Pamięć Światłości

Aviendha rozpędziła parę splotem Powietrza, wciąż mrugając oczami i łzawiąc. Teraz widziała już na tyle dobrze, by dostrzec dwie kobiety kucające na pobliskich skałach. Jedna zwróciła się w ku Aviendzie, dysząc. Dostrzegła przygotowywany przez nią atak – i zniknęła.

Nigdzie nie było bramy. Kobieta zniknęła samoczynnie, zaś Aviendha nie wyczuła przenoszenia. Poczuła natomiast coś innego, nikłe… coś. Drżenie w powietrzu, które nie było całkiem fizyczne.

– Nie! – krzyknęła druga z kobiet. Łzawiąca Aviendha widziała ją niewyraźnie. – Nie…

Aviendha odzyskała ostrość widzenia na tyle, by dostrzec rysy twarzy kobiety – miała podłużną twarz i ciemne włosy – i uderzyła w nią splotem. Kończyny kobiety zostały oderwane od ciała. Tląca się ręka wystrzeliła w powietrze, tworząc wir czarnego dymu przed upadkiem w pobliżu.

Aviendha zakasłała, po czym rozwiązała krąg.

– Uzdrawianie! – krzyknęła, wstając z wysiłkiem.

Bera Harkin dotarła do niej pierwsza, a Uzdrawiający splot sprawił, że Aviendha zadrżała. Dyszała ciężko, lecz jej zaczerwieniona skóra i oczy zostały wyleczone. Skinęła głową Berze na znak podziękowania. Teraz widziała ją wyraźnie.

Znajdująca się przed nimi Sarene – Aes Sedai o twarzy w kształcie łzy otoczonej licznymi ciemnymi warkoczami – podeszła do ciał zabitych przez Aviendhę, ze swoim Strażnikiem Vitalienem u boku. Potrząsnęła głową.

– Duhara i Falion. Teraz Władcy Strachu.

– Jest jakaś różnica pomiędzy Władcami Strachu a Czarnymi Ajah? – zapytała Amys.

– Oczywiście – odrzekła chłodno Sarene.

W pobliżu pozostali obejmowali Jedyną Moc, oczekując kolejnego ataku.

Aviendha jednak nie przypuszczała, by miał nastąpić. Słyszała okrzyk zdumienia, czując panikę w sposobie, jakim ostatnia z kobiet – najsilniejsza z trzech – uciekła. Prawdopodobnie nie spodziewała się napotkać na tak potężny opór.

Sarene kopnęła ramię należące do Falion.

– Byłoby lepiej wziąć je żywcem i przesłuchać. Jestem pewna, że dowiedziałybyśmy się wtedy, kim była trzecia kobieta. Czy ktoś ją rozpoznał?

Członkowie grupy potrząsnęli głowami.

– Nie było jej na liście Czarnych Ajah, które uciekły – rzekła Sarene, przyjmując ramię swego Strażnika. – Ma charakterystyczną twarz – nieforemną i pozbawioną jakiegokolwiek uroku. Jestem pewna, że bym ją zapamiętała.

– Była potężna – powiedziała Aviendha. – Bardzo potężna. – Aviendha podejrzewała, że kobieta była jedną z Przeklętych. Ale na pewno nie była to Moghedien. Kobieta nie pasowała także do rysopisu Graendal.

– Rozdzielimy się na trzy kręgi – oznajmiła Aviendha. – Bera poprowadzi jeden z nich, Amys i ja dwa następne. Tak, możemy stworzyć kręgi liczące więcej niż trzynaście osób, ale byłoby to trwonieniem sił. Nie potrzebuję aż takiej mocy, by zabijać. Jedna z naszych grup zaatakuje Trolloki na dole. Dwie inne grupy nie będą przenosić i skryją się gdzieś nieopodal, obserwując. W ten sposób możemy sprowokować przenoszącą wroga, że wciąż tworzymy jeden większy krąg, a kiedy ruszy do ataku, uderzą w nią z boków nasze dwie ukryte grupy.

Amys uśmiechnęła się. Rozpoznała typową dla Panien Włóczni taktykę walki. Nie wydawała się szczególnie niezadowolona z faktu, iż musiała się podporządkować rozkazom Aviendhy, zwłaszcza teraz, gdy złość na bezczelność Randa nieco minęła. Ona i cztery pozostałe Mądre wyglądały nawet na dumne.

Kiedy grupa przystąpiła do realizacji planu, Aviendha wyczuła na polu bitewnym więcej przenoszących. Cadsuane i ci, którzy z nią podążyli, lubili uważać się za niepodlegających rozkazom Randa. Walczyli, gdy kolejna grupa Aes Sedai i Asha’manów trzymała bramy otwarte, by wprowadzić do walki armie Domani i Tairenian.

Zbyt wiele osób przenosiło jednocześnie. Coraz trudniej było sprecyzować co jest atakiem jednego z Przeklętych.

– Musimy przygotować teren Podróżowania – powiedziała Aviendha – oraz ściśle pilnować, kto i kiedy ma się zamiar przemieszczać. W ten sposób będziemy natychmiast mogli stwierdzić, że wyczuwamy przenoszenie, jeśli coś będzie szło nie tak. – Złapała się ręką za swą głowę. – Będzie to trudno zorganizować.

Uśmiech stojącej nieopodal Amys rozszerzył się.

„Dowodzisz teraz, Aviendho – zdawał się mówić ten uśmiech – i musisz przetrzymać bóle głowy towarzyszące dowodzeniu”.