De Herrezen Draak

Nynaeve en Elayne hadden hun hut verlaten en verschenen op de ladder, beladen met hun pakken en zadeltassen – Elayne was bijna even bepakt en bezakt als Nynaeve. Toen Nynaeve Egwene zag kijken, maakte ze zich los van de erfdochter en liep zonder hulp het dek over, naar een smalle plank die de mannen net naar de kade schoven. Twee scheepsmaten kwamen naar Mist om een breed draagzeil onder haar buik vast te maken en Egwene haastte zich naar beneden voor haar eigen spullen. Toen ze weer op het dek kwam, stond haar merrie op de stenen en bungelde Elaynes ruin reeds in het draagzeil halverwege de kade.

Toen ze op de kade stond, voelde ze het eerste ogenblik slechts opluchting. Hier zou ze niet omlaag zakken en rollen. Toen wierp ze haar eerste blik op de stad die ze zo moeizaam bereikt hadden. Aan de lange kaden grensden pakhuizen van steen en er leken heel veel schepen te liggen, van groot tot klein, aan de kaden of voor anker. Haastig wendde ze haar ogen van de schepen af. Tyr was gebouwd op vlak land en er waren amper heuvels. In de modderige zandstraten tussen de pakhuizen kon ze huizen, herbergen en taveernes zien, opgetrokken uit hout of steen. De daken met pannen of leien vertoonden vreemd scherpe hoeken en sommige liepen uit in een punt. Daarachter viel haar een hoge muur van donkergrijze rots op. Erboven rezen de witte koepels van paleizen op en torenspitsen met hoog aangebrachte balkons. De koepels stonden op een vierkant vlak en de torenspitsen leken scherp, net als sommige daken buiten de muren. Alles bij elkaar was Tyr met gemak even groot als Caemlin of Tar Valon. Het was er misschien niet zo mooi als in die steden, maar het bleef een grootse stad. Desondanks werden haar ogen telkens naar de Steen van Tyr getrokken.

In verhalen had ze gehoord dat het de grootste en oudste burcht ter wereld was, als eerste gebouwd na het Breken van de Wereld, maar niets had haar op die kolos voorbereid. Aanvankelijk dacht ze dat het een enorme grijze heuvel was, of een kleine kale berg. Hij strekte zich over honderden wegen uit naar het westen, van de Erinin, door de muur tot in de stad. Zelfs nadat ze de enorme banier zag wapperen op de hoogste torenspits – drie witte maansikkels die schuin op een veld van goud en keel stonden; een banier die minstens driehonderd pas boven de rivier wapperde en groot genoeg was om op die hoogte nog duidelijk herkenbaar te zijn – zelfs nadat ze de transen en torens gezien had, kon ze maar moeilijk geloven dat de Steen van Tyr was gebouwd en niet uit bestaande rots gehouwen was.

‘Gemaakt met de Ene Kracht,’ fluisterde Elayne. Ook zij stond naar de Steen te staren. ‘Stromen Aarde verweven om rots uit de bodem te trekken, Lucht om het uit iedere hoek van de wereld hierheen te brengen en Aarde en Vuur om het tot een geheel te maken, zonder verbinding, zonder voegwerk. Atuan Sedai zegt dat de Toren het niet meer zou kunnen. Vreemd, als je bedenkt wat de hoogheren van de Ene Kracht vinden.’

‘Ik vind,’ zei Nynaeve zachtjes met één oog op de dokwerkers die om hen heen krioelden, ‘dat we, vanwege dat ene, bepaalde zaken niet hardop moeten zeggen.’ Elayne leek niet te kunnen kiezen tussen instemming en verontwaardiging – ze had heel zachtjes gepraat. De erfdochter was het naar Egwenes smaak te vaak en te vlug met Nynaeve eens.

Alleen als Nynaeve gelijk beeft, erkende ze met tegenzin. Een vrouw die de ring droeg of iemand die met Tar Valon banden had, zou hier in de gaten worden gehouden. De dokwerkers, met hun blote voeten en leren vesten, letten totaal niet op hen, terwijl ze zich voorthaastten met balen of kisten op hun rug, en even vaak met een juk. Overal rook het doordringend naar vis. Aan de drie pieren verderop lagen tientallen kleine vissersbootjes afgemeerd, die leken op de bootjes op het schilderij van de Amyrlin. Mannen zonder hemd en vrouwen op blote voeten hesen manden met vis uit de ruimen, bergen van zilver en brons en kopergroen, of met ongekende kleuren, zoals helderrood, diepblauw of felgeel, sommige met strepen of vlekken wit en andere kleuren.

Ze sprak zo zacht dat alleen Elayne het kon horen. ‘Ze heeft gelijk, Caryla. Bedenk waarom je Caryla bent.’ Ze wilde niet dat Nynaeve dit soort instemming opving. Haar gezicht veranderde niet toen ze het toch opving, maar Egwene voelde de voldoening die ze uitstraalde, als hitte uit een oven.