Pamięć Światłości

Nękał go wiatr, grożąc zrzuceniem z wysokości. Rand parł jednak do przodu, wspinając się po stromym zboczu, zagryzając zęby i czując wewnętrzny ból. Czas zdawał się tu mieć mniejsze znaczenie, a jemu wydawało się, że wędruje przez wiele dni, zanim wreszcie dotarł na płaski teren przed jaskinią. Odwrócił się, opierając jedną rękę na skale na skraju przepaści, i ogarnął wzrokiem dolinę.

Jego wojska w dolinie wydawały się tak kruche, tak niewiele znaczące. Czy wytrzymają dostatecznie długo?

– Rand… – odezwała się Nynaeve, ujmując go za ramię. – Może powinieneś odpocząć.

Spojrzał w dół, podążając za jej wzrokiem. Jego rana, stara rana, znowu się otworzyła. Poczuł krew spływającą mu do buta. Płynęła wzdłuż jego boku, po nodze, a kiedy uniósł stopę, pozostawił krwawy ślad.

„Krew na skałach…”

Nynaeve uniosła dłoń ku ustom.

– To się musiało stać, Nynaeve – powiedział Rand. – Nie możesz tego powstrzymać. Proroctwo nie mówi nic o tym, czy przeżyję. Zawsze wydawało mi się to dziwne, a tobie? Dlaczego mówiono o krwi, ale nie o tym, co nastąpi później? – Potrząsnął głową, po czym wysunął Callandora z pochwy tkwiącej na plecach. – Moiraine, Nynaeve, czy użyczycie mi swej mocy i dołączycie do mnie w kręgu?

– Czy chcesz, by któraś z nas przewodziła, tak byś mógł użyć jej bezpiecznie? – spytała Moiraine z wahaniem.

– Nie chodzi mi o bezpieczeństwo – odparł Rand. – Stwórzmy krąg, proszę.

Kobiety wymieniły spojrzenia. Tak długo, jak Rand będzie przewodził kręgowi, ktoś może weń uderzyć i przejąć nad nim kontrolę. Żadnej z nich nie spodobało się to polecenie, oczywiście. Rand nie był pewien, czy powinien być zadowolony, że obie kobiety zaczęły się ze sobą zgadzać – powinien był chyba raczej niepokoić się, czy go posłuchają.

To wydawało się przypominać rozmyślania z czasów, gdy wszystko było prostsze. Łatwiejsze. Rand uśmiechnął się cierpko, wiedząc, że uśmiech ten nie odbił się w jego oczach. Moiraine i Nynaeve użyczyły mu swej mocy, a on ją przyjął. Thom pocałował Moiraine, a potem troje z nich odwróciło się, ogarniając wzrokiem widoczne przed nimi wejście. Prowadziło z powrotem w dół, do podnóża góry, ognista otchłań była tym miejscem na świecie, które znajdowało się najbliżej siedziby Czarnego.

Kontrasty wywołane powracającym słońcem zaciemniły otwór jaskini dokoła niego. Wiatr przeszywał Randa, na stopie czuł ciepłą krew. „Nie wyjdę z tej jaskini żywy” – pomyślał.

Teraz jednak już o to nie dbał. Przetrwanie nie było jego celem. Nie było od pewnego czasu.

Chciał dobrze wykonać swoje zadanie. Musiał je wykonać. Czy to był właściwy czas? Czy wszystko dobrze zaplanował?

NADSZEDŁ CZAS. NALEŻY PODJĄĆ ZADANIE.

Głos mówił z nieuchronnością trzęsienia ziemi, słowa wibrowały we wnętrzu Randa. Dźwięk nie unosił się jedynie w powietrzu, lecz płynął znacznie dalej, tak jakby rozmawiały ze sobą dwie dusze. Moiraine westchnęła, otwierając oczy szeroko.

Rand nie był zaskoczony. Słyszał już ten głos wcześniej i zdał sobie sprawę, że nań oczekiwał. Miał w każdym razie nadzieję, że go usłyszy.

– Dziękuję – wyszeptał, po czym wstąpił do siedziby Czarnego, pozostawiając za sobą ślady krwi.