Pamięć Światłości

W niewielkiej odległości od murów Cairhien dosiadająca Cienia Księżyca Elayne przejeżdżała wzdłuż przednich szeregów. Armia uformowała się według planów bitewnych Bashere, ale Elayne i tak była niespokojna.

Dokonali tego. Pomaszerowali szybko w górę rzeki i dotarli do Cairhien pod nosem Trolloków. Elayne umieściła swe siły w dalekim północnym krańcu Cairhien, co umożliwiło stanięcie twarzą w twarz ze stworami, które nadeszły z tamtej strony. Pozostawiła także smoki i kompanię łuczników w dole rzeki, tak by odstraszali Trolloki próbujące przekroczyć rzekę; kiedy zatrzymanie wroga byłoby już niemożliwe, żołnierze Elayne mieli się szybko wycofać na północ.

Pobić armię znajdującą się z przodu. Potem stawić czoła armii znajdującej się z tyłu. To była ich jedyna szansa. Krewniaczki były wyczerpane; Elayne potrzebowała wielu bram, by przemieszczać swoich ludzi. Ich wysiłek oznaczał, że w tej bitwie Elayne nie będzie miała przenoszących. Kobiety były zmuszone postawić wiele bram prowadzących do Mayene, gdzie przenoszono rannych wymagających Uzdrowienia.

Armia Elayne była większa niż armia Pomiotu Cienia, ale jej ludzie byli zmęczeni. Niepokój w związku ze zbliżającą się bitwą sprawił, że niektórzy żołnierze łamali szyki, stojąc z włóczniami wysuniętymi do przodu. Ci, którzy stali niewzruszenie, mieli jednak zaczerwienione oczy. Wciąż mieli smoki Aludry. To musiało im wystarczyć.

Elayne nie spała w noc poprzedzającą bitwę. Spędziła ten czas, szukając słów zachęty, starając się znaleźć coś, co mogłaby powiedzieć i co miałoby znaczenie. Ale co rzec, gdy wszystko zbliża się ku końcowi?

Elayne zatrzymała Cień Księżyca tuż przed szykami żołnierzy Andoru. Jej słowa dzięki splotom dotrą do całej armii. Elayne zdumiała się, ujrzawszy, iż niektórzy Aielowie zbliżyli się, by jej posłuchać. Nie sądziła, że będą ich interesowały słowa królowej z mokradeł.

Otworzyła usta, by przemówić, i w tym momencie wyszło słońce.

Elayne zamarła, ze zdumieniem patrząc w górę. Chmury nad ich głowami rozdzieliły się – jak to się często działo ze względu na jej więź z Randem – i Elayne oczekiwała czystego nieba i światła, które będzie im towarzyszyło w tej bitwie.

Słońce wciąż promieniało, jednakże coś przesłoniło jego tarczę. Coś masywnego i ciemnego.

Wszyscy żołnierze unieśli głowy, podnosząc palce, jak gdyby pochłaniała ich ciemność. Światłości! Trudno było się nie trząść.

W szeregach armii usłyszała krzyki. Lament, niepokój, płacz w desperacji. Elayne zebrała całą swoją pewność siebie i ruszyła naprzód.

– To jest miejsce – zaczęła, potęgując głos dzięki Jedynej Mocy, tak by był słyszalny na całym polu bitwy – w którym obiecuję wam zwycięstwo. To tutaj mówię wam, że nastaną nowe dni, a kraj zostanie uzdrowiony. To dziś obiecuję wam, że światło powróci, nadzieja przetrwa, a my będziemy dalej żyć.

Zamilkła. Z tyłu, za szeregami armii, dostrzegła stojących na murach Cairhien ludzi: dzieci, kobiety i starców, uzbrojonych w kuchenne noże i garnki, którymi mogli rzucać, na wypadek gdyby Trolloki pokonały armię i dotarły do miasta. Nie było wiele czasu, by kontaktować się z ludnością miasta. Teraz, gdy ciemność przesłoniła niebo, ich odległe figury zlały się w jedną masę.

Mury miasta oferowały złudne bezpieczeństwo; nie znaczyły wiele w sytuacji, gdy wróg miał po swej stronie Władców Strachu. Elayne musiała pokonać Trolloki szybko, nie chowając się i nie pozwalając, by dołączyły do nich większe siły idące na południe.

– Moją rolą jest was pokrzepiać – mówiła dalej Elayne. – Ale ja nie mogę tego uczynić! Nie powiem wam, że kraj przetrwa, że Światłość zwycięży. Uczynienie tego sprawiłoby, że zdjęłabym z was odpowiedzialność.

– Zadanie należy do nas! To nasza krew będzie teraz rozlana! Przybyliśmy tutaj, by walczyć. Jeśli tego nie uczynimy, kraj zginie! Światłość padnie pod naporem Ciemności! To nie jest dzień na puste obietnice. Nasza krew! Nasza krew jest ogniem wewnątrz nas. Dziś krew musi poprowadzić nas do zwycięstwa nad Cieniem!