Pamięć Światłości

„Cierpliwości” – pomyślała Aviendha. Jej zadaniem nie było włączanie się do bitwy, lecz ochrona tyłów Randa, gdy dotrze i wejdzie do Szczeliny Zagłady.

Martwiła ją jedna rzecz. Czy to możliwe, by Przeklęci mogli przedostać się do jaskini? Rand nie wydawał się o to troszczyć, bo absorbowało go jego zadanie. Może ona mogłaby się do niego przyłączyć i…

Zmarszczyła brwi, spojrzawszy w górę. Co to za cień?

Na zachmurzonym niebie świeciło słońce. Niektóre chmury zwiastowały burzę, inne były intensywnie czarne, a jeszcze inne śnieżnobiałe. Jednakże to nie chmura zasłoniła słońce, ale coś dużego i czarnego, coś, co zbliżało się ku dolinie.

Aviendha poczuła, że przeszywa ją dreszcz i że drży, podczas gdy światło znikało. Ciemność, zapadła prawdziwa ciemność.

Żołnierze patrzyli w górę ze zdumieniem, a nawet ze strachem. Światło zniknęło. Nadszedł koniec świata.

Przenoszenie doszło nagle z drugiego końca szerokiej doliny. Aviendha odwróciła się, wstrząśnięta grozą. Pobliski teren zarzucony był strzępami odzieży, porzuconej broni i ciałami poległych. Bitwa toczyła się u wejścia do doliny, daleko od miejsca, w którym znajdowała się Aviendha. Aielowie próbowali zmusić Pomiot Cienia do wycofania się ku przełęczy.

Choć Aviendha nie mogła zobaczyć wiele z powodu ciemności, widziała, że żołnierze patrzą w niebo. Nawet Trolloki wyglądały na oszołomione. Potem czarny obiekt zaczął przesuwać się po niebie. Ukazał się skrawek słońca, a wreszcie ono samo w całości. Światłości! Nad ich głowami wcale nie zawisł koniec.

Bitwa trwała dalej, i to naprawdę ciężka. Sprawienie, by Trolloki wycofały się przez wąski przesmyk, było niczym przepychanie konia poprzez niewielki wyłom w ścianie. Niewykonalne, dopóki się czegoś nie przytnie.

– Tam! – powiedziała Aviendha, wskazując na boczną część doliny, poza szyki Aielów. – Czuję przenoszenie wykonane przez kobietę.

– Światłości, ależ ona ma moc – westchnęła Nesune.

– Krąg! – krzyknęła Aviendha. – Teraz!

Przyłączyli się, wzmacniając panowanie Aviendhy nad kręgiem. Wypełniła ją siła, niewyobrażalna siła. Było tak, jak gdyby Aviendha wzięła oddech i wciąż nabierała coraz więcej powietrza, napełniając się rozpierającą, trzaskającą energią. Stała się burzą błyskawic, ogromnym morzem Jedynej Mocy.

Aviendha wyrzuciła ręce do przodu, poluźniając wykonany do połowy splot. Miała zbyt wiele energii, by formować sploty. Powietrze i Ogień wytrysnęły z jej rąk pasmem tak szerokim, jak szerokie są rozłożone ramiona mężczyzny. Ogień rozbłysnął, tworząc grubą, gorącą i niemal płynną strugę. Nie był to ogień stosu – na to Aviendha była zbyt mądra – ale twór nie mniej niebezpieczny. W powietrzu znajdował się ogień o skoncentrowanej sile rażenia.

Słup ognia pomknął przez pole bitwy, topiąc kamienie i trawiąc ciała poległych. Ogromne pasmo mgły zniknęło z sykiem, a ziemia zatrzęsła się gdy struga ognia runęła w zbocze doliny, przy którym przenosząca wrogiej strony – czując jej moc Aviendha uznała, iż to jedna z Przeklętych – atakowała tyły armii Aielów.

Aviendha uwolniła splot, po jej skórze spłynęły strugi potu. Ze zbocza doliny uniosło się pasmo czarnego dymu. Nadtopione skały osunęły się po pochyłości. Aviendha zamarła, czekając i nie tracąc czujności. Jedyna Mocy w jej wnętrzu zaczęła się prężyć jakby w zamiarze wyzwolenia się. Czy było tak, ponieważ część energii, której użyła Aviendha, pochodziła od mężczyzn? Nigdy wcześniej nie zdarzyło się, by Jedyna Moc sprawiała wrażenie, jakby chciała ją zniszczyć.

Do Aviendhy dotarło tylko krótkie ostrzeżenie: po przeciwnej stronie doliny nastąpiło przenoszenie, po którym nadszedł olbrzymi podmuch wiatru.

Aviendha ścięła ten podmuch do środka niewidzialnym splotem wielkości ogromnego pnia drzewa. Po nim wykreowała kolejną strugę ognia, tym razem bardziej ukierunkowaną. Nie, nie odważyła się użyć ognia stosu. Rand ostrzegał ją przed tym. Mógł by on poszerzyć Sztolnię, i sprawić, iż struktury rzeczywistego świata w miejscu, gdzie membrana była cienka, zaczęłyby pękać.

Jej wróg nie uznawał takich ograniczeń. Następny atak kobiety nadszedł w postaci białej, gorącej smugi, która minimalnie minęła Aviendhę, przewiercając powietrze o szerokość palca od jej głowy i uderzyła w ścianę jednej z kuźni. Ogień stosu wyciął szeroki pas kamienia i cegieł tworzących ścianę i kuźnia runęła z hukiem.

„Czarnemu w oko” – pomyślała Aviendha padając na ziemię. – Rozejdźcie się! – rozkazała reszcie. – Inaczej będziecie dla niej świetnym celem!

Przeniosła, zawirowując powietrze, które stworzyło chmurę kurzu i śmieci przed nią. Następnie użyła splotu, by zamaskować fakt, iż jest połączona z Jedyną Mocą, i ukryć się przed swym wrogiem. Przykucnęła za najbliższą zasłoną – stertą żużlu i połamanych kawałków żelaza, oczekujących na wytopienie.