Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Švejk malŝtopis la botelon, metis al la buŝo kaj gluto post gluto malaperis en lia gorĝo. La leŭtenanto Dub ŝtoniĝis. Švek eltrinkis antaŭ liaj okuloj la plenan botelon, eĉ ne palpebruminte, malplenan botelon ĵetis trans ŝoseon en lagon, forkraĉis kaj diris, kvazaŭ li eltrinkus glaseton da minerala akvo: “Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto, ke tiu akvo vere havis feroriĉan guston. Gastejestro en Kamýk nad Vltavou preparis feroriĉan akvon por siaj somerumantaj gastoj tiumaniere, ke li ĵetadis uzdifektitajn hufumojn en puton.”

“Mi ‘dolĉigos’ al vi uzdifektitajn hufumojn! Iru montri al mi la puton, de kie vi havis tiun akvon!”

“Tio estas proksime de ĉi tie, sinjoro leŭtenanto, tuj ĉi tie malantaŭ la ligna budo.”

“Iru antaŭe, kanajlo, por ke mi vidu, kiel vi tenas la paŝon!”

“Tio estas vere stranga,” pensis la leŭtenanto Dub. “Sur tiu mizera ulo koniĝas absolute nenio!”

Švejk iris do kiel unua, fordonita al la dia volo, sed senĉese io al li diris, ke puto devas tie esti kaj ankaŭ neniel lin surprizis, ke ĝi tie estis. Estis tie eĉ pumpilo, kaj kiam ili al ĝi ĝisiris, Švejk ekpumpis, fluis el ĝi flaveta akvo, tiel ke li povis solene proklami: “Ĉi tie estas tiu feroriĉa akvo, sinjoro leŭtenanto.”

Konsternita tempiobukla viro proksimiĝis kaj Švejk diris al li germane, ke li alportu glaseton, ke sinjoro leŭtenanto volas trinki.

La leŭtenanto Dub el tio tiel plene idiotiĝis, ke li eltrinkis plenan glason da akvo, post kiu en la buŝo renversiĝis al li gusto de ĉevala urino kaj sterkakvo, kaj tute stultiĝinta per tio, kion li travivis, li donis al la tempiobukla judo pro tiu glaso da akvo kvinkronon, kaj turnante sin al Švejk, diris al li: “Kial vi ĉi tie gapas, formarŝu hejmen.”

Post kvin minutoj Švejk aperis en la stabvagono ĉe la ĉefleŭtenanto Lukáš, per mistera grimaco ellogis lin el la vagono kaj ekstere al li sciigis: “Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke post kvin, maksimume post dek minutoj mi estos plene ebriega, sed mi kuŝos en mia vagono, kaj mi petas vin, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke vi min almenaŭ dum tri horoj ne voku kaj ne donu al mi ian ordonon, dum mi el tio dorme nerekonsciiĝos. Ĉio estas en ordo, sed kaptis min sinjoro leŭtenanto Dub, mi diris al li, ke tio estas akvo, mi devis do antaŭ li eltrinki tiun plenan botelon da konjako por pruvi al li, ke temas pri akvo. Ĉio estas en ordo, mi malkaŝis nenion, kiel vi deziris, kaj singarda mi ankaŭ estis, sed nun, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, mi tion jam perceptas, miaj piedoj komencas iel rigidiĝvibri. Kompreneble, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke mi scias drinki, ĉar kun sinjoro feldkurato Katz…”

“Foriru, bestio!” ekvokis la ĉefleŭtenanto Lukáš, sed sen kia ajn kolero, dum la leŭtenanto Dub iĝis por li je kvindek procentoj pli malsimpatia ol antaŭe.

Švejk singarde enrampis en sian vagonon, kaj ekkuŝante sur sia mantelo kaj dorsosako, diris al la ĉefserĝento-kontisto kaj al la ceteraj: “Foje certa homo ebriegiĝis kaj petis, ke oni lin ne veku…”

Post tiuj ĉi vortoj li renversis sin flanken kaj komencis ronki.

