Trzej muszkieterowie

Buckingham pomyślał, że młody człowiek przybywający z polecenia lorda Wintera mówi zapewne w jego imieniu, i złagodniał.

— Bez najmniejszych wyrzutów — powiedział. — I baron wie równie dobrze jak ja, że lady Winter jest wielką zbrodniarką; ograniczenie kary do zesłania należy poczytywać niemal za łaskę.

Książę dotknął piórem papieru.

— Nie podpiszesz tego rozkazu, milordzie! — rzekł Felton postępując krok w stronę księcia.

— Nie podpiszę tego rozkazu? — rzekł Buckingham — a to dlaczego?

— Zajrzysz bowiem w głąb swej duszy i wymierzysz sprawiedliwość Milady.

— Wymierzyłbym jej sprawiedliwość wysyłając ją do Tyburn — rzekł Buckingham. — Milady jest zbrodniarką.

— Wasza Wysokość, Milady jest aniołem, wiem o tym dobrze, i żądam, byś jej zwrócił wolność.

— Ach tak! — rzekł Buckingham. — Czy jesteś szalony, że przemawiasz do mnie w ten sposób?

— Wybacz mi, milordzie; mówię, jak mogę, staram się panować nad sobą. Pomyśl wszakże, milordzie, co chcesz zrobić, i miej się na baczności, byś nie przebrał miary!

— Co?... Niechaj mu Bóg wybaczy, ale zdaje się, że on mi grozi! — zawołał Buckingham.

— Nie, milordzie, proszę jeszcze i powiadam ci: wystarczy kropla, by przepełnić kielich, drobne przekroczenie, by ściągnąć karę na głowę oszczędzaną mimo tylu zbrodni.

— Mości Feltonie — rzekł Buckingham — wyjdziesz stąd i natychmiast oddasz się w ręce straży.

— Wysłuchasz mnie do końca, milordzie. Uwiodłeś tę młodą dziewczynę, zgwałciłeś ją, skalałeś; napraw swe zbrodnie wobec niej, pozwól jej odejść wolno, a nie będę od ciebie żądał nic więcej.

— Nie będziesz żądał więcej! — zawołał Buckingham patrząc na Feltona ze zdumieniem i akcentując każdą sylabę.

— Milordzie — ciągnął Felton popadając w coraz większe podniecenie, w miarę jak mówił — milordzie, miej się na baczności. Anglia jest już zmęczona twymi występkami; milordzie, nadużyłeś władzy królewskiej, uzurpowałeś ją sobie niemal; milordzie, jesteś wstrętny ludziom i Bogu; Bóg ukarze cię później, ale ja ukarzę cię dzisiaj.

— Ach, tego już nadto! — krzyknął Buckingham idąc ku drzwiom.

Felton zastąpił mu drogę.

— Proszę cię pokornie, książę — rzekł — podpisz rozkaz o uwolnienie lady Winter; pamiętaj, że to kobieta, którą zbezcześciłeś.

— Z drogi, mości panie — powiedział Buckingham — bo inaczej wezwę ludzi i każę cię zakuć w kajdany.

— Nie wezwiesz, książę — rzekł Felton, rzucając się pomiędzy Buckinghama a dzwonek stojący na stoliku inkrustowanym srebrem. — Uważaj, milordzie, jesteś w rękach Boga.

— W rękach diabła, chciałeś powiedzieć! — zawołał Buckingham podnosząc umyślnie głos, by ściągnąć ludzi, ale nie wzywając nikogo po imieniu.

— Podpisz, milordzie, podpisz rozkaz uwolnienia lady Winter! — rzekł Feston podsuwając jakiś papier księciu.

— Siłą! Kpisz sobie chyba! Hola, Patrick!

— Podpisz, milordzie!

— Nigdy!

— Nigdy?

— Do mnie! — krzyknął książę i skoczył po szpadę.

Ale Felton nie pozostawił mu czasu na wyciągnięcie jej z pochwy: miał w pogotowiu obnażony nóż, którym zraniła się Milady; jednym susem był przy Buckinghamie.

W tej samej chwili wpadł do sali Patrick krzycząc:

— Milordzie, list z Francji!

— Z Francji! — zawołał Buckingham zapominając o wszystkim na myśl o tym, od kogo ten list pochodzi.

Felton skorzystał z chwili i wbił nóż w bok po samą rękojeść...

— Ach, zdrajco! — krzyknął Buckingham — zabiłeś mnie...

— Chwytać mordercę! — zawołał Patrick.

Felton rozejrzał się dokoła i widząc wolne drzwi rzucił się do sąsiedniego pokoju, gdzie, jak powiedzieliśmy, czekali deputowani z La Rochelle; przebiegł ten pokój i wpadł na schody; ale na pierwszym stopniu spotkał lorda Wintera, który widząc, że młodzieniec jest blady, nieprzytomny, z plamami krwi na rękach i na twarzy, rzucił się na niego wołając:

— Wiedziałem, odgadłem o minutę za późno! O, ja nieszczęsny, nieszczęsny!

Felton nie stawiał oporu; lord Winter oddał go w ręce straży, która zaprowadziła młodzieńca na taras z widokiem na morze; miał tam czekać, aż nadejdą nowe rozkazy. Lord Winter wszedł do gabinetu Buckinghama.

Na krzyk księcia i wołanie Patricka człowiek, którego Felton spotkał w przedpokoju, pośpieszył do gabinetu.

Zastał księcia leżącego na kanapie; ściskał ranę skurczoną dłonią.

— La Porte — rzekł książę gasnącym głosem — La Porte, czy przychodzisz w jej imieniu?

— Tak, Wasza Wysokość — odpowiedział wierny sługa Anny Austriaczki — choć może za późno.

— Ciszej, La Porte! Mogą cię usłyszeć. Patrick, nie wpuszczaj tu nikogo; och, nie będę wiedział, co kazała mi powiedzieć! Mój Boże; umieram!