Pamięć Światłości

Wzór sprawił, że Knotai stanął na jej drodze życia, rzucił ją w jego ramiona. Smok Odrodzony dostrzegł prawdę o niej i wypowiedział ją głośno – pomimo całej iluzji mocy rozkazów, jej władza była niczym ciężka skała balansująca na krawędzi. Fortuona rządziła ziemiami nienawykłymi do posłuszeństwa. Musiała podjąć wielkie ryzyko, by uporządkować ten chaos.

Miała nadzieję, że Selucia postrzega to w ten sposób i nie potępi jej publicznie. Fortuona powinna albo znaleźć nowy Głos, albo wyznaczyć kogoś innego do roli Mówcy Prawdy. Fakt, iż jedna osoba pełniła obie te funkcje, wywoływał krytykę na dworze. To…

Nagle znowu pojawił się galopujący na koniu Knotai.

– Tuon!

„Dlaczego taką trudność sprawia mu zapamiętywanie imion?” – zapytała Selucia ruchami palców. Fortuona wyczuła niemal tkwiące pomiędzy znakami westchnienie.

– Knotai? – odezwała się. – Możesz podejść.

– Sprawy nie mają się dobrze – oznajmił Knotai – dlatego znowu jestem. Tuon, musimy ruszać teraz. Właśnie wrócili zwiadowcy. Armia Egwene ma kłopoty.

Tuż za Knotai nadjechał Yulan, zsiadł z konia, po czym rzucił się na ziemię.

– Wstań – poleciła Fortuona. – Czy to prawda?

– Armia marath’damane poniosła ogromną klęskę – powiedział Yulan. – Powracający Pięści Niebios opisują to w detalach. Armia Amyrlin została rozbita i dokonuje szybkiego odwrotu.

Posłaniec dotarł także do Galgana, który zatrzymał się nieopodal i przyjmował podobny raport. Generał spojrzał w stronę Tuon.

– Powinniśmy ruszać, by wesprzeć wycofujące się siły Egwene – rzekł Knotai. – Nie wiem, kim jest marszałek, ale z tego, jak zachowują się inni, wnioskuję, że mam dowództwo nad armią.

– Nie – odparła Fortuona. – Jesteś trzeci w kolejności. Po mnie. Po Galganie.

– W takim razie możesz zarządzić natychmiastowy wymarsz – powiedział Knotai. – Musimy ruszać! Egwene jest miażdżona.

– Ile jest tam marath’damane? – zapytała Fortuona.

– Obserwowaliśmy tę armię – odrzekł Yulan. – Jest ich parę setek. Wszystkie, które pozostały w Białej Wieży. Są wyczerpane, naciska na nie nowa siła, której nie znamy.

– Tuon… – zaczął Mat ostrzegawczo.

Wielka zmiana. A więc takie było znaczenie omenu Smoka. Fortuona mogłaby wkroczyć do akcji i wszystkie te damane byłyby jej. Setki setek. Dysponując taką siłą, byłaby w stanie zniszczyć oponentów, którym nie odpowiadało, że włada w Seanchan.

To była Ostatnia Bitwa. Świat zależał od jej decyzji. Czy naprawdę lepiej było wesprzeć marath’damane w ich desperackiej walce, czy też może Fortuona powinna wykorzystać szansę i wycofać się do Seanchan, zabezpieczyć swą władzę, a potem pokonać Trolloki i Cień siłą Imperium?

– Dałaś słowo – rzekł cicho Knotai.

– Podpisałam porozumienie – powiedziała. – A ono może zostać zerwane, szczególnie przez Imperatorową.

– Niektóre cesarzowe mogłyby się tak zachować – rzucił Knotai. – Ale nie ty. Prawda? Światłości, Tuon. Dałaś mu słowo.

Porządek z jednej strony – coś znanego, coś, co Fortuona mogła zmierzyć – chaos z drugiej strony. Chaos w postaci jednookiego mężczyzny, który znał twarz Artura Jastrzębie Skrzydło. Czy nie powiedziała Selucii, że liczy na niego?

– Słowa na papierze nie mogą powstrzymywać decyzji Imperatorowej – rzekła Fortuona. – Jednakże… w tym przypadku powód, dla którego podpisałam pakt, nie zmienił się i jest realny. Ochronimy świat w te mroczne dni i zniszczymy Cień u jego korzeni. Generale Galgan, wyruszysz z naszymi siłami, by chronić marath’damane, bo potrzebujemy ich pomocy w walce z Cieniem.

Knotai odprężył się.

– Yulan, Galgan, zabierzmy się za planowanie! I poślijcie po tę kobietę, Tylee. Wydaje się tutaj jedynym cholernym generałem z głową na karku. I…

Oddalił się, nadal mówiąc i wydając rozkazy, które powinien wydawać Galgan. Ten zaś przyglądał się Tuon z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Uważał, iż Toun popełniła poważny błąd, ale ona… ona miała znaki po swej stronie.