De Herrezen Draak

Morgase lachte zachtjes om het gezicht dat hij trok. ‘Wees niet benauwd, jongeman. Elayne heeft een vrijpostige tong, vaker dan goed voor haar is. Ik ben blij dat het goed met haar gaat.’ Haar blauwe ogen keken hem doordringend aan. ‘Een jongeman die zijn dorp verlaten heeft, vindt het vaak moeilijk om weer terug te keren. Ik denk dat je ver zult reizen voor je Comfre terugziet. Misschien ga je wel terug naar Tar Valon. Als je dat doet en je ziet mijn dochter, zeg haar dan wat in boosheid wordt gezegd, vaak wordt berouwd. Ik zal haar niet voortijdig uit de Witte Toren laten halen. Zeg haar dat ik vaak terugdenk aan mijn eigen tijd daar en dat ik de kalmerende gesprekken in Sheriams werkkamer mis. Vertel haar dat allemaal, Thom Grinwel.’

Mart trok wat ongemakkelijk zijn schouders op. ‘Ja, mijn koningin. Maar... eh... ik was niet van plan naar Tar Valon terug te gaan. Een keertje in mijn leven is genoeg. Mijn pa heeft me nodig op de boerderij. Mijn zussen zullen de klus hebben gekregen de koeien te melken, nu ik er niet ben.’

Gaebril lachte, een diepe, rommelende lach. ‘Verlang je dan weer zo naar je koeien, jongen? Misschien zou je iets van de wereld moeten zien voor die verandert. Hier!’ Hij trok een beurs te voorschijn en wierp hem die toe; Mart voelde de munten in het dunne leer toen hij de beurs opving. ‘Als Elayne je een goudmark kon geven om haar brief te bezorgen, geef ik je er tien omdat je hem veilig hebt afgeleverd. Zie wat van de wereld voor je naar je koeien teruggaat.’

‘Ja, heer.’ Mart hief de beurs op en slaagde erin zwakjes te grijnzen. ‘Dank u, heer.’

Maar de donkere man had hem al weggewuifd, zijn vuisten in zijn heupen geplaatst en zich tot Morgase gekeerd. ‘Ik denk dat het tijd wordt, Morgase, om die etterende zweer aan Andors grens door te prikken. Jouw huwelijk met Taringael Damodred geeft je het recht aanspraak op de Zonnetroon te maken. De koninginnegarde kan die aanspraak kracht bij zetten. Misschien kan ik daarbij op mijn eigen manier helpen. Hoor mij aan.’

Tallanvor raakte Marts arm aan en ze trokken zich buigend terug. Mart dacht niet dat iemand keek toen ze weggingen. Gaebril was nog steeds aan het woord en iedere heer en vrouwe leek aan zijn lippen te hangen. Morgase luisterde nadenkend, maar ze knikte even hard mee als de anderen.

Tallanvor leidde Mart snel van het kleine binnenhof met de visvijver naar de grote binnenplaats aan de voorzijde van het paleis, naar de hoge, vergulde poorten in de zon. Het zou spoedig middag zijn. Mart voelde de drang ver weg te zijn, de noodzaak om zich te haasten. Het was moeilijk om niet vlugger dan de jonge officier te lopen. Iemand zou zich kunnen afvragen waarom hij rende. Of misschien – heel misschien – waren de dingen werkelijk wat ze leken. Misschien vermoedde Gaebril echt niet dat hij het wist. Misschien. Hij herinnerde zich die bijna zwarte ogen, die hem grepen en vasthielden alsof twee tanden van een hooivork zich in zijn hoofd boorden. Licht, misschien. Hij dwong zich gewoon te lopen, alsof hij alle tijd van de wereld had. Je bent maar een boerenpummel met hooi tussen zijn oren, die zich vergaapt aan de tapijten en het goud. Gewoon een warhoofd die nooit gelooft dat iedereen een mes in je rug kan steken. Uiteindelijk leidde Tallanvor hem door een manspoortje in een van de grote poorten naar buiten en liep met hem mee.

De dikke officier met de rattenoogjes stond nog steeds op wacht, en toen hij Mart zag, werd zijn gezicht weer rood. Maar voor hij wat had kunnen zeggen, snoerde Tallanvor hem de mond. ‘Hij heeft een brief van de erfdochter aan de koningin afgegeven. Wees blij, Elbar, dat Morgase of Gaebril niet weet dat jij probeerde hem tegen te houden. Heer Gaebril had zeer veel belangstelling voor het schrijven van vrouwe Elayne.’ Elbars gezicht verschoot van rood naar wit, even wit als zijn kraag. Hij keek Man woest aan en schuifelde toen langs de rij wachten. Zijn kraaloogjes tuurden door de spijlen van hun vizier alsof hij wilde nagaan of ze zijn vrees hadden gezien.

‘Dank u,’ zei Mart tegen Tallanvor, en hij meende het. Hij was de dikke kerel totaal vergeten, tot hij hem weer in het gezicht staarde. ‘Vaarwel, Tallanvor.’