Każde martwe marzenie

Rozdział 30

Ma­ahir uniósł łeb, roz­ło­żył uszy i wy­dał z sie­bie prze­cią­głe, wy­zy­wa­ją­ce trą­bie­nie. Sa­miy po­kle­pał go czu­le po gło­wie i po­wie­dział:

— Na­dal jest zły, bo nie może ma­sze­ro­wać z in­ny­mi sło­nia­mi.

De­ana po­pra­wi­ła się na le­żan­ce, prze­cią­gnę­ła, aż coś trza­snę­ło jej w ra­mio­nach.

— To on nie wie, jaki za­szczyt go spo­ty­ka, że może no­sić na grzbie­cie Pło­mień Aga­ra?

Chło­pak od­wró­cił się i pu­ścił jej oczko.

— Sło­nie szcza­ją na za­szczy­ty. Praw­dę po­wie­dziaw­szy, są tak wiel­kie, że szcza­ją na wszyst­ko. Ale le­piej, że nie ma­sze­ru­je z resz­tą, bo jest tam kil­ka mło­dych sam­ców, któ­re chęt­nie rzu­ci­ły­by mu wy­zwa­nie, i mie­li­by­śmy nie­ustan­ne kło­po­ty. Sa­mi­ce le­piej kon­tro­lu­ją sta­do.

— Mi to mó­wisz?

Kor­nak uśmiech­nął się na mo­ment, ale za­raz spo­waż­niał.

— Wie­le z nich nie wró­ci do domu.

— Idzie­my na woj­nę, Sa­miy. Nie chcia­łam jej, ale nie mam wy­bo­ru. I do­brze wiem, jak wie­le sło­ni może zo­stać za­bi­tych albo ran­nych. Tak jak wiem, że jesz­cze wię­cej lu­dzi spo­tka ten sam los. Jak so­bie ra­dzi Brim­gorn? — Dziw­nie było pro­sić dzie­się­cio­lat­ka, by oce­niał męż­czy­znę, któ­ry mógł­by być jego dziad­kiem, ale De­ana ufa­ła opi­niom chłop­ca.

Sa­miy wzru­szył ra­mio­na­mi. Za ta­kie ge­sty go ko­cha­ła, kor­nak był je­dy­ną oso­bą w ca­łym obo­zie, któ­ra ośmie­la­ła się za­cho­wy­wać w ten spo­sób w jej to­wa­rzy­stwie. Jak­by mia­ła przy so­bie od­mło­dzo­ną wer­sję tru­ci­cie­la z jego zło­śli­wo­ścia­mi i bez­czel­no­ścią.

— Jest mą­dry. Zna się na sło­niach jak nie­wie­lu in­nych. I wie, jak wy­ko­rzy­stać je w trak­cie bi­twy, a nu­awa­chi mu ufa­ją.

— To do­brze. — De­ana unio­sła się z pół­le­żą­cej po­zy­cji i ro­zej­rza­ła wo­kół.

Ma­ahir wę­dro­wał po­środ­ku ko­lum­ny Ba­wo­łów. Od­dzia­ły cięż­kiej pie­cho­ty, li­czą­ce po stu dwu­dzie­stu lu­dzi, ma­sze­ro­wa­ły kar­nie przed nim, za nim i wo­kół nie­go. Wczo­raj po­sta­no­wio­no, że ar­mia po­rzu­ci na je­den dzień dro­gę, któ­ra choć utwar­dzo­na, była krę­ta i tak wą­ska, że woj­ska Ko­no­we­ryn mu­sia­ły­by roz­cią­gnąć się na niej w dłu­gie­go na dzie­sięć mil węża. Ide­al­na sy­tu­acja na za­sadz­kę. Za­miast tego we­szli na sze­ro­ką rów­ni­nę, wy­su­szo­ną i twar­dą, po któ­rej wozy mo­gły po­ru­szać się nie­wie­le wol­niej niż po dro­dze, a trzy­dzie­ści pięć ty­się­cy lu­dzi mo­gło przy­jąć szyk znacz­nie lep­szy do obro­ny i ata­ku. Ba­wo­ły po­środ­ku, Sło­wi­ki na obu skrzy­dłach i w da­le­kiej awan­gar­dzie, sło­nie i od­dzia­ły na­jem­ni­ków z tyłu. Krę­pa, zwar­ta for­ma­cja, któ­ra umoż­li­wia­ła szyb­kie roz­bi­ja­nie i zwi­ja­nie obo­zów i dzię­ki któ­rej mo­gli­by szyb­ko sta­nąć do bi­twy.