Trzej muszkieterowie

Spędziła godzinę nie oddychając, drżąca, czoło miała zroszone potem, serce ściśnięte straszliwą obawą przy każdym odgłosie z korytarza.

Są takie godziny, co trwają lata.

Po godzinie Felton znowu zapukał.

Milady wyskoczyła z łóżka i pośpieszyła otworzyć. W kracie było o dwa pręty mniej, tak że powstał otwór, którym mógł przedostać się człowiek.

— Czy jesteś gotowa? — zapytał Felton.

— Tak. Czy mam coś zabrać?

— Złoto, jeśli je masz.

— Tak, na szczęście mi go nie zabrano.

— Tym lepiej, ja wydałem wszystko, co miałem, na barkę.

— Bierz — rzekła Milady podając Feltonowi worek pełen luidorów.

Felton wziął worek i rzucił go na dół.

— A teraz czy zechcesz zejść?

— Jestem gotowa.

Milady weszła na fotel i wychyliła się przez okno; ujrzała, że młody oficer wisi na sznurowej drabince nad przepaścią.

Po raz pierwszy odruch strachu przypomniał jej, że jest kobietą. Ta przepaść przerażała ją.

— Obawiałem się tego — rzekł Felton.

— To nic, to nic — powiedziała Milady. — Zejdę z zamkniętymi oczami.

— Czy masz do mnie zaufanie? — rzekł Felton.

— Jak możesz pytać!

— Daj mi obie ręce; skrzyżuj je. Dobrze.

Felton związał jej przeguby chustką, a na chustce zawiązał sznur.

— Co czynisz? — zapytała Milady ze zdumieniem.

— Obejmij mnie ramieniem za szyję i nie bój się niczego.

— Ależ stracisz przeze mnie równowagę i zabijemy się oboje.

— Bądź spokojna, jestem marynarzem.

Nie było sekundy do stracenia; Milady objęła Feltona za szyję ramionami i wyśliznęła się przez otwór.

Felton zaczął zstępować po drabince powoli, stopień za stopniem. Mimo ciężaru dwóch ciał podmuch huraganu kołysał ją w powietrzu.

Nagle Felton zatrzymał się.

— Cicho! — rzekł. — Słyszę kroki.

— Jesteśmy zgubieni!

Zapadła cisza na kilka chwil.

— Nie — rzekł Felton — to nic.

— Ale co to za odgłosy?

— To patrol robi obchód.

— Którędy prowadzi ich droga?

— Tuż pod nami.

— Zobaczą nas.

— Nie, jeśli nie będzie błyskawic.

— Potrącą dół drabinki.

— Na szczęście jest za krótka o sześć stóp.

— Oto oni, mój Boże!

— Cicho!

Oboje zawiśli bez ruchu, zatajając oddech, dwadzieścia stóp nad ziemią; tymczasem żołnierze przechodzili dołem śmiejąc się i rozmawiając.

Była to straszliwa chwila dla zbiegów.

Patrol przeszedł; usłyszeli oddalające się kroki i zamierające głosy.

— Teraz jesteśmy uratowani — rzekł Felton.

Milady westchnęła i zemdlała.

Felton schodził dalej. U dołu drabinki, kiedy nie czuł już oparcia pod stopami, czepiał się muru rękoma; wreszcie na ostatnim stopniu zawisnął na rękach i znalazł się na ziemi. Schylił się, podniósł worek ze złotem i chwycił go zębami.

Potem wziął Milady w ramiona i ruszył szybko w przeciwnym kierunku niż patrol. Niebawem zboczył z drogi patrolu, zszedł po skałach i znalazłszy się na brzegu morza zagwizdał.

Odpowiedziano mu takim samym sygnałem; w pięć minut później ukazała się barka z czterema ludźmi.

Barka zbliżyła się do brzegu na taką odległość, na jaką pozwalała wysokość wody; Felton wszedł do wody aż po pas, nie chcąc powierzyć nikomu swego cennego ciężaru.

Na szczęście burza cichła z wolna, jednak morze wciąż jeszcze nie było spokojne; mała barka skakała po falach jak łupina orzecha.

— Do statku — rzekł Felton. — Wiosłujcie żywo!

Czterej mężczyźni pochylili się nad wiosłami, ale morze było zbyt niespokojne, by mogli pokierować barką.

Ale oddalali się od zamku, a to było najważniejsze.

Noc była ciemna choć oko wykol i niepodobna było dostrzec brzegu z barki, a tym bardziej barkę z brzegu.

Czarny punkt kołysał się na morzu.

Był to statek.

Podczas gdy barka posuwała się naprzód pod silnymi uderzeniami wioseł, Felton rozwiązał sznur, a potem chustkę, które krępowały ręce Milady.

Kiedy ręce miał już wolne, zaczerpnął wody morskiej i prysnął jej w twarz.

Milady westchnęła i otworzyła oczy.

— Gdzie jestem? — zapytała.

— Jesteś ocalona — odparł młody oficer.

— Och, ocalona, ocalona! — zawołała. — Tak, oto niebo, oto morze! To powietrze, którym oddycham, jest powietrzem wolności. Ach, dzięki, Feltonie, dzięki!

Młodzieniec przycisnął ją do serca.

— Ale co z moimi rękami? — zapytała Milady. — Bolą mnie tak, jakby zgniecione w kleszczach.