De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
Het was een grote tuin, met geplaveide paden, gazons en boomgroepen. Aan de prieelbogen boven de paden hingen druiventrossen. En bloemen, overal bloemen. Witte bloesem tooide de perenbomen, roze en witte sierden de appelbomen. Rozen in elke kleur, goudgele zonnewikke en purperen emondsvreugd, en nog veel meer bloemen die hij niet kende. Van sommige wist hij niet eens of ze wel echt waren. Er was één plant met vreemde felrode en goudgele bloemen die wel vogels leken. Een andere bloem leek weinig te verschillen van een zonnebloem, maar de gele bloemen waren ruim twee voet in doorsnede en de stengels zo lang als een Ogier.
Er klakten laarzen op de plavuizen en hij dook omlaag achter een bosje tegen de muur terwijl twee wachten met grote witte kragen over hun borstkurassen voorbijstampten. Ze keken geen enkele keer zijn kant op en hij grinnikte in zichzelf. Geluk. Met een beetje geluk zien ze me helemaal niet tot ik die bloedbrief aan Morgase geef. Hij glipte ais een schaduw door de tuin, alsof hij konijnen besloop, bleef stokstijf in een bosje staan of drukte zich tegen een boom als hij laarzen hoorde. Nog twee keer kwam er een paar soldaten op het pad voorbij, de tweede keer zo dichtbij dat hij ze met twee stappen de schrik op het lijf had kunnen jagen. Toen ze tussen de bloemstruiken en bomen verdwenen, plukte hij een dieprode sterrepracht met haar gekrulde blaadjes en stak die grijnzend in zijn haar. Dit was net zo leuk als het pikken van appeltaart op Zonnedag, en een stuk makkelijker. Vrouwen hielden hun gebak altijd scherp in het oog; de wachten keken geen moment op van de plavuizen.
Het duurde niet lang of hij stond tegen de witte muur van het paleis zelf. Hij gleed langs de muur achter een rij bloeiende rozen op een latwerk, op zoek naar een deur. Vlak boven zijn hoofd zaten grote boogramen, maar hij dacht dat je meer had uit te leggen als je door een raam naar binnen klom, dan wanneer je door een gang liep. Er verschenen nog twee wachten en hij bevroor; ze zouden op minder dan drie pas langskomen. Uit het raam boven hem kon hij stemmen horen. Het waren twee mannen, die luid genoeg spraken om ze te kunnen verstaan. ‘... op weg naar Tyr, grote meester.’ De man klonk bevreesd en onderdanig.
‘Laat ze die plannen van hem maar dwarsbomen, als ze dat kunnen.’ Deze stem was lager en krachtiger, een man die gewoon was te bevelen. ‘Het zal hem een lesje leren als drie ongeoefende meisjes hem kunnen dwarsbomen. Hij is altijd een dwaas geweest, en hij is nog steeds een dwaas. Is er nog nieuws over de jongen? Dat is degene die ons allemaal kan vernietigen.’
‘Nee, grote meester. Hij is verdwenen. Maar, grote meester, een van de meisjes is Morgases dochter.’
Mart draaide zich half om en besefte toen wat hij deed. De wachten kwamen dichterbij. Zij leken zijn plotselinge beweging niet gezien te hebben dankzij de dichte groei van de rozentakken. Loop door, dwazen’. Maak dat je wegkomt, zodat ik kan zien wie die vervloekte kerel is! Hij had iets van het gesprek gemist.
‘... is veel te ongeduldig geweest sinds hij zijn vrijheid heeft herkregen,’ zei de diepe stem. ‘Hij heeft nooit begrepen dat de beste plannen tijd vergen om te rijpen. Hij wil de wereld in één dag, en Callandor erbij. De Grote Heer hale hem! Hij zou het meisje in handen kunnen krijgen en haar op de een of andere manier kunnen gebruiken. En dat kan mijn eigen plannen in gevaar brengen.’
‘Zoals u zegt, grote meester. Zal ik bevelen dat ze uit Tyr ontvoerd moet worden?’
‘Nee. Als hij erachter komt, vat die dwaas het op als een plan tegen hem. En niemand weet waar hij afgezien van het zwaard op let. Zorg ervoor dat ze sterft zonder opzien te baren, Comar. Laat haar dood geen enkele aandacht trekken.’ Hij lachte, een rijk, vol geluid. ‘Die onwetende sloeries in hun Toren kunnen na haar verdwijning nog moeilijk met haar op de proppen komen. Dat kan ons in de kaart spelen. Zorg ervoor dat het snel gebeurt. Snel, voordat hij kans ziet haar te grijpen.’
