Вужык. Голуб на плячы. Дак

“Ты любіш мроі, жывеш летуценнікам, – вось і дамроіўся, – тлумачыць мне маю незразумеласць і здзіўленне Мухіко. – Такая твая планета. Так што сам сабе і павінен падпарадкоўвацца. Не мне, а сабе. Таму бяры, дружа мой дарагі, далькажык. Узяў? Вельмі добра. Набірай цяпер нумар Саямы. А далей ведаеш, пра што гаварыць…”

Я ледзьве адшукаў яго: схаваў на антрэсолі перад уваходам на кухню – засунуў у правы вугал, загарнуўшы яго ў рознае рыззё і прычындалы: каб не кінулася ў вочы рабаўніку-зладзею, калі залезе выпадкова ў кватэру – хаця што ў мяне было рабаваць, – амаль голыя сцены. Ды шафа, крэслы, ложак, паліца з кнігамі…

Паклаў далькажычак на стол. Разгарнуў, як блакноцік.

На яго адразу ж села Мухіко, задрыгала неспакойна нагамі, крыло аб крыло пацерла, задрыжэла ад задавальнення.

“Ну, давай, не марудзь, – прыспешвала нецярпліва муха, – такія справы трэба рашаць хутка, не раздумваючы…”

Панаціскаў на патрэбныя кнопачкі з лічбамі, чакаў. Праз секунд колькі на табло высвеціўся матавы экран і з ідэальнай выразнасю я ўбачыў буйным планам твар Саямы.

– Прывітанне, Саяма сан! Гэта Антон. Пазнаў?

– Здароў быў, Антон сан! Пазнаў. Чаго так доўга не званіў. Я сам набіраў цябе, ды ты нешта не адказваў.

– З сабой не нашу твой падаруначак, баюся згубіць. А вось цяпер надарылася нагода пагаварыць.

– Якая нагода? Што трэба, Антон сан, гавары?

– Памятаеш, ты мне абяцаў-гаварыў, што можаш камара ці муху падкаваць?

– Помню. І што? Спатрэбілася падкаваць камара?

– Не камара, а муху. І не падкаваць, а… Нас ніхто не можа падслухаць?

На другім канцы нешта піснула, і Саяма супакоіў мяне:

– Цяпер – не. Закадзіраваў лінію. Што ж за пільная патрэба, спадар Антон?

– Трэба аснасціць сучаснай звышсакрэтнай апаратурай муху, з якой мы пасябравалі. Ужывіць у яе вочы відэакамеру з мікрафонам.

– Яна сама таго хоча?

Я паглядзеў на Мухіко.

“Жадаю! Сама жадаю! – яна ўзляцела і зрабіла над галавой колькі кругоў. – Гавары хутчэй, не марудзь!”

– Так. Яна пацвердзіла. Яна і сама пра тое скажа. Але ці магчыма такое, Саяма сан?

– Скажу шчыра – справа не вельмі складаная. Калі не простая. Думаю, што мы зробім усё неабходнае. Разумею, што гэта будзе не забава, а неабходная рэч для агульнай справы… Так што выпісвай камандзіровачку. Як яе завуць хоць?

– Мухіко! Мухіко сан.

– Харошае і прыгожае імя. Я буду чакаць яе у такійскім аэрапорце праз тры дні. Бачыць яна мяне на экране?

“Бачу, бачу! – усклікнула муха, сядаючы мне ўжо на плячо (пасмялела ці рашыла зрабіць мне прыемнае?). – Пазнаю яго сярод мільёнаў людзей. Тым больш, што ў яго кепка з пяром дзівоснай птушкі, якая ніколі не есць мух.

– Яна запомніла цябе, Саяма сан! Чакай! І – дзякую!

Мы перакінуліся яшчэ некалькімі словамі, падзяліліся навінамі, пажадалі адзін аднаму поспехаў.

– Праз дні чатыры мы выйдзем на сувязь. Сігнал ты пачуеш, і будзеш бачыць тое, што будзе бачыць Мухіко…

– Буду чакаць ад цябе вестак.

– Бывай, дружа! Поспехаў!

– Да пабачэння!