Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза
- Автор: Гениюш Лариса Антоновна
- Год: 2010
- Язык: белорусский
- Год: Лімарыус
- ISBN: 978-985-6968-06-1
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза». Краткое содержание книги:
Цешуся вельмі, што заедзеце. Добра было б, каб так: 6-га ці 7-га, 9-га, 10-га ці 11-га. Урэшце, самае важнае, – гэта бачыць Вас поўнасцю здаровым, бадзёрым і пагаварыць. Жаль, што можа «Полымя» без Вас застацца, і жаль, і страх... Каб хоць у добрыя рукі, у свае... Адчуваю закіды сумлення за тое, што так многа часу Вам забіраю сваім лістом. Адчуваю, што і я – эгаістычнае стварэнне. Прашу дараваць мне. Часта ўспамінаю: няма калі панасіць на руках унука, маці старэнькай укінуць вядро вады ў хату... Нічога, людзі вельмі запрацаваныя маюць час на ўсё! Часу ніколі не маюць адно гультаі.
Я ізноу перачытвала Вашу апошнюю падборку вершаў у «Полымі» і падзіўляла пачуцці, тугу і роздумы. Спадабаўся мне і паядынак – гэта ў Вас вельмі нова. Будуць вершы! Будуць, будуць – я знаю! З наглядання і працы зродзіцца столькі дум!
Застаюся з вялікай пашанай да Вас і даверрам – Ларыса Геніюш.
Зэльва, 15 снежня 1966 г.
Максім Танк, харошы!
Сяння прыйшло «Полымя» і – верш Юркі Голуба... Вы зналі, Вы ўсё зналі, і нічога я не ведала аб гэтым... Не, не магу злавацца на Вас нават адну хвілінку! А ўчора я паслала Вам такія няўдалыя вершы, дзе замест «скроні» напісана «віскі», замест «ахапок» – «ахапка»... Толькі вечарам думала аб гэтым і дадумалася. I, наогул, там трэба зменаў і зменаў, усё – сырэц... Вы іх пераробіце хоць крыху, хоць не маючы часу? Апошні, між іншым, напісаны Вам, але нейкі незакончаны, і я ўстыдалася яго Вам падпісаць.
Накрычала крыху на Юрку. Крышачку. Пазнаю Вас, пазнаю, лесаруб... Спачатку я толькі адчувала, які Вы, а цяпер ужо крышачку знаю...
Бывайце! Няхай Вам заўсягды будзе светла і добра!
Ваша Ларыса Геніюш.
Зэльва, 16 снежня 1966 г.
Даражэнькія!
Даруйце ласкава маё маўчанне. Настрой няважны. Хачу толькі Вас супакоіць, што ўсё ў парадку. “Ніву” Вам сын даўно выпісаў. Спадзяюся, што і надашле ён Вам сякія-такія навінкі. Папрашу яго нават аб гэтым. Мы ўсе нездаровыя, асабліва муж.
Апошнія дні толькі радаваліся з маладых “зуброў” і іхняй мілай увагі ў “Полымі”… Ніхто нам цяпер не піша. У мужа на рабоце ізноў непрыемнасці. Ужо яго не ядуць, а даядаюць. Няма чаго есці…
Дзякую Вам за мілую ветлівасць да майго гаспадара. Яму было прыемна з Вамі пазнаёміцца, а мне, вечнаму дамаседу, – паслухаць ягоныя ўражанні аб Вас. Нашы гродзенцы мне таксама не пішуць. Не разумею – абраза гэта з іхняй стараны, тактыка ці, наогул, абыякавасць?.. Можа, гэта і добра, я іх лічыла, міма ўсё, сваімі. Карысна пазнаць іх сапраўдныя адносіны. Я іх пазнаю да канца…
“Жыта” Данусі – добрае, але не вельмі мяне захапляе. Цікавыя метафары, дэталі і даволі цікавая сама думка, але гэты вечны, купалаўскі яшчэ, стогн і енчанне з гора, беднасці і нуды мне недаспадобы! Нешта ж і ў нас было! Скарбы ў галечы не родзяцца. У рэшце рэшт наша працавітасць і рупнасць стваралі басні і цуды нават у галечы! Дык лепш ужо (паказваць) тыя цуды, прыгажосць, любату, традыцыю, цеплыню, якая лучыць, яднае, вяртае дамоў, а не галечу, нуду і нэндзу, якая гоне за межы, на цаліну…
Вельмі прашу Вас не дзяліцца гэтым з Данусяю. Маладых гэта раніць. Можна ёй толькі – падсказаць. Мы былі скораныя, у няволі, але мы не горшыя ад суседзяў, і я, напрыклад, не хачу, каб над намі літаваліся, шкадавалі, падцэньвалі нас… Я хаваю свае “лахманы”. Ранаў толькі не хаваю!
Калі ў мяне рубель у кішэні, я хачу, каб думалі, што ў мяне іх – 100! Цяжка, безумоўна, калі гінуць і не вяртаюцца, і я найлепей гэта знаю, як цяжка, але енчыць вечна па палеглых у баі крыху няёмка – дзеля тых, сведама і горда палеглых… Яны ж не адзінокія! Такія – у кожнай сям’і, у кожным сэрцы! Вось і ўсё.