Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Którego nie miał dzięki towarzyszowi komandorowi Huffowi. Co prawda uczciwość nakazywała przyznać, iż tak precyzyjne wyjście z nadprzestrzeni byłoby nie lada osiągnięciem, ale Huff, do cholery, właśnie do takich zadań był przez lata przygotowywany. A poza tym cała grupa wyszła z nadprzestrzeni w odległości mniejszej niż dwa miesiące świetlne od celu tylko po to, by mógł spokojnie skalibrować i przeliczyć raz jeszcze, co potrzeba. I w sumie nawet się tak bardzo nie pomylił… bo o mniej niż dwie tysięczne procenta.

Tyle że to zupełnie wystarczyło.

— Ile potrzebujemy na wytracenie prędkości i powrót do terminalu? — spytał.

— Około dwudziestu jeden minut, by wytracić prędkość do zera — zameldował Huff, starannie obserwując plecy i kark dowódcy.

Zobaczył grę mięśni i uznał, że lepiej nie dodawać, iż pancerniki zrobią to szybciej. Obaj o tym wiedzieli i gdyby Darlington chciał poznać szczegóły, to by o nie zapytał.

— Będziemy wówczas nieco ponad trzydzieści milionów kilometrów od celu — dodał, licząc gorączkowo. — Na dotarcie do terminalu będziemy potrzebowali sto jedenaście minut, licząc od teraz. W skutecznym zasięgu rakiet znajdziemy się za osiemdziesiąt cztery minuty, ale nasza prędkość względna w chwili dotarcia do celu wyniesie prawie szesnaście tysięcy kilometrów na sekundę.

— Hmm… — skwitował to Darlington.

Obrońcy zorientowali się już, co się święci — forty uruchamiały wszystkie posiadane zagłuszacze, ECM-y, boje, platformy i inne środki wojny radio-elektronicznej, w tym parę wyczyniających rzeczy, o jakich żaden agent wywiadu nie wspominał. Pozorne cele i echa elektroniczne rozświetliły cały rejon terminalu wyglądający teraz niczym jedna wielka kula elektronicznych i grawitacyjnych zakłóceń oraz źródeł emisji. Nie było się co oszukiwać — jego sensory pokładowe z odległości większej niż cztery miliony kilometrów nie miały szans się przez to przebić. Jedyny plus stanowiło to, że nic nie zakłócało pozycji okrętów Królewskiej Marynarki zazwyczaj stacjonujących w pobliżu terminalu. I że były one obecnie znacznie dalej od tegoż terminalu niż Grupa Wydzielona 12.4.2.

— Kiedy okręty RMN zdołają wrócić do terminalu? — spytał na wszelki wypadek oficera operacyjnego.

Odpowiedź nastąpiła natychmiast: najwyraźniej spodziewał się pytania i nie miał zamiaru oberwać za Huffa.

— Potrzebują czterdziestu pięciu minut i dwudziestu sekund na wytracenie prędkości, towarzyszu admirale. W tym momencie będą prawie dwie minuty świetnie od terminalu i na powrót będą potrzebowały dalszych dziewięćdziesięciu. Zakładając, że natychmiast zaczną wytracać prędkość, zajmie im to około stu trzydziestu pięciu minut.

— Dziękuję… — mruknął Darlington.

Nie podobała mu się perspektywa lotu na oślep w elektroniczną burzę, którą generowały forty. Pomimo modyfikacji sensorów dzięki technologii solarnej będzie musiał przelecieć około miliona kilometrów, robiąc za ruchomy cel i nie mogąc odpowiedzieć ogniem z braku pewnego namiaru. Przy niskiej prędkości, bo większej nie zdoła rozwinąć w tak krótkim czasie, oznaczało to prawie minutę. Co nie byłoby jeszcze takie złe, gdyby nie świadomość, że oba forty miały do dyspozycji dużo zasobników. Nie wiedział wprawdzie jak dużo, ale nie miał złudzeń: wszystkie znajdą się na pozycjach i będą czekały na jego okręty.

Teoretycznie mógł spróbować mikroskoku w nadprzestrzeń, ale był to pomysł zdecydowanie niepraktyczny, było to bowiem zadanie tak trudniejsze dla astrogatora, jak i bardziej ryzykowne dla formacji. Wystarczyła bowiem naprawdę drobniutka różnica w cyklach generatorów nadprzestrzennych okrętów, by rozrzucić całą formację po paru sekundach normalnej przestrzeni przy wyjściu i jeszcze bardziej utrudnić wykonanie zadania. Dlatego właśnie okręty Królewskiej Marynarki leciały ku Medusie, a nie próbowały mikroskoku. Jedynym rozsądnym sposobem było dotarcie do terminalu tą samą metodą. Zajmie to trochę czasu, ale wynik i tak był przesądzony.

Spojrzał na towarzysza komisarza Leopolda i powiedział:

— Sądzę, że powinniśmy natychmiast zawrócić w stronę terminalu.

— A możemy w dalszym ciągu pokonać oba forty? — Leopold nawet nie spojrzał na Huffa, co temu ostatniemu zdecydowanie źle wróżyło.

— Uważam że tak, towarzyszu komisarzu — odparł bez wahania. — Poniesiemy większe straty, niż zakładał plan, ale zdobędziemy kontrolę nad terminalem. To, czy zdołamy ją utrzymać do przybycia admirała Giscarda, to już inna sprawa, gdyż siły osłonowe terminalu mogą przybyć przed nim, a liczą tyle samo dreadnoughtów, ile my mamy. Jeśli poniesiemy ciężkie straty w walce z fortami, wątpię, byśmy zdołali je pokonać, a jeżeli nawet, to nie bardzo zostałoby nam cokolwiek do zniszczenia okrętów Home Fleet, gdy te rozpoczną tranzyt z Manticore. Z drugiej strony, ponieważ jesteśmy poza granicą przejścia w nadprzestrzeń, możemy uciec w nią, kiedy tylko zobaczymy siły, z którymi nie będziemy sobie w stanie poradzić. To zresztą był główny powód, dla którego admirał Giscard zgodził się na ten dwustopniowy atak. Zawsze możemy uciec bez walki.