De Herrezen Draak

‘We hebben geen hoge lieden in Tweewater,’ zei Mart. ‘Misschien wonen er een paar in de buurt van Baerlon, dat weet ik niet.’

‘Dat zou kunnen, jongen. Ik had nog nooit eerder van hem gehoord, maar ik hou me niet bezig met landheren. Hij kwam aan toen Morgase nog steeds in Tar Valon was en de halve stad bang was dat de Toren haar ook zou laten verdwijnen. De andere helft wilde haar niet terug. De opstootjes begonnen weer, net als vorig jaar aan het eind van de winter.’

Mart schudde het hoofd, ik geef niet om politiek, baas Gil. Het is Gaebril van wie ik meer wil weten.’ Thom keek hem peinzend aan en begon zijn pijp met een strootje schoon te krabben.

‘Ik heb het ook over Gaebril, jongen,’ zei Gil. ‘Bij die rellen maakte hij zichzelf leider van de partij die Morgase steunde – ik hoorde dat hij bij de opstootjes zelf gewond werd – en toen ze terugkwam, had hij de rellen onderdrukt. Garet Brin hield niet bepaald van Gaebrils manieren – hij kan een zeer hard man zijn – maar Morgase was zo blij dat de orde hersteld was, dat ze hem het ambt gaf dat Elaida bekleedde.’ De herbergier zweeg. Mart wachtte op de rest, maar die kwam niet. Thom stopte zijn pijp en liep naar de schoorsteen om een splinter aan te steken in een lampje dat daar voor dat doel stond. ‘Wat nog meer?’ vroeg Mart. ‘De man moet een reden hebben voor wat hij doet. Als hij met Morgase trouwt, wordt hij dan koning bij haar dood? En als Elayne ook dood is, bedoel ik?’ Thom verslikte zich bij het aansteken van zijn pijp en Gil lachte. ‘Andor heeft een koningin, kerel. Altijd een koningin. Als Morgase en Elayne allebei zouden sterven – het Licht verhoede dat! – gaat de kroon naar Morgases naaste vrouwelijke familielid. Deze keer bestaat er tenminste geen twijfel aan wie dat is – een nicht, vrouwe Dyelin. Dat was bij de Opvolging na de dood van Tigraine wel anders. Toen duurde het een jaar voor Morgase op de Leeuwentroon zat. Dyelin kan Gaebril als haar raadgever aanhouden, of hem huwen om de opvolging veilig te stellen, maar dat zou ze niet gauw doen, tenzij Morgase een kind van hem krijgt. Maar ook in dat geval is hij alleen de prinsgemaal. Niet meer dan dat. Licht zij dank is Morgase nog een jonge vrouw. En Elayne is gezond. Licht! De brief zei toch niet dat ze ziek was?’

‘Ze is gezond.’ Op dit moment, tenminste. ‘Kun je me nog meer over hem vertellen? Je schijnt hem niet te mogen. Waarom niet?’ De herbergier dacht fronsend na. Hij krabde zijn kin en schudde het hoofd, ik geloof niet dat ik hem graag met Morgase zie trouwen, maar ik weet waarachtig niet waarom. Ze zeggen dat hij een goede man is; de edelen kijken allemaal naar hem op. Ik mag de meeste mannen niet die hij in de garde heeft opgenomen. Er is sinds zijn komst te veel veranderd, maar ik kan dat niet allemaal aan hem wijten. Na zijn komst lijkt het alleen of te veel mensen in hoekjes willen zitten mopperen. Je zou haast denken dat dit Cairhien van vóór de burgeroorlog is. Iedereen heeft plannetjes en iedereen zoekt zijn eigen voordeel. Sinds Gaebril is gekomen, heb ik steeds nare dromen, en ik ben niet de enige. Het is stom om je over dromen zorgen te maken. Waarschijnlijk zijn we enkel bezorgd over Elayne en over de plannen van Morgase met de Witte Toren, en over mensen die doen alsof ze in Cairhien wonen. Ik weet het gewoon niet. Waarom heb je zoveel vragen over heer Gaebril?’

‘Omdat hij van plan is Elayne te vermoorden,’ zei Mart, ‘en Egwene en Nynaeve erbij.’ Hij kon niets bruikbaars vinden in wat Gil hem verteld had. Ik mag branden als ik weet waarom bij ze dood wil hebben. Ik moet het gewoon voorkomen. Beide mannen staarden hem weer aan. Alsof hij krankzinnig was. Opnieuw.

‘Word je weer ziek?’ zei Gil achterdochtig. ‘Ik weet nog dat je de laatste keer iedereen achterdochtig aankeek. Volgens mij heb je daar weer last van, of is dit soms weer een van je streken. Je ziet eruit als iemand die graag streken uithaalt. Als het dat is, is het gemeen!’ Mart vertrok zijn gezicht. ‘Het is geen rotstreek. Ik heb Gaebril afgeluisterd toen hij iemand die Comar heette, opdroeg om Elaynes hoofd eraf te slaan. En dat van Egwene en Nynaeve, als hij toch bezig was. Een grote man, met een witte streep in zijn baard.’

‘Dat klinkt als heer Comar,’ zei Gil langzaam. ‘Hij was een goed gardist, maar men zegt dat hij de garde verliet vanwege een zaakje met verzwaarde dobbelstenen. Niet dat iemand dat recht in zijn gezicht durft te zeggen; Comar was een van de beste zwaardvechters in de garde. Je meent het echt, hè?’

‘Ik denk van wel, Basel,’ zei Thom. ‘Dat denk ik zeer zeker.’

‘Het Licht sta ons bij! Wat zei Morgase? Je hebt het haar toch verteld? Het Licht verzenge je, je hebt het toch verteld?’

‘Ja, natuurlijk heb ik dat gedaan,’ zei Mart bitter. ‘Terwijl Gaebril pal naast haar stond en zij naar hem opkeek als een verliefd schoothondje! Ik had moeten zeggen: “Ik mag dan een eenvoudige boerenjongen zijn, die zojuist over uw paleismuur is geklommen, maar ik schijn nu te weten dat uw meest vertrouwde raadsheer, de man van wie u lijkt te houden, van plan is uw dochter te doden.” Licht, man, ze zou mijn hoofd eraf hebben geslagen!’