Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза

Першы раз я на некага апіраюся (акрамя мае веры ў дабро) і вельмі гэта адчуваю. Я толькі не ведаю, ці губляю сваю сілу, ці яе набіраюся. Няхай будзе гэта малы перапынак. Я ж не знаю Вас, Максім Танк, я Вас адчуваю толькі. Лучыць мяне з Вамі супольнасць шляху, на якім Вы — вялікая сіла. Я фанатычка крыху, і ўсё небеларускае здаецца мне прэсным...

Я так рада, што ў нашых хатах век гутарылі па-беларуску і нам з Вамі перадалі свае крыўды, спадзяванні і славу. Цешуся, што Ваш тата ўдома! Ён, напэўна, усміхаецца! Што будзе, то будзе... Доктар можа наглядаць час ад часу, а нейкая медсястра выконваць яго назначэнні. Час ад часу прыйдзецца спускаць вадкасць, даваць глюкозу і інш. Не сумуйце, Максім Танк, я спадзяюся, што Вы яшчэ паспееце ля яго пабыць.

Мой муж – немагчымы чалавек! Пайшоў на дзяжурства з тэмпературай! Ён не ляжаў у часе грыпу, дзе Вы бачылі! А жоўты, а страшны! Непамяркоўны ён чалавек і неразумны... Мне прыкра глядзець на гэта. Ягоная медсястра пайшла ў дэкрэт, ледзьве цягне работу. Я гутарыла з жонкаю глаўурача, прасіла, каб даў яму сястру. На “кож-вен.” самому нельга! Раблю так усё, каб не ведаў, бо сварыцца надта.

Вось для гэтых усіх прычын доўга не змагу пабыць з унукамі. Калі б ведалі, з якім страхам еду! Жаніліся з вялікага кахання, а цяпер хоць ты плач над імі... Сыну таксама патрэбны зразуменне і дабрата, чаго не мае ў сям’і... Маюць усё, што хацелі: мэблі, тэлевізар, халадзільнік, дыплом і г. д., а вось нейкай драбніцы не дагледзелі, а без яе жыць нельга.

Калі пішаце пра Пількаўшчыну, дык мне нагадваецца наш хутар Жлобаўцы. Гэтай назовы няма ўжо... Там былі дрэвы, снягі і вятры. Калі я прыязджала са школы зімою, то чатыры сабакі з віскатам клалі мне лапы на плечы з радасці, не адагнаць было, тата браў на рукі з санак, мама сурова падстаўляла шчаку і руку для пацалунку, а вочы ёй свяціліся шчасцем. Сёстры, брацікі і слугі ўсе віскаталі, а найбольш я сама. Ноччу гудзеў вецер, а ля бацькоў было так бяспечна і цёпла.