трэба мінуць скрозь сцяну. Там досыць чэрапаў і ўсякага падобнага глупства, ён прама пад возерам, таму там ўсё святло зялёнае.
Услед рушыла кароткая паўза.
— Ну-ну… Увогуле, падобна на тое, што мы сапраўды злавілі Слізэрынца, — выклікнуў Скабіёр. — Гэта табе на карысць, Вернан, ў Слізэрыне няшмат бруднакровак. Хто твой бацька?
— Ён працуе ў Міністэрству, — зманіў Гары, Ён ведаў, што яго хлусня паваліцца пры найменшай спробе капнуць паглыбей, але, з іншага боку, як толькі яго твар зноў прыме нармалёвы выгляд, гульня будзе скончаная ў любым выпадку. — У аддзеле Чарадзейных Выпадкаў і Катастроф.
— Ведаеш, Грэйбэк, — сказаў Скабіёр. — Ведаеш, па-мойму, там сапраўды ёсць Дадлі.
Гары затаіў дыханне: няўжо поспех, чыстае шансаванне, дапаможа ім выбрацца з гэтай пераборкі?
— Ну-ну… — вымавіў Грэйбэк, і Гары ўчуў ледзь прыкметную нотку трывогі ў яго голасе. Фенрыру відавочна было не па сабе ад думкі, што ён зараз схапіў і звязаў сына службоўца Міністэрства. Сэрца Гары латашылася пад вяроўкамі, якія сцягвалі яго грудзі, і ён не здзівіўся бы, калі б перэварацень гэта заўважыў. — Калі ты кажаш праўду, вырадак, значыць, табе не трэба баяцца паездкі ў Міністэрства. Твой бацька толькі ўзнагародзіць нас за тое, што мы вярнулі цябе яму.
— Але, — выклікнуў Гары, ва рту ў яго перасохла. — Калі вы дазволіце нам…
— Гэй! — раздаўся крык з намёта. — Грэйбэк, паглядзі на гэта!
Цёмны сілуэт паспешліва ішоў у іх бок, і Гары ўбачыў, як у святле чарадзейных палачак бліснула срэбра. Яны знайшлі меч Грыфіндора.
— О-о-о вельмі міла! — сказаў Грэйбэк, з падзякай прымаючы меч з рук кампаньёна. — О, сапраўды вельмі сімпотная штучка. Падобна, гоблінская праца. Дзе вы яго ўзялі?
— Гэта майго бацькі, — зманіў Гары, з усіх сіл спадзяючыся, што ў цемры Грэйбэк не разглядзіць гравіроўку на клінку. — Мы ўзялі яго, каб секчы дровы…