Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Светка спалохалася, выхапіла сваю руку з рукі Уладзіка. Цяпер яна верыла яму і баялася яго. Паверыла і пачала баяцца, адчуўшы яго руку, сухую і як з іскрамі, нібы электрычнасць бегла па ёй, плавіла яе цела, дзерла яго, як дзярэ адзенне і скуру калючы дрот, дзярэ да крыві, да голага і непрыгожага раздзірана-чырвонага мяса, ад аднаго выгляду якога і сорамна, і балюча, і шкада якога. I Светка зараз саромелася таго, што было ў яе на душы. Не хацела яна нікога пускаць да сябе ў душу, таму што сапраўды было там шмат чаго цёмнага і жахлівага, што жахала нават саму яе. I яна выплёсквала гэтае жахлівае, біла ім наводмаш Уладзіка, імкнучыся такім чынам схаваць ад яго тое, што ён не паспеў адчудь праз яе руку. Хай чуе ўсё ад яе, а не падслухоўвае:

— Ну і што, ну і што, чыя дачка я і ад каго — ад немца, японца, папуаса. Каму, акрамя мяне, якая справа, каму якая справа. Усё роўна ж я ёсць. Ёсць і буду, калі ўжо з'явілася па волі каго-небудзь ці насуперак той волі на свет... Як там са светам і святлом яго, якое зарыва, святло над маёй галавою, Уладзічак. Чорнае яно. А негра табе не даводзілася бачыць? Як ён у цемры, свеціцца ці, што галавешка, чорны. Я ж нікога, ты чуеш, нікога не прасіла, каб нараджалі мяне. Не прасілася я на свет, а вывелі, завялі, як заводзяць парсюка. Завялі, стварылі, дык дайце ж жыць, хаця б так, як таму чарвяку, як машынам сваім даяце. Беражэце і пестуеце чарвяка, машыну, прызнаяце, дык прызнайце і мяне. Ты начамі не спіш, я ведаю, баброў табе шкада, і ўсе вакол баброў, птушак, звяроў шкадуюць. Дык пашкадуйце і мяне. Хаця плявала я на ваша шкадаванне і тваё, Уладзічак, плявала і лічна на цябе. I ідзі, Уладзік, ідзі. Да школы ідзі, там усе светлыя і вясёлыя. Гэта першае і апошняе наша з табой спатканне. А я ноччу пасля сустрэчы з табой Вовіка-алкаголіка пушчу. Адчыню яму акно. Ён даўно просіцца. Вось гэта будзе пара. Абодва чорныя, без пробліску, я ад немца, а ён сам дурань, зялёны ад гарэлкі. Я чорная, ён зялёны...