Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Intertempe Švejk rakontis al si kun Kunert pri lia sinjoro.

“Kie vi estis dum la tuta tempo, ke oni vin eĉ ne vidis?” demandis Švejk.

“Vi ja scias,” diris Kunert. “Tiu mia maljuna frenezulo prezentas por mi senĉese laboron. Tiu ĉiumomente vokas min al si kaj demandas pri aferoj, kiuj min ne tuŝas. Li min ankaŭ demandis, ĉu mi estas via kamarado, kaj mi al li diris, ke ni vidas unu la alian nur malofte.”

“Tio estas tre bela de li, ke li pri mi demandas. Mi amas lin tre, tiun vian sinjoron leŭtenanton. Li estas tia bonkora, bonanima kaj al la soldatoj li kondutas kiel vera patro,” diris Švejk serioze.

“Ej, tio estas nur via opinio,” kontraŭstaris Kunert, “li estas vera bestio kaj stulta kiel merdo. Mi havas lin kiel oston en la gorĝo, li senĉese min nur ĉikanas.”

“Sed ne diru,” miris Švejk, “mi ja opiniis, ke li estas vere tia bonanima homo, vi parolas iel strange pri via leŭtenanto, sed tio estas jam natura ĉe ĉiuj servosoldatoj. Kiel tiu servosoldato de la majoro Wenzl, tiu pri sia sinjoro ne parolas alie ol ke tiu estas damninda, idiota stultulo, kaj la servosoldato de la kolonelo Schröder, kiam tiu parolis pri sia sinjoro, li ne nomis lin alie ol urinaĉiĝinta kanajlo kaj fetora fetorulo. Tio devenas de tio, ke ĉiu servosoldato ellernis tion de sia sinjoro. Se la sinjoro mem ne insultus, la servosoldato tion post li ne ripetus. En Budějovice servis aktive leŭtenanto Procházka, tiu ne insultis multe, al sia servosoldato li diris nur: ‘Ĉarma bovino’. Alian insulton tiu servosoldato, certa Hibman, de li ne aŭdis. Hibman alkutimiĝis al tio tiel, ke kiam li revenis en civilan vivon, li diris al sia paĉjo, panjo kaj fratinoj: ‘Ĉarma bovino’, kaj li diris tion ankaŭ al sia fianĉino, tiu kun li disiĝis kaj akuzis lin pro honorofendo, ĉar li diris tion al ŝi, ŝia paĉjo kaj panjo tute publike ĉe dancamuzo. Kaj ŝi ne pardonis al li tion kaj antaŭ juĝisto ankaŭ diris, ke se li nomus ŝin bovino ie flanke, ke ŝi eble konsentus kun repaciĝo, sed tiel ĉi ke tio estas eŭropa malhonoro. Dirite inter ni, Kunert, tion pri via leŭtenanto mi neniam pensus. Li faris sur mi simpatian impreson jam tiam, kiam mi parolis kun li la unuan fojon, kiel kolbasetoj ĵus eltiritaj el fumaĵejo, kaj kiam mi parolis kun li la duan fojon, li ŝajnis al mi esti tre legosperta kaj tia animita. — De kie vi propre devenas? Ĉu rekte de Budějovice? Tio al mi plaĉas, se iu estas rekte de ie. — Kaj kie vi tie loĝas? Ĉu sub la arkadoj? Tio estas bone, somere estas tie almenaŭ malvarmete. Ĉu vi havas familion? — Ĉu edzinon kaj tri infanojn? — Vi estas feliĉulo, kamarado, ekzistas almenaŭ iu, kiu vin priploros, kiel ĉiam dum prediko diris mia feldkurato Katz, kaj tio estas ankaŭ vero, ĉar foje mi aŭdis parolon de iu kolonelo al rezervuloj en Bruck, kiuj veturis de tie en Serbion, ke soldato, kiu postlasas hejme familion kaj falos sur batalkampo, ke tiu unuflanke ŝiras ĉiujn familiajn rilatojn — li diris tion propre tiel ĉi: ‘Kjam morta, de familja morta, famili rilat rompi, li esti heroa, ĉar oferi sja viva por grant familja, por patruja.’ — Ĉu vi loĝas en la kvara etaĝo? — Ke en la teretaĝo? — Vi pravas, nun mi rememoris, ke tie, sur la placo en Budějovice, ne estas eĉ unu kvaretaĝa domo. — Ĉu vi do jam foriras? — Aha, via sinjoro staras antaŭ la stabvagono kaj rigardas ĉi tien. Se do li vin demandos, ĉu mi eble ne parolis ankaŭ pri li, diru al li tute senĝene, ke mi pri li parolis, kaj ne forgesu al li diri, kiel bele mi pri li parolis, ke nur malfote mi renkontis tian oficiron, kiu kondutus tiel amike kaj patrece kiel li. Ne forgesu al li diri, ke li ŝajnas al mi esti tre legosperta, kaj sciigu al li ankaŭ, ke li estas tre inteligenta. Diru al li ankaŭ, ke mi vin admonis, ke vi bonkondutu kaj faru al li ĉion, kion vi vidos en liaj okuloj. Ĉu vi tion memoras?”