Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза
- Автор: Гениюш Лариса Антоновна
- Год: 2010
- Язык: белорусский
- Год: Лімарыус
- ISBN: 978-985-6968-06-1
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза». Краткое содержание книги:
Пішэце мне. Не забывайце. Цалую Вас сардэчна – Ваша Ларыса Геніюш.
Прывітанні Вам ад майго Янкі.
Зэльва, 14 верасня 1967 г.
Максім Танк!
Я чула, што Вы хворы. Мне здаецца, што Вам трэба легчы ў больніцу! Магчыма, акрамя лекаў Вам патрэбны рэжым і спакой. Не адносьцеся так па-юнаму да свайго здароўя! Прашу Вас вельмі. Эскулапы добра ведаюць сваю справу. Як чуецца Ваш тата? Як здароўе Любові Андрэеўны і Вашага ўнука? Калі ўжо Вы не паехалі ў Маскву, знача, Вы паважна хворы. Я вельмі сумую, і не толькі таму, што Вы не будзеце бачыць сонейка, Нарачы і баравікоў пад ялінкамі, але таму, што хвароба Ваша – гэта небяспека для нас, проста гора. Трымайцеся, глядзеце, не праймайцеся драбніцамі, не ператамляйцеся!
Сёлета было даволі душна, мой муж таксама ледзь-ледзь ходзіць. Ён яшчэ ўсё не браў водпуску. Усё думаў, што будзе нейкая пуцёўка ў санаторыю, хоча паправіць здароўе. Хоць у дом адпачынку на «рыжскае ўзмор’е». Угаварваю, каб ехаў. Разам мы ніяк не можам ехаць, гэта не быў бы адпачынак. Не заўсягды ўжываецца медыцына з паэзіяй і цвярозы мужчынскі розум і толк – з маімі думкамі, планамі. Я патрабую хопь крыху быць зусім адна, прытым трэба пабяліць хату, хоць крыху прывесці яе ў парадак, яна, як і мы, дажывае свой век. Калі не дам рады гэта зрабіць, я памру з адчаю.
Летам у нас без перапынку былі госці. Было б вельмі цікава, каб не столькі абавязкаў на маёй галаве. Я абяцала на 1 кастрычніка здаць сябру Казеку сваю біяграфію. Гэта цяжка. У жыцці маім такія сцылы і харыбды, якіх ніяк не пераскочыш. Напісала рознага два сшыткі і паслала Прашковічу, каб перапісаў, але ўсё тое да друку не надаецца, як недзе і я сама... Надта цяжка сфармуляваць у адпаведна прылізаныя фразы апошнія два дзесяцігоддзі жыцця...
У дзяцей усё добра, цяпер у іх – перапынак у канфліктах, якія, на маю думку, перадусім сведчаць аб іх пачуццях. Абыякавасць заўсягды бесканфліктная. Міхаська разбіў сабе ў школе галоўку, наклалі 4 швы (!). Ганарыцца тым, што не плакаў... Не люблю такога «геройства», калі баліць – трэба верашчаць. Не люблю і другога геройства, калі кажуць легчы ў больніцу, знача – трэба слухацца! Так! Калі Вы будзеце ў больніцы, і дазволяць Вас бачыць, я кіну бяліць хату, варыць кампоты і марынаваць грыбы і абавязкова прыеду паглядзець на Вас. Спадзяюся, што Вы будзеце папраўляцца! Вы, калі ласка, зразумейце, што хворае сэрца – гэта не гуз на лобе, а рэч надта паважная!
Адцвітаюць мае астры і юргіні. Павеяў ужо халодны вецярок. У лесе пасохлі ўсе баравікі і толькі сям-там яшчэ – рыжыкі. Старыя людзі не памятаюць столькі грыбоў ля Зэльвы, як сёлета. I не ў сасняку, але пад кусцікамі, у зараслях, на горках. Былі коратка, але як жа было іх многа! Усе яны мне стаяць у вачох.
Я даўно ўжо нічога не пісала, кожную мінуту майго часу была нейкая праца, а ноч – добра заслужаны сон. Былі з Прашковічам у Гудзевічах на хрысцінах. Сталы стаялі пад яблынямі, гарэлка біла фантанам, а 75-летнія дзяды танцавалі лепей за маладых! Прашковіч танцаваў польку, а Пяткевіч – твіста! Муж спрачаўся з некім, а я слухала, слухала вечарамі мінулае...
Вы ўжо змарыліся ад майго ліста? О, хворае сэрца! Калі б Вы не хварэлі, дык я Вам ніколі болей не напісала б ліста! Я ўжо не злуюся... Толькі адносьцеся з належнай пашанай да медыцыны! Проста дрыжу за Вас, бо чую і ведаю, як гэта ўсё паважна! Вас замучылі рознымі справамі тады, калі нармальнаму чалавеку не адужаць было б размаху адной Вашай паэзіі. Як Ваш пульс, харошы сябра М. Танк? Ці заўсягды носіце з сабою валідол? Ці кладзецеся ў пару спаць? Ужо год будзе зараз з той пары, калі Вы, як сапраўдны рыцар, гатовыя былі памагчы мне выбіраць моркву. Усё смяюся, калі ўспомню, як мы з Вамі ездзілі ў краму, але вось цукерачкі Вы мне тады не купілі...
Вецер калыша маю яблыньку і памаленьку ўжо страсае лісце. Гляджу праз акно на тое месца, дзе Вы стаялі з Алесем Бажко, і здаецца – Вас бачу! Заставайцеся здаровыя,
Максім Танк! Вельмі хачу мець пэўнасць, што няма болей небяспекі Вашаму здароўю.
Да сустрэчы, Максім Танк!
Ларыса Геніюш.
P.S. Ліст Ваш прыйшоў без маркі, такі абодраны. Такая злосць... Вітайце ад мяне Любоў Андрэеўну. Прывітанне Вам ад Яначкі.
Зэльва, 18 кастрычніка 1967 г.
Дарагі Юра!
Я на цябе не гневаюся, сэр, толькі вельмі мне залежыць на тваёй трэзвасці! Павер, шчыра павер, што я твой друг! Не буду цябе нудзіць маралямі, але веру ў твой цвярозы сялянскі розум і сілу волі, знамянуючую нашу будучыню! Пісаў мне Коля [Краўцоў] пра твой зборнік. Хораша, Юра, трымайся! Была ў нас пару дзён Оля Іпатава (харошая і мілая вельмі), прывозіла кантрольны зборнічак Данусі. О, якая харошая рэч! Мне падабаецца!