Gasoj, kiujn li eligis, ruktante, baldaŭ plenigis la tutan ĉambron, tiel ke la kuiristo-okultisto Jurajda, enspirante la atmosferon per siaj naztruoj, proklamis: “Sakra, ĉi tie bonodoras konjako.”

Ĉe dismetebla tablo sidis la unujara volontulo Marek, kiu fine post ĉiuj tiuj turmentoj iĝis bataliona kronikisto.

Nun li kunmetis heroajn farojn de la bataliono por provizo kaj vidiĝis, ke tio faras al li grandan ĝojon, tiu rigardo en estonton.

La ĉefserĝento-kontisto Vaněk sekvis kun intereso, kiel la unujara volontulo diligente skribas kaj ridas ĉe tio plengorĝe. Tial ankaŭ li leviĝis kaj kaj klinis sin super la unujara volontulo, kiu komencis al li klarigi: “Tio estas ega amuzo skribi historion de la bataliono por provizo. La ĉefa afero estas, ke oni procedu sisteme. En ĉio devas esti sistemo.”

“Sistema sistemo,” rimarkis la ĉefserĝento-kontisto Vaněk kun rideto pli malpli malŝata.

“Jes,” diris malzorge la unujara volontulo, “sistemizita, sistema sistemo ĉe verkado de la bataliona historio. Ni ne povas tuj prezentiĝi per granda venko. Tio ĉio devas iri malrapide, laŭ certa plano. Nia bataliono ne povas tuj venki en tiu ĉi mondmilito. Nihil nisi bene[271]. La ĉefa afero por konsekvenca historiisto kia mi, estas unue prepari al si planon de niaj venkoj. Ekzemple ĉi tie mi prezentas, kiel nia bataliono, tio estos proksimume eble post du monatoj, preskaŭ transpaŝos la rusajn limojn, tre multnombre okupitaj fare de, ni diru, malamikaj regimentoj de la rivero Dono, dum kelke da malamikaj divizioj ĉirkaŭiras niajn poziciojn. Unuavide ŝajnas, ke nian batalionon ne eblas savi, ke ili dishakos nin je nudeloj, kiam subite la kapitano Ságner donas al nia bataliono tiun ĉi ordonon: ‘Dio ne deziras, ke ni ĉi tie pereu, ni fuĝu!’ Nia bataliono komencas do fuĝi, sed malamika divizio, kiu nin jam ĉirkaŭiris, vidas, ke ni propre impetas al ĝi, komencas en teruro forkuri kaj sen unu ekpafo falas en la manojn de niaj armeaj rezervoj. Per tio do propre komenciĝos la tuta historio de nia bataliono. El bagatela okazaĵo, por paroli profete, sinjoro Vaněk, evoluos signifoplenaj aferoj. Nia bataliono paŝas de venko al venko. Estos interese, kiel nia bataliono atakis dormantan malamikon, al kio kompreneble necesas uzi stilon de la ‘Ilustrita milita bulteno’, kiu aperadis ĉe Vilímek dum la rusa-japana milito. Nia bataliono atakas tendaron de dormantaj malamikoj. Ĉiu nia soldato elserĉas unu malamikon, plenforte puŝegas bajoneton al li en la bruston. Perfekte akrigita bajoneto penetras kiel en buteron kaj nur tie aŭ alie krevas ripo, dormantaj malamikoj skuas la tutan korpon, por momento malfermegas mirigitajn, sed jam nenion vidantajn okulojn, ekstertoras kaj streĉiĝas. Sur la lipoj de dormantaj malamikoj aperas sangaj salivoj, per tio estas la afero finita kaj la venko estas sur la flanko de nia bataliono. Aŭ ankoraŭ pli bona estos tio proksimume post tri monatoj, tiam nia bataliono militkaptos la rusan caron. Sed pri tio ni parolos, sinjoro Vaněk, pli poste, intertempe mi devas provize prepari etajn epizodojn, atestantajn pri senekzempla heroeco. Mi devos elpensi tute novajn militajn terminojn. Unu mi jam trovis, mi skribos pri oferema decidemo de nia viraro, traŝtopita per grenaderoj. Per eksplodo de malamika mino perdos unu el niaj serĝentoj, ni diru de la dekdua aŭ la dektria kompanio, la kapon.”