Een Kroon van Zwarden

‘Hij heeft een plan om ons hier allemaal uit te halen,’ onderbrak Tallanvor haar. ‘Vandaag. Nu.’ Hij keek haar aan, maar niet als een onderdaan. ‘Wij nemen zijn aanbod aan.’

‘Hoe?’ zei ze langzaam, en ze dwong zich rechtop te blijven staan. Welke hulp kon dit drukdoenerige onderdeurtje bieden? Ontsnappen. Ze wilde dolgraag gaan zitten, maar zou dat niet doen, niet terwijl Tallanvor zo naar haar keek. Ze was uiteraard zijn koningin niet meer, maar dat wist hij niet. Er kwam nog een vraag bij haar op. ‘Waarom? Meester Balwer, ik zal geen enkel eerlijk aanbod voor hulp afslaan, maar waarom zou u dat gevaar willen lopen? Als ze erachter komen, zullen die Seanchanen maken dat u het betreurt.’

‘Ik had mijn plannen al vóór hun komst klaar,’ zei hij voorzichtig. ‘Het leek... onvoorzichtig... om de koningin van Andor in Valda’s handen te laten. Beschouw het als mijn manier om hem terug te betalen. Ik weet dat ik er onaanzienlijk uitzie, majesteit...’ – hij verborg een verontschuldigend kuchje achter zijn hand – ‘... maar het plan is goed. Deze Seanchanen maken het er in feite gemakkelijker op; anders was ik pas over enkele dagen klaar geweest. Ze staan de mensen in een zojuist veroverde stad onvoorstelbaar veel vrijheid toe, indien ze bereid zijn de Eed af te leggen. Nog geen uur na zonsopgang heb ik een pas verkregen waarmee ikzelf en nog tien anderen die de Eed hebben afgelegd, uit Amador kunnen vertrekken. Ze denken dat ik in het oosten wijn en karren om die te vervoeren, wil kopen.’

‘Het moet een val zijn.’ De woorden smaakten bitter. Beter het raam dan een valstrik. ‘Ze zullen niet toestaan dat jij vóór hen het nieuws over hun eigen leger verspreidt.’

Balwer keek haar schuins aan, wreef zich in de handen en hield er ineens mee op. ‘Om u de waarheid te zeggen, majesteit, ik heb dat overwogen. De krijgsman die mij de pas gaf, zei dat het niet uitmaakte. Zijn eigen woorden: “Vertel maar aan iedereen wat je gezien hebt, en laat ze weten dat ze niet tegen ons kunnen standhouden. Jullie landen zullen het trouwens snel genoeg merken.” Ik heb gezien hoe verschillende kooplieden deze morgen de Eed aflegden en met hun wagens vertrokken.’

Tallanvor kwam dicht bij haar staan. Te dichtbij. Ze kon zijn adem bijna voelen. Ze voelde zijn ogen. ‘We nemen zijn aanbod aan,’ zei hij alleen voor haar oren. ‘Zelfs als ik je moet vastbinden en knevelen. Ik geloof dat hij een uitweg kan vinden. Hij lijkt een vindingrijk mannetje te zijn.’

Ze keek hem recht in de ogen. Het raam, of... een kans. Als Tallanvor zijn mond had gehouden, had ze veel gemakkelijker kunnen toestemmen. ‘Ik aanvaard het met dank, meester Balwer,’ zei ze desondanks. Ze stapte opzij alsof ze Balwer goed wilde aankijken zonder om Tallanvor heen te moeten gluren. Het was altijd verontrustend vlak naast hem te staan. Hij was te jong. ‘Wat doen we eerst? Ik betwijfel of de deurwachten jouw pas voor ons zullen aannemen.’

Balwer boog zijn hoofd, als om haar vooruitziende blik te erkennen. ‘Ik vrees dat zij een ongelukje moeten krijgen, majesteit.’ Tallanvor trok zijn dolk uit de schede en Langwin boog en strekte zijn handen zoals de lopar zijn klauwen.

Ze kon niet geloven dat het zo gemakkelijk zou gaan, zelfs nadat ze wat draagbare zaken hadden ingepakt en de twee Taraboners onder haar bed hadden gepropt. Bij de hoofdpoort, waar ze haar linnen stofmantel nogal moeizaam vast moest houden vanwege de bundel op haar rug, boog ze met de handen op haar knieën, zoals Balwer had voorgedaan, terwijl hij de poortwacht vertelde dat zij allen hadden gezworen om te gehoorzamen, te wachten en te dienen. Ze dacht alleen aan hoe ze ervoor kon zorgen niet levend gevangen te worden. Pas toen ze echt uit Amador wegreden op de paarden die Balwer ergens had klaarstaan, en ze de laatste stadswachten achter zich lieten, begon ze het te geloven. Balwer zou waarschijnlijk op een dikke beloning rekenen voor het redden van de koningin van Andor. Ze had niemand verteld dat ze dat niet meer was, en dat het niet meer ongedaan kon worden gemaakt; ze wist dat ze de woorden had uitgesproken, en niemand anders behoefde het te weten. Het had geen zin er spijt van te hebben. Nu zou ze ontdekken wat voor leven ze zonder troon kon leiden. Een leven, ver van een man die veel te jong was en haar te zeer verontrustte.

‘Waarom glimlach je zo droevig?’ vroeg Lini, haar schrale, bruine merrie intomend. Het dier zag er haveloos uit. Morgases vos was niet veel beter; geen van de paarden was dat. De Seanchanen waren dan bereid geweest om Balwer met zijn pas te laten vertrekken, maar niet met behoorlijke paarden.

‘Er is nog een lange weg te gaan,’ zei Morgase. Ze spoorde haar merrie aan tot iets wat op een drafje leek, Tallanvor volgend.