Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза

Вельмі чакаю ўспамінаў, іх усе, усе друкаваць неабходна! Тое, чаго мне бракуе ў іх, поўнасцю дапаўняюць “Нарач” і ўся насычаная болем, змаганнем і каханнем да зямлі нашай Ваша тагачасная і сучасная творчасць! Не маглі ж Вы быць такім, як я Вас сабе намалявала. Вы цікавы сам па сабе, а я ж – зусім другая, я – проста вясковая дзяўчына, некалі. Я трагічна, заўсягды – адна... У гэтых успамінах столькі роздуму, розуму і... дыпламацыі! Я ўсё памятаю! I тое, як слухаючы Вас, ген[эрал] Жэлігоўскі адкрыў Амерыку, што т. зв. “хамы” маюць сваю, зусім сваю культуру! Прытым вялікую! Яна біла фантанам з “Нарачы”, а тую “Нарач” Вы ледзь закранулі ва ўспамінах! Як жа тактоўна, дыпламатычна – аб сабраццях па пяру... Я з нецярпеннем чакаю працягу. Я аналізую сябе. Я крыху зайздросная за Вас, бо ўсе маюць свае велічыні і могуць весела аб сабе думаць і клапаціцца, а мы маем мала такіх, як Вы, і Вы – наш! Я так думаю.

Я не магу быць інакшай, чымсьці я ёсць! Я куды болей думаю аб Вашых успамінах, чымсьці аб сваіх вершах, я ўжо адвыкла зусім друкавацца, і мне здаецца, што гэта – фантазія! Вы ўжо мне зрабілі многа добрага, я і ад гэтага адвыкла ў жыцці, мне часамі не верыцца... З жахам адкрываю ў сабе матэрыяльныя зацікаўленні. Міхаську – шубку, нагавічкі цёплыя, Юру – кашулю капронавую, каб мог, як казаў мне, сам пад кранам яе вымыць, не просячы жонкі... Мужу – кнігі, Алесіку – мядзведзя вялікага, а сваім суседзям – 100 грам! Яны ўжо чакаюць на гэта, язык высалапіўшы! Я жартую, безумоўна, але не зусім жартую, я змянілася?

Не магу вытрымаць з цікавасці: што там вельмі няздатна начоўп наш вечны партызан? Ведаю адно, што намеры ў яго заўсягды добрыя, ручаюся! Урэшце, клопаты – гэта жыццё, калектыўныя клопаты – рух! Цешуся, што Вы адведалі свайго тату. Што казалі лекары? Чаму ён сумны? Шкада, недзе, яму поля, бору і Нарачы... Вы добра яго знаеце? Я так хацела б чуць, як яны калісьці вылічвалі, калі якое свята… Гэта так важна, ад гэтага мяняецца пагода і крыху жыццё. Хочацца, каб пажыў хоць лежачы, дачакаўся вясны яшчэ раз, можа, гэтая будзе – найпрыгажэйшая...