Każde martwe marzenie

— Na śmierć?

— Na co­kol­wiek.

Ges­sen spoj­rzał na zło­dzie­ja z gry­ma­sem, któ­ry mógł zna­czyć wszyst­ko. Gniew, dumę, roz­ba­wie­nie.

— Uto­nię­cie to kiep­ska śmierć dla gó­ra­la. Więc trzy­ma­li­śmy się tej kry, na­wet gdy nie­wie­le z niej zo­sta­ło i woda za­czę­ła mo­czyć nam tył­ki. Ale, jak wi­dać, war­to było cze­kać.

Żoł­nierz prze­rwał, spoj­rzał na Alt­si­na uważ­nie, a jego gry­mas zmie­nił się w uprzej­my uśmiech.

— Wy­bacz cie­ka­wość, ale co cza­row­nik z da­le­kie­go mia­sta robi tu­taj, na Pół­no­cy?

Uprzej­mość uprzej­mo­ścią, lecz te­raz, gdy straż­nik od­po­czął i na­brał sił, mu­siał za­da­wać so­bie cho­ler­nie dużo py­tań.

Zło­dziej po­słał mu zmę­czo­ne i po­iry­to­wa­ne spoj­rze­nie. Jak za­pew­ne zro­bił­by to ja­kiś aro­ganc­ki mag.

— Nie wy­star­czy ci, że wy­cią­gną­łem was z wody?

— Po­win­no wy­star­czyć. Ale mój oj­ciec mó­wił do­kład­nie to samo do każ­de­go zło­wio­ne­go ło­so­sia. Więc zro­zum cie­ka­wość…

Uśmiech Ges­se­na na­dal był uprzej­my, lecz z jego oczu wy­zie­ra­ła ostroż­ność.

Alt­sin wes­tchnął.

— Pró­bu­ję się do­wie­dzieć, jak wiel­kie kło­po­ty cze­ka­ją na­sze stat­ki w nad­cho­dzą­cych la­tach. Ile pi­rac­kich ło­dzi po­że­glu­je na po­łu­dnie i jak wiel­ką flo­tę po­win­no wy­sta­wić mia­sto, by je po­wstrzy­mać. A naj­waż­niej­sze: co się tu do cho­le­ry sta­ło i czy z tego po­wo­du Nes­bord­czy­cy za­czną w tym roku spra­wiać więk­sze kło­po­ty niż zwy­kle.

— Nie ro­zu­miem.

— Cze­go? — Przy­szła pora na ko­lej­ny frag­ment jego ba­jecz­ki, choć tym ra­zem skła­da­ją­cy się w ca­ło­ści z praw­dy. — Gil­dia Gam­lesh zaj­mu­je się spra­wa­mi mo­rza, bo Ar-Mit­tar z mo­rza żyje. I od lat ob­ser­wu­je­my nes­bordz­ki marsz na po­łu­dnie. Wy­pły­wa­ją z wysp i fior­dów na Mo­rzu Awyj­skim, cza­sem han­dlu­jąc, a cza­sem ra­bu­jąc co się da, a nie­kie­dy na­wet za­kła­da­jąc nowe osa­dy i pod­bi­ja­jąc nowe zie­mie. Gdy lato jest dłu­gie, a Pani Lodu nie sza­le­je zbyt­nio, Nes­bord­czy­cy po­lu­ją na lisy, foki, mor­sy i wie­lo­ry­by, po czym pły­ną na Po­łu­dnie z fu­tra­mi, skó­ra­mi i becz­ka­mi tra­nu. Po dro­dze han­dlu­jąc z kim się da. Ale jak zima jest dłu­ga, a po­lo­wa­nia kiep­skie… Je­dy­ne, co wio­zą ich ło­dzie, to stal i sznu­ry do pę­ta­nia jeń­ców.

Alt­sin splu­nął w dłoń i wy­tarł śli­nę o maszt. Na zdu­mio­ne spoj­rze­nie żoł­nie­rza od­po­wie­dział kwa­śnym uśmie­chem.

— Nie pluj do mo­rza, bo ob­ra­zisz Bliź­nię­ta — wy­ja­śnił.

Bo­go­wie, ta rola – cza­row­nik z por­to­we­go mia­sta, ma­ją­cy ma­ry­nar­skie na­wy­ki i ma­ry­nar­skie spoj­rze­nie na świat – wcią­ga­ła go z każ­dym zda­niem i ge­stem. Uśmiech­nął się w du­chu. Na­praw­dę mi­ną­łeś się z po­wo­ła­niem, su­kin­sy­nu.

— To, co się tu dzia­ło — zło­dziej za­to­czył ręką wo­kół — przy­cią­gnę­ło uwa­gę nie tyl­ko na­szej gil­dii. Kup­cy han­dlu­ją­cy z pół­noc­ny­mi księ­stwa­mi do­no­si­li od dłuż­sze­go cza­su, że na mo­rzu nie wi­dać nes­bordz­kich ło­dzi z fu­tra­mi i wie­lo­ry­bim tłusz­czem. Czy­li nad­cho­dzi­ły kło­po­ty. Wy­sła­no nas trzech, że­by­śmy spraw­dzi­li, co się dzie­je na Pół­no­cy, i szyb­ko od­kry­li­śmy, że nie cho­dzi o zwy­kłą prze­dłu­ża­ją­cą się zimę. Pani Lodu wal­czy­ła z kimś… czymś za­cie­kle. Moi to­wa­rzy­sze… — Alt­sin prze­wró­cił oczy­ma i wy­ko­nał lek­ce­wa­żą­cy gest ręką — …uzna­li, że trze­ba jak naj­szyb­ciej do­star­czyć te wie­ści do Ar-Mit­tar. A ja po­sta­no­wi­łem spraw­dzić, co się wła­ści­wie dzie­je.

— Cie­ka­wość to pa­skud­na ce­cha.

— Może. Nie za­sta­na­wia­łem się nad tym. Poza tym, żoł­nie­rzu, sam po­wi­nie­neś wie­dzieć, jak cza­sem wy­glą­da­ją spra­wy. Trzech lu­dzi idzie na zwiad, dwóch wra­ca z ni­czym, a trze­ci przy­pro­wa­dza jeń­ca i garść pism zdo­by­tych na wro­gu. Kogo cze­ka awans?

— To za­le­ży od tego, jak gów­nia­na jest ar­mia, w któ­rej słu­ży.

— Ra­cja. Ale w gil­dii ma­gów… cza­sem jak w ar­mii, mu­sisz się wy­ka­zać. Gdy nie masz ko­nek­sji…

Ostroż­nie, upo­mniał się z lek­kim roz­ba­wie­niem. Nie roz­wi­jaj tu po­sta­ci zbun­to­wa­ne­go sa­mot­ni­ka, któ­re­go nikt nie do­ce­nia. Do­bre kłam­stwo jest jak naj­prost­sze.

Jed­nak Ges­sen wy­glą­dał na cał­kiem prze­ko­na­ne­go jego ba­jecz­ką.