Każde martwe marzenie

Woj­na na ma­pie za­wsze jest peł­na ła­twych zwy­cięstw.

Nie wtrą­ca­ła się w te kłót­nie. Czu­ła, że wszy­scy ci męż­czyź­ni po­trze­bu­ją ich, że w ja­kiś spo­sób po­ma­ga im to roz­ła­do­wać na­pię­cie. W cza­sie praw­dzi­wej bi­twy nie bę­dzie cza­su na próż­ne roz­wa­ża­nia, zo­sta­ną tyl­ko ból i krew.

Od czo­ła roz­cią­gnię­tej na milę ar­mii ga­lo­po­wał jeź­dziec, wy­ma­chu­jąc czer­wo­ną szma­tą. Po­sła­niec z waż­ny­mi wie­ścia­mi.

— Pani!

Kon­ny spiął wierz­chow­ca kil­ka kro­ków od Ma­ahi­ra tak gwał­tow­nie, aż zwie­rzę za­rża­ło nie­za­do­wo­lo­ne i pra­wie przy­sia­dło na za­dzie. Po czym za­wró­cił w miej­scu i zrów­nał się ze sło­niem.

— Pani. Zna­leź­li­śmy ich.

— Kogo? — Wi­zja ar­mii nie­wol­ni­ków, któ­ra wy­szła z lasu, by wy­dać im bi­twę, zmro­zi­ła jej krew w ży­łach.

— Me­ekhań­czy­ków. Ge­ne­ra­ła La­skol­ny­ka i resz­tę. To zna­czy — po­sła­niec wy­da­wał się za­kło­po­ta­ny — oni…

— Cze­ka­li na was?

— Tak, pani. Cze­ka­li. I pro­szą o zgo­dę na au­dien­cję.

Za­sta­no­wi­ła się. Do roz­bi­cia wie­czor­ne­go obo­zo­wi­ska mie­li jesz­cze co naj­mniej dwie go­dzi­ny. List z me­ekhań­skiej am­ba­sa­dy, któ­ry mia­ła wrę­czyć sław­ne­mu do­wód­cy, je­chał gdzieś na wo­zach wraz z na­mio­tem i resz­tą jej rze­czy. Nie za­trzy­ma mar­szu ca­łej ar­mii, by go zna­leźć.

— Prze­każ, że spo­tkam się z nim wie­czo­rem, jak już roz­bi­je­my obóz. Z nim i z jego ludź­mi. Za­pra­szam ich na ko­la­cję. Nie mu­szą za­kła­dać uro­czy­stych stro­jów.

* * *

— Go­to­wa? Wszy­scy cze­ka­ją.

Da­ghe­na wsa­dzi­ła gło­wę do na­mio­tu i zmie­rzy­ła ją kry­tycz­nym spoj­rze­niem. Ka­ile­an spoj­rza­ła na nią wro­go. Ta cho­le­ra już zdą­ży­ła się wy­szy­ko­wać?

— Jed­no sło­wo, Dag — wy­ce­dzi­ła przez zęby. — Jed­no sło­wo, a przy­się­gam, że cię wal­nę i pój­dziesz na tę całą ucztę z pod­bi­tym okiem. I nie rób mi tu prze­cią­gu, bo wszy­scy za­raz za­czną się ga­pić.

Ka­ile­an pró­bo­wa­ła wła­śnie za­ło­żyć naj­czyst­szą ko­szu­lę, jaką mia­ła, gdy w wej­ściu do na­mio­tu uka­za­ła się też twarz Lei. Dziew­czy­na zdą­ży­ła już się umyć, wpleść we wło­sy garść ko­lo­ro­wych pa­cior­ków i ma­znąć oczy kred­ką. Kred­ką! Bo­go­wie, w tych swo­ich ju­kach ona na­praw­dę wozi wszyst­ko.

— Albo cyc­ki ci zma­la­ły, albo ro­bisz się co­raz młod­sza — stwier­dzi­ła Lea po­waż­nie. — Po­win­naś chy­ba wię­cej jeść.

— Za­mknij się, bo nie rę­czę za sie­bie. — Ka­ile­an wy­gra­ła wresz­cie wal­kę z opor­ny­mi gu­zi­ka­mi, się­gnę­ła po gor­set i za­czę­ła ko­lej­ną bi­twę, z ta­siem­ką, któ­ra za cho­le­rę nie chcia­ła dać się prze­pleść przez ha­ft­ki. — Resz­ta już go­to­wa?

— Oczy­wi­ście. Wiesz, jak to jest z chło­pa­mi, za­ło­żą czy­ste onu­ce, wy­cze­szą reszt­ki ostat­nie­go obia­du z wą­sów i już są go­to­wi. — Da­ghe­na za­pre­zen­to­wa­ła olśnie­wa­ją­cy uśmiech. — A je­śli mowa o cze­sa­niu, po­ży­czyć ci zgrze­bło?

Ka­ile­an za­wią­za­ła zgrab­ną ko­kard­kę pod biu­stem, kon­sta­tu­jąc z pew­nym nie­po­ko­jem, że Lea chy­ba ma ra­cję – przez ostat­ni mie­siąc zde­cy­do­wa­nie zro­bi­ła się jak­by młod­sza.