Trzej muszkieterowie

Felton przypomniał sobie nagle wszystkie ostrzeżenia lorda Wintera, uwodzicielskie sztuczki Milady, jej pierwsze próby po przybyciu; cofnął się o krok i opuścił głowę, ale wciąż patrzył na nią, jak gdyby zaczarowany przez tę szczególną istotę nie mógł oderwać od niej wzroku.

Milady nie była kobietą, która by nie zrozumiała jego wahania; choć na pozór ani na chwilę nie traciła zimnej krwi, doznawała gwałtownych uczuć.

Nie wracając do tak trudnego tonu egzaltacji i zanim jeszcze Felton zdążył jej odpowiedzieć, opuściła ręce, jak gdyby słabość kobieca brała górę nad natchnionym zapałem, i rzekła:

— Ale nie, nie ja będę Judytą, która uwolni Betulię od tego Holofernesa. Miecz Przedwiecznego jest zbyt ciężki na moje ramię. Pozwól mi tedy w śmierci szukać ucieczki przed hańbą, pozwól mi ratować się męczeństwem. Nie proszę cię ani o wolność, jak uczyniłaby winowajczyni, ani o zemstę, jak uczyniłaby poganka. Pozwól mi umrzeć, oto wszystko. Błagam cię, zaklinam na kolanach: pozwól mi umrzeć, a ostatnim westchnieniem będę błogosławić mego wybawcę.

Słysząc ten głos słodki i błagalny, widząc to spojrzenie nieśmiałe i zgnębione, Felton się zbliżył. Czarodziejka przywdziała znów swój urzekający strój, który mogła wkładać i zdejmować wedle woli, to znaczy urodę, słodycz, łzy, nade wszystko zaś nieodparty urok mistyczny, budzący największe pożądanie.

— Niestety — rzekł Felton — mogę cię tylko żałować, jeśli dowiedziesz mi, że jesteś ofiarą; a jednak lord Winter wytacza przeciw tobie straszliwe oskarżenia. Jesteś chrześcijanką, jesteś moją siostrą w Bogu, coś mnie pociąga ku tobie, mnie, który nie kochałem nigdy nikogo prócz mego dobroczyńcy, mnie, com znał w życiu jedynie zdrajców i bezbożników. Ale ty, pani, tak piękna, tak czysta z pozoru, musiałaś popełnić zbrodnię, jeśli lord Winter tak bardzo cię prześladuje!

— Mają oczy — powtórzyła Milady z akcentem nieopisanej słodyczy — a nie zobaczą; mają uszy, a nie usłyszą.

— Więc mów wreszcie! — zawołał oficer.

— Miałabym ci zwierzyć swą hańbę! — zawołała Milady z rumieńcem wstydu na twarzy, często bowiem zbrodnia jednego człowieka jest wstydem dla innego. — Miałabym ci zwierzyć swą hańbę, tobie, mężczyźnie, ja, kobieta! Och! — mówiła zasłaniając wstydliwie ręką piękne oczy — och, nigdy, nigdy się na to nie zdobędę!

— Mnie, bratu! — zawołał Felton.

Milady popatrzyła na niego długo z wyrazem, który młody oficer wziął za wahanie, gdy była to tylko obserwacja, a nade wszystko chęć oczarowania.

Teraz Felton z kolei złożył błagalnie ręce.

— Dobrze więc — rzekła Milady — zaufam bratu, odważę się!

W tej chwili rozległy się kroki lorda Wintera, ale tym razem straszliwy szwagier Milady nie minął drzwi; stanął, zamienił kilka słów z wartownikiem, otworzył i wszedł.

Gdy lord Winter rozmawiał na korytarzu, Felton cofnął się gwałtownie do tyłu i kiedy baron wszedł, był już w odległości kilku kroków od uwięzionej.

Baron wkroczył powoli i przenosząc badawcze spojrzenie z uwięzionej na młodego oficera, rzekł:

— Długo tu jesteś, Johnie; czy ta kobieta wyznała ci swoje zbrodnie? Nie dziwiłbym się wówczas, że rozmowa trwa tak długo.

Felton zadrżał i Milady poczuła, że jest stracona, jeśli nie przyjdzie z pomocą zakłopotanemu purytaninowi.

— Ach, obawiasz się, by twoja ofiara ci się nie wymknęła! — rzekła. — Dobrze więc, zapytaj tego godnego strażnika, o jaką łaskę prosiłam go przed chwilą.

— Prosiłaś o łaskę? — zapytał baron podejrzliwie.

— Tak, milordzie — powiedział ze zmieszaniem młody człowiek.

— O jakąż to łaskę? — zapytał lord Winter.

— Prosiła o nóż, który zwróci mi w minutę potem przez okienko.

— Jest więc tu ktoś ukryty, kogo ta urocza osoba chciałaby zabić? — zapytał lord Winter kpiącym i pogardliwym głosem.

— Ja jestem — odparła Milady.

— Dałem ci do wyboru Amerykę i Tyburn — rzekł lord Winter. — Wybierz Tyburn, Milady: wierzaj mi, sznur jest jeszcze pewniejszy niż nóż.

Felton zbladł i postąpił krok naprzód przypomniawszy sobie, że w chwili gdy wszedł, Milady trzymała w ręce sznur.

— Masz słuszność — rzekła. — Myślałam już o tym. — Potem dodała głuchym głosem — I pomyślę jeszcze.

Felton poczuł, jak dreszcz przenika go aż do szpiku kości; lord Winter zauważył zapewne to drżenie.

— Miej się na baczności, Johnie — rzekł. — Johnie, mój przyjacielu, zaufałem ci, uważaj! Uprzedziłem cię! Odwagi, moje dziecko, za trzy dni uwolnimy się od tej istoty, a tam gdzie ją wyślę, nie będzie szkodziła nikomu.

— Ty go słyszysz! — zawołała Milady z uniesieniem, tak że baron sądził, że wzywa Boga, ale Felton zrozumiał, że zwraca się do niego.

Felton opuścił głowę i zamyślił się.

Baron wziął oficera pod ramię i odwrócił głowę, by nie tracić Milady z oczu.

— Cóż — rzekła uwięziona, kiedy drzwi się zamknęły — nie zaszłam jeszcze tak daleko, jak przypuszczałam. Winter zamiast zwykłej głupoty okazuje nadzwyczajną przezorność; ile znaczy pragnienie zemsty i jak to pragnienie kształtuje człowieka! Felton jeszcze się waha! Ach, nie jest to mężczyzna taki jak ten przeklęty d’Artagnan. Purytanin uwielbia dziewice i składa przed nimi ręce w modlitwie; muszkieter kocha kobiety i bierze je w ramiona.