Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза
- Автор: Гениюш Лариса Антоновна
- Год: 2010
- Язык: белорусский
- Год: Лімарыус
- ISBN: 978-985-6968-06-1
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза». Краткое содержание книги:
Пра «сваіх старых» мною крыху ўжо напісана, буду прадаўжаць. Калі з Вашых бацькоў яшчэ нехта жыве, дык мне вельмі хацелася б пабачыць... Чаму? Не знаю... У нас усё было б добра, але глаўурач ізноў пачынае свой «кардыбалет»... I да каго тут чапляцца? З чалавека застаўся цень... I як гэта такую брыду зямля наша носіць? Дзіву даюся! Мусіць, усё, што не надаецца ў Расеі і на Украіне, дык шлюць нам сюды – на пацеху...
Хочацца мне паслаць Вам пару сваіх думаў з апошніх дзён. Ці варта пісаць пад народнае? Мне гэта вельмі падабаецца. Мне толькі жаль, што Вы цяпер не зможаце нас адведаць. А нам абоім, мне і мужу, вельмі і вельмі хацелася б бачыць Вас зноў у нашай хаце. Я не ў праве хацець ад Вас гэтага, але калі б былі недзе побач – заедзьце.
Зайздрошчу Вам, што побач Вас – сябры! На іх, на ўсіх сваіх «замаў» надзейна перакладайце цяжэйшыя абавязкі – няхай вучацца! Будзьце толькі здаровыя! Застаюся са шчырай пашанай да Вас і з надзеяй убачыць Вас некалі. Прывітанне Вам ад майго мужа.
Ларыса Геніюш.
Ларыса Геніюш. 8 снежня 1966 г.
Зэльва, 11 снежня 1966 г.
Шчыра паважаны і дарагі пане Прафесару!
Прымеце ад нас нашыя спагаданні і спачуванні з нагоды суровай і няўмольнай страты, якая Вас напаткала. Няхай зямелька Ваша будзе пухам пані Каміле, а светлая і радасная любоў яе жыцця – пацехай для Вас у горы. Спадзяёмся, што добры Бог асвеціць самотныя гады Вашага жыцця ўдзячнасцю і сяброўствам добрых людзей. Шчыра раздзяляем з Вамі Ваш боль і сум.
Вельмі Вам дзякую за фота і за верш, якія я атрымала ў парадку. Прашу прабачэння за ўсе клопаты, з гэтым звязаныя, але калі б магчыма было Вам дастаць і прыслаць і тыя вершы, аб якіх я прасіла, было б надта добра. Цяпер даты: 1910 г. – нараджэнне, 1937 г. – прыезд мой і сына ў Прагу. 5 сакавіка 1948 г. – арышт і выданне нас. Між іншым, мы мелі чэхаславацкае грамадзянства, але ў Чэхах нас не судзілі, бо па чэшскіх законах віны ў нас не было. Мы ніколі не былі грамадзянамі СССР. Сяння мы жывём без грамадзянства. Год 1956, 4 чэрвеня – дзень асвабаджэння з-пад стражы. Гэта асноўныя гады жыцця. Нарадзілася я ў Гродзенскай вобласці, цяпер гэта сельсавет Воўпа.
Мы доўга былі ў вязніцы ў Піску. Здаецца мне, што вашая ўлада не мела вялікай ахвоты нас выдаваць. Аднойчы, калі мы, зняволеныя, вярталіся з працы, на мяне ў сенях вязніцы напаў (пры вязнях) нехта soudruh Houska. Ён пачаў мною трасці і крычаць: “Mate rada Stalina?” Я дзіка вырывалася з яго рук і крычала: “Ne odpovim na tule okazku!” Пасля было горай, але гэта ўжо ў Комі АССР…
Найболей цяпер хачу здароўя для сына і мужа (абодва хворыя) і спакою ў жыцці, якога не маю…
Застаюся з вялікай пашанай да Вас і з надзеяй на вашу прыхільнасць – Ларыса Геніюш.
P. S. Мой муж шле Вам свае сардэчныя прывітанні. Пасылаю Вам літаратурныя спробы сына ў “Ніве” (беластоцкая беларуская газета).
Зэльва, 14 снежня 1966 г.
Максім Танк, дарагі і харошы!
Учора прыйшоў ліст ад Вас – бедны, абодраны, без маркі... Шчасце, што не загінуў! Звычайна, нашыя «культурныя» лістаношы, абарваўшы цікавую марку, ліста зажульваюць... Як я чакала б яго... Непакоіць мяне вялікі навал адказнай працы на Вашыя плечы, і болей дзеля Вашага здароўя, як дзеля паэзіі. На гэту мілую сяброўку інтымную хвілінку заўсягды знойдзеце, але вось са здароўем... Баюся думаць... Дзеля гэтага складайце ўсё на харошых “замаў”, а самыя толькі мудра распараджайцеся і не губляйце настрою!
Я прасіла Прашковіча, каб занёс Караткевічу верш, Вам прысвечаны, а ён, піша мне, папёр яго ў «Полымя»... Караткевічу я не пішу, бо ён, здаецца, загневаўся на мяне. Я вельмі далікатна яму напісала, што для такога маладога і таленавітага сябра было б лепш ап’яняцца творчым натхненнем, чымсці гарэлкаю... Можа, гэта было нетактоўна з майго боку, але слоў сваіх назад не вазьму! Няхай гэта застаецца між намі...
Калі буду ў Мінску, я да Вас не зайду, Максім Танк! У Вас і без мяне ўсялякіх клопатаў! Я Вас толькі крышачку недзе пабачу. Хвіліначку, каб не замінаць. У нас другая справа, я не працую. Быў ліст ад Пяткевіча з Гродна, нешта ён піша і пытаўся, ці можна напісаць, што я «з дробных абшарнікаў»?.. Быў ліст з Прагі ад др. Францішка Ціхага. Яму на 80-ыя ўгодкі жыцця ўмірала жонка. Прыслаў мне харошую маю фатаграфію (выразка з газеты старой), просіць даты. Яшчэ хвілінку аб тым, што Вы надта патрэбныя. Пісаў Прашковіч, што на вечары М. Багдановіча «вельмі добра ўступнае слова сказаў М. Танк, цудоўна сказаў». Прашковіч у такіх справах толк знае!