Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Švejk reagis al sia nomo, ekmurmuris: “Ĉi tie,” kaj denove plu ronkis, elbuŝiginte tiun ĉi esprimon de soldata disciplino.

Inter duone malfermita pordo de la vagono aperis la kapo de la leŭtenanto Dub.

“Ĉu estas ĉi tie Švejk?” li demandis.

“Li dormas, obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto,” respondis la unujara volontulo.

“Se mi pri li demandas, unujara volontulo, vi devas tuj salti kaj alvoki lin.”

“Tio ne eblas, sinjoro leŭtenanto, li dormas.”

“Veku lin do! Mi miras, ke tio tuj ne venis al vi en la menson, unujara volontulo! Vi devas ja montri pli da komplezo al viaj superuloj! Ĉu vi min ankoraŭ ne konas? — Sed kiam vi min ekkonos. -”

La unujara volontulo komencis veki Švejkon.

“Švejk, brulas, leviĝu!”

“Kiam tiame brulis la muelejoj de Odkolek,” ekmurmuris Švejk, turnante sin denove al la alia flanko, “alveturis fajrobrigadanoj eĉ el Vysočany…”

“Bonvolu vidi,” diris la unujara volontulo afable al la leŭtenanto Dub, “ke mi lin vekas, sed ke tio ne eblas.”

La leŭtenanto Dub ekkoleris. “Kia estas via nomo, unujara volontulo? — Ĉu Marek? — Aha, vi estas do tiu unujara volontulo Marek, kiu senĉese sidis en malliberejo, ĉu jes?”

“Jes, sinjoro leŭtenanto. Mi trapasis unujaran kurson, tiel dirite, en malliberejo kaj oni min retrodegradis, tio estas post mia liberlaso de la divizia juĝejo, kie montriĝis mia senkulpeco, mi estis nomumita bataliona kronikisto kun konservita rango de unujara volontulo.”

“Tio vi ne estos longe,” kriegis la leŭtenanto Dub, tute ruĝa en la vizaĝo; tiu transiro de unu koloro en la alian faris impreson, ke la vangoj ŝvelas al li post vangobatoj, “mi tion aranĝos!”.

“Mi petas, sinjoro leŭtenanto, ke mi estu alkondukita al raporto,” serioze diris la unujara volontulo.

“Ne ludu kun mi,” diris la leŭtenanto Dub. “Mi montros al vi raporton! Ni ankoraŭ renkontiĝos, sed poste tio terure vin ĉagrenos, ĉar vi min ekkonos, se nun vi min ankoraŭ ne konas!”

La leŭtenanto Dub kolere foriris de la vagono, en ekscitiĝo forgesinte je Švejk, kvankam antaŭ momento li havis la plej bonan intencon alvoki Švejkon kaj diri al li: “Elspiru sur min!” kiel la lastan rimedon por konstati neleĝan alkoholismon de Švejk. Sed nun estis jam malfrue, ĉar intertempe oni disdonis al la viraro nigran kafon kun rumo, kaj kiam li post duonhoro revenis al la vagono, Švejk jam maldormis kaj post alvoko de la leŭtenanto Dub elsaltis el la vagono kiel kapreolino.

“Elspiru sur min!” alkriegis lin la leŭtenanto Dub.

Švejk elspiris sur lin la tutan stokon de sia pulmo, kiel se varma vento kunportas al kampoj odoron de alkohola distilejo.

“Kion oni el vi flarsentas, ulo?”

“Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto, ke el mi oni flarsentas rumon.”

“Vidu do, knabeto!” venke ekvokis la leŭtenanto Dub. “Fine mi vin kaptis!”

“Jes, sinjoro leŭtenanto,” diris Švejk sen kia ajn signo de maltrankviliĝo. “Al kafo ni ĝuste ricevis rumon kaj mi unue eltrinkis rumon. Sed se, sinjoro leŭtenanto, ekzistas nova ordono, ke unue oni trinku kafon kaj nur poste rumon, mi petas pardonon, venontfoje tio jam ne okazos.”

“Kaj kial vi dormaĉis, kiam mi estis antaŭ duonhoro ĉe la vagono? Oni ja ne povis vin veki.”

“Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto, la tutan nokton mi ne dormis, ĉar mi rememoris tiun tempon, kiam ni ankoraŭ faris manovrojn ĉe Veszprém. Tiam supozata unua kaj dua armea korpuso marŝis tra Stirio kaj okcidenta Hungario kaj ĉirkaŭigis nian kvaran korpuson, kiu tendumis en Vieno kaj ĝia ĉirkaŭaĵo, tie ĉie ni havis fortikaĵojn, sed ili nin ĉirkaŭiris kaj venis ĝis ponto, kiun konstruis pioniraro de la dekstra bordo de Danubo. Estis destinite, ke ni faru ofensivon kaj ke venu al ni helpi soldataroj de norde kaj poste ankaŭ de sude, de Osek. Tion oni legis al ni en tagordono, ke kiel helpo marŝas al ni tria armea korpuso, por ke oni ne disbatu nin inter Balatono kaj Bratislava, kiam ni atakimpetos kontraŭ la dua armea korpuso. Sed tio estis vana; kiam ni jam preskaŭ venkis, oni trumpetis finon kaj venkis tiuj kun blankaj rubandoj[277].”