Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Pri tiu ĉi epizodo oni komencis parolon en la stabvagono kaj ĝenerale eblas diri, ke plejmulto da oficiroj tion malaprobis.

Subleŭtenanto Kraus opiniis, ke se tiuj homoj estas ŝtatperfiduloj, necesas pendumi ilin tuj surloke sen kia ajn torturado, sed la leŭtenanto Dub kontraŭe plene konsentis pri la tuta sceno, tuj rilatigis tion al la Sarajeva atenco kaj klarigis tion tiel, ke tiuj hungaraj ĝendarmoj en la stacio Humenné venĝas la morton de la arkiduko Francisko Ferdinando kaj de lia edzino. Por aldoni gravecon al siaj vortoj, li diris, ke li abonis revuon (‘Kvarfolion’ de Šimáček[268]) kaj tie en julia numero ankoraŭ antaŭ la milito estis pri tiu atenco skribite, ke la senekzempla Sarajeva krimo postlasas en homaj koroj longe neresanigeblan vundon, tiom pli dolorigan, ke per la krimo estis neniigita ne nur la vivo de reprezentanto de la ŝtata ekzekutivo, sed ankaŭ la vivo de lia fidela kaj amata edzino, kaj ke per neniigo de tiuj du vivoj estis detruita feliĉa, ekzemplodona familia kunestado kaj el infanoj amataj de ĉiuj estis faritaj orfoj.

La ĉefleŭtetanto Lukáš ekmurmuris al si, ke ĝendarmoj ĉi tie en Humenné ŝajne abonis la ‘Kvarfolion’ de Šimáček kun tiu kortuŝa artikolo. Subite tute ĉio komencis ŝajni al li abomena kaj li sentis nur bezonon ebriiĝi, por ke forlasu lin spleno. Li eliris do el la vagono kaj iris elserĉi Švejkon.

“Aŭdu, Švejk,” li diris al li, “ĉu vi ne scias pri ia botelo da konjako? Mi iel ne sentas min bone.”

“Tion ĉion kaŭzas veterŝanĝo, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto. Povas esti, ke kiam ni estos sur batalkampo, estos al vi ankoraŭ pli malbone. Ju pli la homo malproksimiĝas de sia devena soldata bazo, des pli grandan emon sveni li sentas. Ĝardenisto el Strašnice[269], certa Jozefo Kalenda, tiu ankaŭ foje malproksimiĝis de sia hejmo, iris el Strašnice al Vinohrady, haltis en la gastejo ‘Ĉe la fervojstacio’, tiam estis al li ankoraŭ bone, sed tuj kiam li venis en Korunní-avenuon al akvodistribuejo, li paŝis en Korunní-avenuo de unu gastejo al la alia ĝis malantaŭ la preĝejon de sankta Ludmila kaj sentis jam laciĝon. Sed li ne lasis sin per tio fortimigi, ĉar la antaŭan vesperon en la gastejo ‘Ĉe remizo’ en Strašnice li vetis kun tramkondukisto, ke li entreprenos piediran rondiron ĉirkaŭ la mondo en tri semajnoj. Li komencis do pli kaj pli malproksimiĝi de sia hejmo, ĝis li alrampis en la ‘Nigran bierfarejon’ sur Karolo-placo kaj de tie li iris al Malá Strana en la bierfarejon de la sankta Tomaso, de tie en la gastejon ‘Ĉe Montág’ kaj ankoraŭ pli supren en la gastejon ‘Ĉe la Brabanta reĝo’, poste en ‘Belan panoramon’, de tie en bierfarejon ĉe la klostro de Strahov[270]. Sed tiam la ŝanĝo de la klimato ĉesis al li jam prosperi. Li venis ĝis la Loretana-placo kaj tie subite kaptis lin tia nostalgio, ke li ĵetegis sin teren, komencis ruliĝi sur trotuaro kaj kriis: ‘Hometoj, mi jam ne iros pluen. Pri la rondiro ĉirkaŭ la mondo’, pardonu, sinjoro ĉefleŭtenanto, ‘mi fajfos’. Sed se vi deziras, sinjoro ĉefleŭtenanto, mi do havigos al vi konjakon, mi timas nur, ke vi pli frue ne forveturu.”

La ĉefleŭtenanto Lukáš lin certigis, ke de ĉi tie oni ne veturos pli frue ol post du horoj kaj ke konjakon oni kaŝvendas en boteloj tuj malantaŭ la stacidomo, ke la kapitano Ságner sendis tien jam Matušičon kaj tiu por dek kvin kronoj alportis al li botelon da tute tolerebla konjako. Jen li havas dek kvin kronojn, li jam iru kaj ĉefe diru al neniu, ke tio estas por la ĉefleŭtenanto Lukáš aŭ ke tiu lin sendas, ĉar fakte tio estas malpermesita afero.

“Estu certa, sinjoro ĉefleŭtenanto,” diris Švejk, “ke ĉio tio estos en ordo, ĉar mi tre ŝatas malpermesitajn aferojn, mi ĉiam troviĝis en io malpermesita sen tio, ke mi pri tio scius. Foje en la kazerno en Karlín oni al ni malpermesis…”

“Turnu vin — marŝ’!” interrompis lin la ĉefleŭtenanto Lukáš.

Švejk iris do malantaŭ la stacidomon, ripetante al si dumvoje ĉiujn detalojn de sia ekspedicio. Ke la konjako devas esti bongusta, tial li devas unue ĝin gustumi, ke tio estas malpermesita, tial li devas esti singarda.

Ĝuste kiam li turniĝis malantaŭ la kajon, li denove renkontiĝis kun la leŭtenanto Dub. “Kial vi ĉi tie vagas?” li demandis Švejkon. “Ĉu vi min konas?”

“Obee mi raportas,” respondis Švejk, soldatsalutante, “ke mi ne deziras ekkoni vin de tiu via malbona flanko.”

La leŭtenanto Dub rigidiĝis pro ektimo, sed Švejk staris trankvile, senĉese tenante la manon ĉe la viziero de sia kepo kaj daŭrigis: “Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto, ke mi volas vin ekkoni nur de tiu bona flanko, por ke vi ne aldevigu min ĝis ploro, kiel vi lastfoje diris.”

Al la leŭtenanto Dub turniĝis la kapo pro tia aroganteco kaj li kapablis nur ekscitite ekkrii: “Malaperu, kanajlo, ni ankoraŭ interparolos!”

Švejk foriris malantaŭ la kajon kaj la leŭtenanto Dub, rekonsciiĝinte, lin sekvis. Malantaŭ la stacidomo tuj ĉe la ŝoseo estis vico da dorskorboj, starigitaj per la fundo supren, sur kiuj estis plektopladoj kaj sur tiuj tute senkulpe aspektantaj diversaj frandaĵoj, kvazaŭ ĉiuj tiuj bongustaĵoj estus destinitaj por lerneja junularo ie ĉe ekskurso. Kuŝis tie pecetoj da gumbombonoj, vaflorulaĵoj, amaso da acidaj pasteloj, kelkloke sur plektoplado ankoraŭ tranĉoj da nigra pano kun peceto da salamo, tute certe devenanta el ĉevalo. Sed interne la dorskorboj enhavis diversajn alkoholaĵojn, botelojn da konjako, rumo, sorpa likvoro kaj da aliaj likvoroj kaj brandoj.