Każde martwe marzenie

I zde­spe­ro­wa­na.

Po­dob­ne my­śli mu­sia­ły prze­biec przez gło­wę ka­pi­ta­na Trze­ciej Kom­pa­nii.

— Kto tam pój­dzie do ata­ku, ge­ne­ra­le?

— Pro­si­li­śmy o ten za­szczyt — ode­zwa­ła się me­lo­dyj­nym gło­sem De­me­naya.

Do li­cha, Luka po­trzą­snął gło­wą. Nie za­uwa­żył tej ko­bie­ty, do­pó­ki nie otwo­rzy­ła ust. Ja­kim cu­dem mógł prze­ga­pić jej przy­by­cie? Te po­nad sie­dem stóp wzro­stu, pięk­ny ty­łek i fan­ta­stycz­ne pier­si? Mu­siał na­praw­dę być cho­ry.

Ubra­na w po­włó­czy­ste je­dwa­bie ko­lo­ru bla­dej zie­le­ni, po­brzę­ku­jąc zło­ty­mi bran­so­le­ta­mi na nad­garst­kach i kost­kach, De­me­naya wy­glą­da­ła olśnie­wa­ją­co. Jak oży­wio­ny po­sąg ja­kiejś ple­mien­nej bo­gi­ni. Przy­cią­ga­ła uwa­gę w ten hip­no­tycz­ny, pod­szy­ty ero­tycz­ną fa­scy­na­cją spo­sób, któ­ry ka­zał wie­lu męż­czy­znom ubie­gać się o rolę jej oso­bi­stych straż­ni­ków, o któ­rych plot­ko­wa­no, że słu­żą jej i w dzień, i w nocy.

Te­raz też po­ja­wi­ła się po­śród żoł­nie­rzy Puł­ku Wil­ka oto­czo­na przez tu­zin czar­no­skó­rych wo­jow­ni­ków. Nie ol­brzy­mów z Uawa­ri Nahs, więc była wyż­sza od każ­de­go z nich o prze­szło sto­pę. Luka uśmiech­nął się pod no­sem, cho­le­ra lu­bi­ła się wy­róż­niać. Spo­tkał ją już kil­ka razy, za­wsze w oto­cze­niu zbroj­nej eskor­ty i gar­ści sług. Jej sta­tus był nie­ja­sny. Nie uży­wa­ła już ty­tu­łu Kró­lo­wej Nie­wol­ni­ków, bo wśród po­wstań­ców nie było nie­wol­ni­ków, lecz na­dal nie­któ­rzy z nich trak­to­wa­li ją z na­boż­nym sza­cun­kiem, głów­nie jako naj­wyż­szą ka­płan­kę Służ­ki. Za to więk­szość Me­ekhań­czy­ków od­no­si­ło się do niej z mie­sza­ni­ną po­błaż­li­wej kpi­ny i lek­ce­wa­że­nia. Służ­ka nie była ich bo­gi­nią, ich pani to Ba­el­ta’Ma­th­ran – pra­mat­ka, naj­po­tęż­niej­sza bo­gi­ni Wszech­rze­czy, a nie po­kor­na bo­gin­ka wy­my­ślo­na przez wła­ści­cie­li.

Mimo wszyst­ko De­me­naya mia­ła po­słuch, zwłasz­cza wśród nie­wol­ni­ków wy­wo­dzą­cych się z miej­sco­wych lu­dów i czar­nych ple­mion. Na­wet Uwa­re Lew i eli­ta jego wo­jow­ni­ków li­czy­li się z jej opi­nią. Co, jak wi­dać, po­zwa­la­ło jej za­bie­rać głos w ich imie­niu.

— Uawa­ri Nahs ude­rzą na mia­sto, gdy tyl­ko ju­tro wsta­nie słoń­ce — do­da­ła, uśmie­cha­jąc się pro­mien­nie.

— A ja się zgo­dzi­łem. — Ka­hel-saw-Kir­hu spo­koj­nie ski­nął ko­bie­cie. Jako je­den z nie­licz­nych zda­wał się od­por­ny na urok czar­no­skó­rej pięk­no­ści. — Uwa­re Lew na­le­gał i nie wi­dzę po­wo­du, by mu od­ma­wiać.

Zwłasz­cza że do tej pory lu­dzie Lwa nie pcha­li się do sztur­mów, prze­mknę­ło Luce przez gło­wę. Inne od­dzia­ły z Czar­nych Rów­nin wal­czy­ły dziel­nie, ale ol­brzy­mi Uawa­ri Nahs sie­dzie­li w obo­zie. W su­mie Luka nie wi­dział po­wo­du, by od­ma­wiać im za­szczy­tu zmie­rze­nia się z Ba­wo­ła­mi.

— My też bę­dzie­my ju­tro ata­ko­wać — kon­ty­nu­ował ge­ne­rał. — Wszę­dzie, gdzie się da. Ude­rzy­my rów­nież na obóz Ge­ghij­czy­ków, żeby nie wpa­dło im do gło­wy przyjść mia­stu z po­mo­cą. Ju­tro Po­mwe musi być na­sze.

Ge­ghij­czy­cy. Wer-Kly­tus pra­wie o nich za­po­mniał, bo przez ostat­nie dni ich żoł­nie­rze sie­dzie­li na tył­kach i uda­wa­li, że wca­le ich tu nie ma. Pod­wyż­szy­li tyl­ko swój sza­niec, bu­du­jąc we­wnątrz nie­go dru­gi, jesz­cze po­tęż­niej­szy, lecz poza tym nic.

Cze­ka­li.

No cóż. Bez­czyn­ność jest cza­sem naj­prost­szą for­mą za­ło­że­nia so­bie pę­tli na szy­ję.

Do­pie­ro te­raz do­tar­ły do nie­go ostat­nie sło­wa do­wód­cy.

Mu­szą zdo­być mia­sto ju­tro. Mu­szą.

Wódz po­wstań­czej ar­mii wsko­czył na kosz wy­peł­nio­ny zie­mią. Uniósł ręce.

— Ko­no­wer­czy­cy nad­cho­dzą. Pra­wie nas za­sko­czy­li, wy­glą­da bo­wiem na to, że ich ar­mia po­ru­sza się szyb­ciej niż nasi goń­cy. Spo­dzie­wa­łem się ich naj­wcze­śniej za sześć dni, a wczo­raj pod­jazd Pore Lun Dha­ro starł się z kon­ni­cą Sło­wi­ków le­d­wo czter­dzie­ści mil stąd. To zna­czy, że głów­ne siły są naj­wy­żej pięć­dzie­siąt mil od nas. Je­śli utrzy­ma­ją tem­po mar­szu, będą tu za trzy dni, może czte­ry. Ja­kieś trzy­dzie­ści ty­się­cy lu­dzi.

Za­pa­dła ci­sza. Po­wstań­cy sta­li spo­koj­nie, nikt nie spra­wiał wra­że­nia wstrzą­śnię­te­go czy prze­stra­szo­ne­go. Luka ob­ser­wo­wał ich nie­co z boku. Kil­ka głu­pich uśmiesz­ków, dło­nie za­ci­śnię­te na rę­ko­je­ściach bro­ni, po­nu­ry wzrok.