Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Tio estas terura,” ekĝemis Baloun, “mi nenim ekpensis, ke atendas min io simila, sed per tio kulpis tiu mia fiereco, ja dum la lasta vintro mi, bastardo, aĉetis en Budějovice ledajn gantojn. Jam ne sufiĉis al mi porti sur miaj kampistaj manaĉoj malnovajn plektitajn gantojn, kiajn portis la mortinto patro, mi senĉese malsanis nur je tiuj ledaj por urbanoj. — La patro voris trempitan pizon, kaj mi pizon eĉ vidi ne volis, nur kortbirdaron. Eĉ ordinara porkaĵo ne bonodoris al mi sub la nazo; la mastrino devis ĝin por mi prepari, dio min ne punu, sur biero.”

Baloun en absoluta senespero komencis ĝeneralan konfeson: “Mi blasfemis kontraŭ diaj sanktuloj kaj sanktulinoj, en gastejo ĉe Malše kaj en Dolní Záhájí mi batregalis vikarion. Je Dio mi ankoraŭ kredis, tion mi nemalkonfesas, sed pri sankta Jozefo mi dubis. En la domo mi toleris ĉiujn sanktulojn, nur la bildeto de sankta Jozefo, tiu devis esti for, kaj tiel do sinjoro dio punis min nun pro ĉiuj tiuj miaj pekoj kaj pro mia malmoraleco. Kiom da tiaj malmoralaĵoj mi faris en la muelĉambro, kiel ofte mi insultis mian bopatron, maldolĉigis al li la maljunaĝon kaj ĉikanis mian edzinon!”

Švejk ekpensis: “Vi estas ja muelisto, ĉu? — Vi do povis scii, ke la muelŝtonoj de Dio muelas malrapide, sed certe, se pro vi eksplodis tiu mondmilito.”

La unujara volontulo enmiksis sin en la interparolon: “Per tiu blasfemado, Baloun, kaj nerekonado de ĉiuj sanktuloj kaj sanktulinoj vi faris al vi nepre malbonan servon, ĉar vi devas scii, ke nia aŭstra armeo estas jam longajn jarojn armeo pure katolika, havante la plej brilan ekzemplon en nia la plej supera soldatestro. Kiel vi propre povas aŭdaci kun veneno de malamo al iuj diaj sanktuloj kaj sanktulinoj iri en batalon, kiam de la ministerio de milito estis ĉe garnizonaj komandejoj enkondukitaj jezuitaj predikoj por sinjoroj oficiroj kaj kiam ni vidis la solenaĵon de soldata reviviĝo? Ĉu vi komprenas min bone, Baloun? Ĉu vi komprenas, ke vi fakte faras ion kontraŭ la glora spirito de nia glora armeo? Kiel per tiu sankta Jozefo, pri kiu vi menciis, ke vi ne toleris lian bildeton ĉe vi en la ĉambro. Li estas ja, Baloun, propre patrono de ĉiuj tiuj, kiuj volas eskapi el la soldatservo. Li estis ĉarpentisto, kaj vi konas ja la devizon: ‘Ni rigardu, kie la ĉarpentisto lasis truon.’ Kiom da homoj iris jam kun tiu devizo en kaptitecon — vidante tion necesa, kiam ĉirkaŭigitaj de ĉiuj flankoj ili klopodis savi ne eble sin el egoista vidpunkto, sed sin kiel membron de la armeo, por ke poste, kiam ili revenos el kaptiteco, ili povus diri al sinjoro imperiestro: ni estas ĉi tie kaj atendas pluan ordonon! Ĉu vi do tion komprenas, Baloun?”

“Mi ne komprenas,” ekĝemis Baloun, “mi havas la kapon stulta. Al mi oni ripetu ĉion dekfoje.”

“Ĉu vi ne dekalkulos iom?” demandis Švejk, “mi do klarigos al vi tion ankoraŭfoje. Ĉi tie vi aŭdis, ke vi devas teni vin laŭ tio, kia spirito regas en la armeo, ke vi kredos je sankta Jozefo, kaj se vi estos ĉirkaŭigita de malamikoj, ke vi rigardos, kie la ĉarpentisto lasis truon, por ke vi savu vin por sinjoro imperiestro, por novaj militoj. Nun vi eble tion komprenas kaj vi faros bone, se vi pekokonfesos al ni iom pli detale, kiajn malmoralaĵojn vi faris en tiu muelĉambro, sed ne ke vi poste rakontu al ni ion similan kiel en anekdoto pri tiu servoknabino, kiu iris pekokonfesi al sinjoro parokestro kaj poste, kiam ŝi jam diris diversajn pekojn, ŝi komencis honti kaj diris, ke ĉiunokte ŝi faris malmoralaĵojn. Kompreneble, kiel sinjoro parokestro tion ĉi ekaŭdis, tuj komencis flui al li salivoj el la buŝo kaj li diris: ‘Nu, ne hontu, kara filino, mi estas ja sur la loko de dio, kaj rakontu al mi bele detale pri viaj malmoralaĵoj.’ Kaj ŝi komencis tie plori, ke ŝi hontas, ke tio estas terura malmoralaĵo, kaj li denove ŝin atentigis, ke li estas spirita patro. Fine post longa hezitado ŝi komencis per tio, ke ŝi ĉiam senvestiĝis kaj enrampis en la liton. Kaj li denove ne povis eldevigi el ŝi eĉ unu vorton kaj ŝi nur komencis ploregi ankoraŭ pli. Li do denove, ke ŝi ne hontu, ke la homo estas pekanta ujo de sia natureco, sed la dia graco estas senfina. Ŝi do decidiĝis kaj diris kun ploro: ‘Kiam mi do senvestita enlitiĝis, mi komencis elprenadi malpuraĵon el inter la piedfingroj kaj mi flaris al tio.’ Tio do estis ŝia tuta malmoralaĵo. Sed mi esperas, Baloun, ke tion ĉi vi ne faris en la muelĉambro kaj ke vi diros al ni ion pli realan, ian veran malmoralaĵon.”

Sciiĝis, ke Baloun laŭ sia proklamo faris malmoralaĵojn en la muelĉambro kun kampistinoj, kio kuŝis en tio, ke li miksis al ili farunon, kion li en sia spirita naiveco nomis malmoralaĵo. Pleje seniluziigita estis la telegrafisto Chodounský kaj demandis lin, ĉu li vere faris nenion kun la kampistinoj sur sakegoj da faruno en la muelĉambro, al kio Baloun respondis, balancante la manojn: “Por tio mi estis tro stulta.”