Trzej muszkieterowie

Nędznik wszystko przewidział: na piersiach miał drucianą koszulkę, nóż się ześliznął.

— Ach, ach — zawołał, chwytając mnie za rękę i wydzierając nóż, który tak źle mi posłużył. — Chcesz mi odebrać życie, moja piękna purytanko! Ale to więcej niż nienawiść, to niewdzięczność! No, no, uspokój się, śliczne dziecko; myślałem, żeś nieco złagodniała. Nie należę do tych tyranów, co trzymają przy sobie kobiety siłą. Nie kochasz mnie, łudziłem się, próżny jak zwykle; teraz jestem tego pewien. Jutro będziesz wolna.

Miałam jedno tylko pragnienie — żeby mnie zabił.

— Niech pan uważa! — powiedziałam — moja wolność to pańska niesława.

— Wypowiedz się jaśniej, moja piękna Sybillo.

— Tak, ponieważ zaledwie stąd wyjdę, rozgłoszę wszystko, powiem o gwałcie, jaki mi zadałeś, powiem o moim uwięzieniu. Zdradzę istnienie tego domu rozpusty; wysoko stoisz, milordzie, ale drżyj. Nad tobą jest król, a nad królem Bóg.

Choć mój prześladowca bardzo panował nad sobą, nie mógł ukryć gniewu.

Nie widziałam wyrazu jego twarzy, ale poczułam drżenie ramienia, na którym spoczywała moja dłoń.

— W takim razie nie wyjdziesz stąd! — rzekł.

— Dobrze, dobrze — zawołałam — miejsce mojej męki stanie się moim grobem. Dobrze, umrę tutaj i zobaczysz, czy oskarżenia widma nie są straszliwsze od gróźb żyjącej istoty.

— Nie dostaniesz żadnej broni do ręki.

— Jest taka broń, którą w rozpaczy może posłużyć się każdy człowiek, mający dość odwagi. Umrę z głodu.

— Nuże — rzekł nędznik — czy pokój nie byłby lepszy od takiej wojny? Zwracam ci wolność natychmiast, ogłoszę cię wszędzie wzorem cnoty, nazwę cię Lukrecją Anglii.

— Ja zaś powiem, że jesteś Sekstusem, oskarżę cię przed ludźmi, jak cię już oskarżyłam przed Bogiem! I jeśli będzie trzeba, jak Lukrecja podpiszę to oskarżenie własną krwią.

— Ho, ho — rzekł mój wróg kpiącym tonem — to zmienia postać rzeczy. Na honor, w końcu jest ci tu dobrze, niczego ci nie brak i jeśli umrzesz z głodu, to tylko z własnej winy.

Po tych słowach wyszedł; usłyszałam dźwięk otwieranych i zamykanych drzwi i zostałam, przybita, mniej wszakże bólem, wyznam, niż wstydem, że się nie zemściłam.

Dotrzymał słowa. Nie widziałam go ani za dnia, ani w noc następną. Ale ja również dotrzymałam słowa, nie jadłam i nie piłam; jak mu powiedziałam, postanowiłam umrzeć z głodu.

Dzień i noc spędziłam na modlitwie, miałam bowiem nadzieję, że Bóg mi wybaczy samobójstwo.

Następnej nocy drzwi otworzyły się; leżałam na podłodze, siły zaczynały mnie opuszczać.

Słysząc odgłos kroków, uniosłam się na ręce.

— No i cóż — rzekł głos, który brzmiał dla mego ucha zbyt straszliwie, bym go mogła nie rozpoznać — no i cóż, czyśmy złagodnieli nieco, czy zapłacimy za naszą wolność milczeniem? Posłuchaj, jestem dobrym panem — dodał — i choć nie lubię purytanów, oddaję im sprawiedliwość, tak samo jak purytankom, jeśli są ładne. Nuże, przysięgnij mi na krzyż, nie żądam nic więcej.

— Na krzyż! — zawołałam wstając, albowiem na dźwięk głosu sprzeniewiercy odnalazłam siły — na krzyż! Przysięgam, że żadna obietnica, żadna groźba, żadna tortura nie zamknie mi ust; przysięgam na krzyż, że rozgłoszę wszędzie, żeś morderca, gwałciciel, nędznik; przysięgam na krzyż, że jeśli kiedyś stąd wyjdę, domagać się będę zemsty na tobie od całej ludzkości.

— Strzeż się — rzekł z akcentem groźby, którego dotychczas nie słyszałam — mam niezawodny sposób, by zamknąć ci usta lub przynajmniej zapobiec, by uwierzono w twe słowa.

Zebrałam wszystkie siły, by odpowiedzieć mu śmiechem.

Zrozumiał wtedy, że między nami jest wojna, wojna na śmierć i życie.

— Posłuchaj, daję ci jeszcze do namysłu tę noc i jutrzejszy ranek, zastanów się, jeśli przyrzekniesz milczenie, otoczą cię bogactwa, szacunek, honory nawet; jeśli będziesz mi grozić zniesławieniem, skażę cię na hańbę.

— Ty — zawołałam — ty!

— Na hańbę wieczną, nie dającą się zmazać!

— Ty — powtórzyłam. — O, powiem ci, Feltonie, myślałam, że oszalał.

— Tak, ja — rzekł.

— Ach, zostaw mnie — powiedziałam — i wyjdź, jeśli nie chcesz, bym na twych oczach rozbiła sobie głowę o mur!

— Dobrze — odparł — chcesz tego, do jutra wieczór!

— Do jutra wieczór! — odpowiedziałam padając na podłogę i gryząc dywan z wściekłości...”

Felton oparł się na krześle i Milady z diabelską radością zobaczyła, że zbraknie mu może sił jeszcze przed końcem opowiadania.