De twee wachten waren nu bijna op dezelfde hoogte. Mart wenste ze vurig naar de Vlakte van Caralain.
‘Grote meester,’ zei de andere man onzeker, ‘dat kan moeilijk worden. We weten dat ze naar Tyr onderweg is; haar schip is in Aringil gezien, maar ze was niet meer aan boord. We weten niet of ze een ander schip heeft genomen of naar het zuiden rijdt. En zodra ze Tyr bereikt, grote meester, zal het waarschijnlijk niet gemakkelijk zijn om haar te vinden. Misschien kunt u...’
‘Leven er dan alleen nog maar dwazen in de wereld?’ zei de diepe stem ruw. ‘Denk je dat ik in Tyr iets kan uitrichten zonder dat hij het weet? Het is niet mijn bedoeling hem nu te bevechten, nog niet. Breng mij het hoofd van dat meisje, Comar. Breng mij alledrie de hoofden, of je zult me smeken om het jouwe te nemen.’
‘Ja, grote meester. Het zal gebeuren zoals u zegt. Ja. Ja.’ De wachten liepen voorbij en keken rechts noch links. Mart wachtte slechts tot hun ruggen te zien waren, sprong omhoog en greep de brede stenen vensterbank vast. Hij trok zich ver genoeg op om door het raam te kunnen kijken. Het Taraboonse tapijt met kwasten op de vloer, dat een dikke beurs met zilverstukken waard was, viel hem nauwelijks op. Een van de grote, met houtsnijwerk versierde deuren zwaaide dicht. In de kamer stond een man met brede schouders en een brede borstkas die de groene zijde van zijn met zilver geborduurde jas deed spannen. Hij staarde met donkerblauwe ogen naar de deur. Zijn zwarte baard met een witte lok was kortgeknipt. De gehele indruk was die van een harde kerel, een die gewend was om bevelen te geven. ‘Ja, grote meester,’ zei hij plotseling, en Mart verloor bijna zijn greep op de vensterbank. Hij had gedacht dat dit de man met de diepe stem moest zijn, maar hij hoorde de bange stem. Niet bevreesd meer, maar nog steeds herkenbaar. ‘Het zal zijn zoals u beveelt, grote meester,’ zei de man bitter, ik zal de hoofden van die drie wichten afsnijden. Zodra ik ze kan vinden!’ Hij beende de kamer uit en Mart liet zich zakken.
Even bleef hij ineengedoken achter het latwerk met rozen staan. Iemand in het paleis wilde Elayne dood hebben, en had Egwene en Nynaeve er terloops aan toegevoegd. Wat voeren ze in Lichtsnaam uit? Wat doen ze in Tyr? Het moesten vast en zeker Elayne en de andere twee zijn.
Hij trok de brief van de erfdochter uit de voering van zijn jas en keek er nadenkend naar. Misschien zou Morgase hem geloven als hij dit toonde. Hij kon een van de mannen beschrijven. Maar de tijd voor rondsluipen was voorbij; die grote kerel kon al naar Tyr zijn vertrokken voor hij Morgase had gevonden. Wat ze ook ging doen, hij wist niet zeker of de kerel nog tegengehouden kon worden. Mart haalde diep adem en wrong zich tussen twee latwerken met klimrozen door, waarbij hij slechts enkele prikken en schrammen opliep, en stapte achter de wachten aan. Hij hield Elaynes brief omhoog, zodat het gouden leliezegel duidelijk zichtbaar was, en ging in gedachten na wat hij precies wilde zeggen. Toen hij rondsloop, sprongen er overal wachten op als paddenstoelen na de regen, maar nu kon hij de hele tuin bijna doorwandelen zonder er ook maar een te zien. Hij kwam langs verschillende deuren. Het was geen goed idee om het paleis zonder toestemming te betreden – de garde zou eerst vervelend doen en daarna pas luisteren. Hij wilde net een deur opentrekken, toen die openging en een ongehelmde jonge officier verscheen. Aan zijn schouder had hij één kwast.
De hand van de officier vloog onmiddellijk naar zijn gevest en hij had al een voet staal ontbloot voor Mart de brief in zijn gezicht kon duwen. ‘Elayne, de erfdochter, stuurt deze brief naar haar moeder, koningin Morgase, kapitein.’ Hij hield de brief zo vast dat het leliezegel duidelijk zichtbaar was.