De Herrezen Draak

46

Een boodschap vanuit de Schaduw

Terwijl Mart te voet naar de Binnenstad terugkeerde, was hij er helemaal niet zeker van dat zijn plannetje ook zou werken. Het kon, als hem de waarheid verteld was, maar juist daar was hij niet zeker van. Hij vermeed het ovale plein voor het paleis. In plaats daarvan liep hij om het gebied van het geweldige bouwwerk heen, door straten die de omtrek van de heuvels volgden. De gouden koepels van het paleis bleven glinsterend spottend buiten zijn bereik. Hij was er bijna helemaal omheen getrokken en zowat weer terug bij het plein, toen hij het zag. Een steile helling, beplant met bloemen, die vanaf de straat oprees tot aan een witte muur van ruwe steen. Een paar takken met bladeren staken over de muur uit, en hij kon aan de andere kant de toppen van bomen zien die in een tuin van het koninklijk paleis zelf stonden.

Een muur in de vorm van een bergwand, dacht hij, met een tuin aan de andere kant. Misschien heeft Rhand de waarheid gesproken. Hij keek onopvallend om zich heen en zag dat hij de bochtige straat voor zich alleen had. Hij zou zich moeten haasten; door de bochten kon hij niet veel zien en er kon elk moment iemand aankomen. Hij klom de helling op en gaf er weinig om dat zijn laarzen gaten in de aanplant van rode en witte bloemen maakten. De ruwe stenen boden zijn vingers genoeg houvast, en er waren genoeg richels en knobbels om zelfs met laarzen aan zijn voeten steun te geven. Slordig van ze om het zo makkelijk te maken, dacht hij onder het klimmen. Even deed zijn klimpartij hem terugdenken aan huis en aan Rhand en Perijn, aan een tocht die ze ooit hadden gemaakt tot achter de Zandheuvels naar het begin van de Mistbergen. Toen ze naar Emondsveld waren teruggekeerd, hadden ze zich de woede op de hals gehaald van iedereen die naar hen op zoek was geweest. Hij had het meeste te verduren gekregen; iedereen had aangenomen dat het zijn idee geweest was – maar drie dagen lang hadden ze de rotsen beklommen, in de openlucht geslapen en van de natuur geleefd. Ze hadden eieren gegeten uit de nesten van roodkuiven, vette grijze patrijzen die ze met een pijl of slingersteen hadden neergelegd, of konijnen uit de strikken die ze hadden gezet. En al die tijd hadden ze elkaar lachend toevertrouwd dat ze niet bang waren voor het kwaad dat volgens de mensen in de bergen schuilde en gefantaseerd dat ze misschien een schat zouden vinden. Aan die tocht had hij een vreemde steen overgehouden waarin op de een of andere manier het geraamte van een flinke vis was geperst, een lange, witte staartveer van een sneeuwarend en een wit brok steen dat zo groot was als zijn hand en op een gebeeldhouwd menselijk oor leek. Hij dacht dat het een oor was, hoewel Rhand en Perijn dat ontkenden, en Tham Altor had gezegd dat het mogelijk was. Zijn vingers gleden uit een ondiepe groef, hij verloor zijn evenwicht en daardoor de steun voor zijn rechtervoet. Hijgend kon hij nog maar net de bovenkant van de muur grijpen, zodat hij zich kon optrekken. Even lag hij daar hijgend op adem te komen. Het zou geen diepe val geweest zijn, maar genoeg om een gat in zijn hoofd te krijgen. Dwaas! Om je door je gedachten zo af te laten leiden. Zo heb ik toen ook bijna mijn leven op een rotswand verloren. Dat is een hele tijd geleden. Zijn moeder had die dingen waarschijnlijk allang weggegooid. Na een laatste blik links en rechts de straat in om er zeker van te zijn dat niemand hem gezien had – het bochtige stuk straat onder hem was nog steeds leeg – liet hij zich aan de andere kant naar beneden vallen.