Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Sciu, Švejk,” respondis la ĉefleŭtenanto Lukáš, “ju pli longe mi vin aŭskultas, des pli mi venas al la konvinko, ke vi absolute ne estimas viajn superulojn. La soldato devas paroli pri siaj iamaj superuloj nur bone ankoraŭ post jaroj.”

Vidiĝis, ke la ĉefleŭtenanto Lukáš komencas sin amuzi.

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto,” enfalis en tion Švejk per senkulpiga tono, “sinjoro kolonelo Fliedler estas ja jam longe morta, sed se vi, sinjoro ĉefleŭtenanto, deziras, mi parolos pri li nur kun laŭdo. Li kondutis al la soldatoj, sinjoro ĉefleŭtenanto, kiel vera anĝelo. Li estis tiel bonanima kiel la sankta Marteno, kiu disdonadis anserojn al malriĉaj kaj malsataj. Li dividis sian tagmanĝon el la oficira kuirejo kun soldato, kiun li renkontis sur la korto kiel unuan, kaj kiam ni ĉiuj jam trosatiĝis per knedbuloj kun marmelado, li igis kuiri al ni stufitajn terpomojn kun rostita cepo kaj porkaĵo, kaj ĉe manovroj, tiam li eĉ pli eminentiĝis per sia boneco. Kiam ni venis al Dolní Kralovice, li donis ordonon eltrinki la tutan stokon de tiea bierfarejo je lia konto, kaj kiam li havis nomtagon aŭ naskiĝtagon, li igis kuiri leporaĵon kun krema saŭco kaj knedlikoj por la tuta regimento. Li tiel bonkondutis al la viraro, ke foje, sinjoro ĉefleŭtenanto…”

La ĉefleŭtenanto Lukáš milde ekfrapetis Švejkon sur la orelo kaj diris per amika tono: “Iru do jam, fripono, jam lin lasu.”

“Laŭ via ordono, sinjoro ĉefleŭtenanto!” Švejk foriris al sia vagono, dum antaŭ trajno de la bataliono, tie, kie en vagono estis fermitaj telefonaj aparatoj kaj dratoj, vidiĝis tiu ĉi sceno: staris tie soldato garde, ĉar laŭ ordono de la kapitano Ságner ĉio devis esti ‘kiel en la fronto’. Gardantaj soldatoj stariĝis do laŭ la valoreco de vagonoj ĉe ambaŭ flankoj kaj de la bataliona kancelario ricevis alvokan kaj respondan signalvorton.

Tiutage estis la alvoka signalvorto “Kepo” kaj la responda “Hatvan”. Gardostaranto ĉe telefonaj aparatoj, al kies taskoj apartenis tion memori, estis polo el Kolomyja, kiu per stranga hazardo venis al la naŭdekunua regimento.

Li — kaj scii, kio estas “kepo”? Sed ĉar li havis en si ĝermon de mnemoniko, li tamen nur memoris, ke tio komenciĝas per “k”, kaj fiere respondis al la leŭtenanto Dub, kiu havis deĵoron ĉe la bataliono kaj demandis lin, proksimiĝante al li, pri la taga alvoka signalvorto: “Kafo.” Estis tio kompreneble tre natura, ĉar la polo el Kolomyja senĉese ankoraŭ rememoris matenan kaj vesperan kafon en la tendaro Bruck.

Kaj kiam li ekkriegis ankoraŭfoje “kafo” kaj la leŭtenanto Dub senĉese al li proksimiĝis, tiam li, ekkonsciinte sian ĵuron kaj tion, ke li staras garde, terurige ekvokis: “Halt’!”, kaj kiam la leŭtenanto Dub faris al li ankoraŭ du paŝojn kaj senĉese volis scii de li la alvokan signalvorton, li ekcelis kontraŭ li la fusilon, kaj ne sciante perfekte la germanan lingvon, uzis strangan miksaĵon de la pola kaj germana lingvo, kriante: “Benže šajsn, benže šajsn[267].”