Pamięć Światłości

– Nie idę tam – odparła Elayne, zawracając Cień Księżyca.

– Krew i krwawe popioły, nie zrobisz tego! Ja…

– Birgitte – ucięła ostro Elayne. – To ja dowodzę, a ty jesteś moim żołnierzem. Posłuchasz mego rozkazu.

Birgitte cofnęła się, jakby uderzono ją w twarz.

– W namiocie dowództwa jest Bashere – mówiła Elayne. – Jestem jedną z kilku przenoszących o jednej z największych mocy, jakie posiada ta armia. I to ja będę pochwycona i poćwiartowana, zanim zdążę choćby pomyśleć o tym, by usiąść i czekać na koniec bitwy. Jestem warta tyle, ile tysiąc żołnierzy na tym polu walki.

– Dzieci…

– Nawet jeśli Min miałaby inne zdanie, i tak nalegałabym, by ruszyć do walki. Czy sądzisz, że dzieci naszych żołnierzy nie są w niebezpieczeństwie? Wiele z nich stoi na murach tego miasta. Jeśli przegramy, zostaną wyrżnięte. Nie, nie będę się trzymać z dala od niebezpieczeństwa i nie będę siedzieć i czekać. Jeśli sądzisz, że twoim zadaniem jako mojej Strażniczki jest to, by mnie powstrzymać, to zerwę więzy tu i teraz i wyślę cię do kogoś innego! Nie mam zamiaru spędzić Ostatniej Bitwy, wylegując się na szezlongu i popijając kozie mleko!

Birgitte zamilkła, zaś dzięki więzom Elayne mogła poczuć jej zdumienie.

– Światłości – rzekła w końcu Birgitte. – Nie zatrzymam cię. Ale czy przynajmniej zgodzisz się cofnąć na czas pierwszych salw łuczników? Zrobisz więcej dobrego, pomagając liniom walczących, gdy zaczną słabnąć.

Elayne pozwoliła, by Birgitte i jej ludzie poprowadzili ją z powrotem ku zboczu wzgórza, gdzie stacjonowały smoki Aludry. Talmanes, Aludra i ich podwładni oczekiwali bitwy z większym zapałem niż pozostałe oddziały. Byli równie zmęczeni, ale nie mieli okazji znacząco się wykazać podczas bitew w lasach i podczas odwrotu. Dziś mieli szansę zabłysnąć.

Plan bitewny Bashere był tak złożony, jak każdy, w którym Elayne brała udział. Większa część armii zatrzymała się jakąś milę na północ od miasta, za ruinami Podgrodzia znajdującymi się poza murami. Szeregi armii znajdowały się na terenach ciągnących się na wschód od Alguenyi poprzez wzgórza i nizinną drogę prowadzącą do Wrót Jangai, a następnie do ruin kapitularza Iluminatorów.

Szeregi piechoty – składającej się głównie z Andorańczyków i mieszkańców Cairhien, ale także z Ghealdanian i Białych Płaszczy – rozmieściły się na kształt półksiężyca na przodzie sił Elayne. Sześć szwadronów smoków zajęło szczyt wzgórza na tyłach piechoty.

Trolloki nie mogłyby dostać się do miasta, nie pokonawszy najpierw tej armii. Estean na jednej flance miał kawalerię Legionu Czerwonej Ręki, podczas gdy Skrzydlata Gwardia Mayene strzegła drugiej. Reszta jazdy stanowiła rezerwę.

Elayne czekała cierpliwie, patrząc, jak armia Trolloków się przygotowuje. Jej największym zmartwieniem było to, że będą musieli tutaj siedzieć, czekając, aż stwory nadejdą z południa i jednocześnie zaatakują jej siły. Na szczęście tak się nie stało – Trolloki najwidoczniej otrzymały rozkaz, by zdobyć miasto, i miały zamiar to zrobić.

Zwiadowcy Bashere donieśli, że druga armia znajdowała się nieco dalej niż dzień drogi stąd i mogła pojawić się pod koniec następnego dnia, jeśli maszerowałaby szybko. Do tego czasu Elayne musiała pokonać siły, które nadeszły z północy.

„No już” – pomyślała. – „Ruszajcie”.

Trolloki wreszcie rozpoczęły natarcie. Bashere i Elayne liczyli, że stwory zastosują swoją zwyczajową taktykę: przeważająca liczba walczących, która uderza z całej siły. Dzisiaj także Trolloki ruszyły wielką grupą. Ich celem było zmiażdżenie obrońców i zdziesiątkowanie ich szeregów.

Jej oddziały stały niewzruszone, wiedząc, co nastąpi za chwilę. Smoki zaczęły ryczeć, co przypominało sytuację, w której niezliczona ilość młotów uderzyła w tym samym momencie. Elayne znajdowała się od smoków o dobrych sto kroków, a i tak musiała zasłonić uszy. Na niebie pojawiły się chmury białego dymu, gdy smoki zaczęły rażenie.

Kilka pierwszych strzałów miało krótki zasięg, ale Aludra i jego ludzie wykorzystali je, by precyzyjnie określić zasięg. Potem jaja upadły pomiędzy Trolloki, rozrywając ich szyki i wyrzucając bestie w powietrze. Tysiące części ciał upadły na krwawopurpurowe podłoże. Po raz pierwszy Elayne poczuła strach przed tą bronią.

„Światłości, Birgitte miała całkowitą rację” – pomyślała, wyobrażając sobie, jak mógłby wyglądać atak na ufortyfikowane pozycje z użyciem smoków. Zazwyczaj w trakcie wojny żołnierz mógł przynajmniej liczyć na jedną rzecz: że jego umiejętności przewyższą umiejętności wroga. Miecz przeciwko mieczowi. Trolloki były dostatecznie złe. Co by się stało, gdyby ludzie musieli walczyć z takim rodzajem siły?

„Bądźmy pewni, że to się nie zdarzy” – powiedziała sobie Elayne. Rand miał rację, wymuszając na nich pokój.

Obsługujący smoki żołnierze byli dobrze wyszkoleni, a szybkość ładowania broni robiła wrażenie. Każdy oddał trzy salwy, nim Trolloki uderzyły w pierwsze szeregi armii Elayne.