De Herrezen Draak

‘In de boekenkamer,’ zei ze snuivend. ‘Als je hem ziet, moet je Basel Gil vertellen dat ik zei dat die afvoer moet worden schoongemaakt. Vandaag, ja.’ Ze zag uit haar ooghoeken wat een hulpkokkin een gebraad aandeed en waggelde naar haar toe. ‘Niet zoveel, kind. Je maakt het te zoet als je er zoveel arrat op strooit.’ Ze leek Mart al vergeten te zijn.

Hoofdschuddend ging hij op zoek naar de boekenkamer, die hij zich niet kon herinneren. Hij kon zich ook niet herinneren dat Colene met baas Gil was getrouwd, maar als hij ooit een echtgenote haar man iets had horen opdragen, was dit wel een dieptepunt. Een leuk dienstmeisje met grote ogen giechelde en bracht hem door een gang naar de kamer. Toen hij binnenkwam, stond hij stil te staren. Er moesten minstens driehonderd boeken op de planken tegen de muur staan, en er lagen er nog meer op tafels. Zijn hele leven had hij nog nooit zoveel boeken bij elkaar gezien. Hij zag een in leer gebonden exemplaar van De reizen van Jaim Kimstapper op een tafeltje bij de deur liggen. Hij had het altijd al willen lezen – Rhand en Perijn hadden hem van alles uit dat boek verteld – maar hij scheen maar nooit aan lezen toe te komen. Thom Merrilin en Basel Gil, met zijn roze gezicht, zaten met een Steenspel tussen hen in aan een van de tafels, elk met een pijp waaruit dunne blauwe rookpluimpjes kringelden. Naast een houten dobbelbeker, die ook op de tafel stond, keek een lapjeskat toe, met de staart om de poten gekruld. De mantel van de speelman was nergens te zien, dus nam Mart aan dat hij al een kamer had gekregen. ‘Je bent sneller terug dan ik dacht, kerel,’ zei Thom langs de steel van zijn pijp. Hij trok aan een lange witte snorpunt terwijl hij overwoog waar hij op de kruisende lijnen van het bord zijn volgende steen zou plaatsen. ‘Basel, je kent Mart Cauton nog?’

‘Ik ken hem nog,’ zei de dikke herbergier, en tuurde naar het bord. ‘Nogal ziek, de laatste keer dat je hier was, herinner ik me. Ik hoop dat je nu beter bent, jongen.’

‘Ik ben beter,’ zei Mart. ‘Is dat alles wat u zich herinnert? Dat ik ziek was?’

Baas Gil kromp ineen toen hij Thoms zet zag en nam de pijp uit zijn mond. ‘In aanmerking genomen met wie je wegging, jongen, en in aanmerking genomen hoe de zaken nu staan, is het misschien beter dat ik het me niet meer herinner.’

‘Aes Sedai staan in een kwaad daglicht, hè?’ Mart legde zijn spullen in een grote armstoel en zette de vechtstok tegen de rug. Hij liet zich in een andere stoel zakken en zwaaide een been over de leuning. ‘De gardisten bij het paleis denken dat de Witte Toren Elayne heeft gestolen.’ Thom keek schuins naar de rol vuurwerk, vervolgens naar zijn pijp en mompelde iets in zichzelf voor hij zijn ogen weer op het speelbord richtte.

‘Dat nou niet,’ zei Gil, ‘maar de hele stad weet dat ze uit de Toren verdwenen is. Thom zegt dat ze is teruggekeerd, maar daar hebben we hier niets van gehoord. Misschien weet Morgase het, maar iedereen, tot aan de staljongen toe, loopt op zijn tenen, opdat ze hun hoofd er niet afbijt. Heer Gaebril heeft haar ervan weerhouden om echt iemand naar de beul te sturen, maar ik zal niet beweren dat ze er niet toe in staat is. En hij heeft zeker haar gevoelens over Tar Valon niet getemperd. Integendeel, ik denk dat hij het erger gemaakt heeft.’

‘Morgase heeft een nieuwe raadsheer,’ zei Thom met droge stem. ‘Garet Brin mocht hem niet zo, dus heeft hij zich teruggetrokken op zijn landgoed om te zien hoe er wol op zijn schapen groeit. Basel, zet je nog of niet?’

‘Zo meteen, Thom. Zo meteen. Ik wil het goed doen.’ Gil klemde de steel van de pijp tussen zijn tanden en keek door zijn puffende rookwolken nadenkend naar het bord.

‘Zo, de koningin heeft een raadsman die niet van Tar Valon houdt.’ zei Mart. ‘Nou, dat verklaart waarom de garde zo reageerde toen ik zei dat ik daarvandaan kwam.’

‘Als je dat hebt gezegd,’ zei Gil, ‘mag je blij zijn dat je heelhuids ontsnapt bent. Als het een van de nieuwe gardisten was, tenminste. Gaebril heeft zo ongeveer de helft van de garde in Caemlin vervangen door mannen van zijn eigen keus, en dat is niet niks, als je weet hoe kort hij nog maar hier is. Sommigen beweren dat Morgase misschien wel met hem trouwt.’ Hij wilde een steen op het bord plaatsen, maar legde hem hoofdschuddend weer terug. ‘De tijden veranderen. De mensen veranderen. Te veel verandering naar mijn smaak. Ik geloof dat ik oud word.’

‘Je lijkt te bedoelen dat we allebei oud worden voor je een steen plaatst,’ mompelde Thom. De kat rekte zich uit en gleed over de tafel naar hem toe om haar rug te laten strelen. ‘Je vindt geen goede zet, al praat je de hele dag. Waarom geef je niet toe dat je verslagen bent, Basel?’ ik geef me nooit gewonnen,’ zei Gil dapper, ik zal je verslaan, Thom.’ Hij zette een witte steen op het kruispunt van twee lijnen. ‘Moet ik nog zien,’ snoof Thom.