Każde martwe marzenie

Wi­dząc miny obu af’ge­mi­dów, De­ana wie­dzia­ła już, że tra­fi­ła w od­po­wied­ni ton. Bar­dziej niż oba­wa o utra­tę Po­mwe na rzecz Ge­ghii draż­ni­ła ich per­spek­ty­wa utra­ty twa­rzy. Nowo mia­no­wa­ni do­wód­cy Ro­dów Woj­ny nie chcie­li za­pi­sać się w hi­sto­rii jako ci, któ­rzy mu­sie­li pro­sić ar­mię, jak­kol­wiek by na to pa­trzeć, na­jeźdź­ców o po­moc w stłu­mie­niu bun­tu nie­wol­ni­ków.

Ła­skę oka­za­ną po­ko­na­nym mo­gli jed­nak prze­łknąć. Co praw­da na­wet gdy­by opo­no­wa­li z ca­łych sił, Pani Oka i tak po­sta­wi­ła­by na swo­im, ale le­piej było, je­śli ich na­ra­dy koń­czy­ły się kon­sen­su­sem.

— Co za­tem my­śli­cie? Je­śli od­ra­dza­cie zgo­dę, przy­chy­lę się do wa­sze­go zda­nia.

Ry­zy­ko­wa­ła, ale nie­wie­le. Na ich twa­rzach wi­dzia­ła już, jaką pod­ję­li de­cy­zję. Ek­cha­ar by­wał bar­dzo po­moc­ny, bo nie mu­sia­ła z ca­łych sił tłu­mić trium­fal­ne­go uśmie­chu.

Kos­se pierw­szy za­brał głos:

— Kot to do­bry ofi­cer i ufam jego zda­niu. Je­śli twier­dzi, że po­moc Ge­ghij­czy­ków się przy­da, niech ich wpu­ści.

— Po­pie­ram, moja pani. — Wuar Sam­po­re skło­nił się ni­sko. — Dzię­ki temu mia­sto się obro­ni, a bun­tow­ni­cy nie do­sta­ną ko­lej­nej par­tii zdo­bycz­nych pan­ce­rzy i mie­czy. Choć su­ge­ro­wał­bym, by ksią­żę Seh­ra­win zo­sta­wił część swo­ich lu­dzi w obo­zie, by nie­wol­ni­cy na­dal my­śle­li, że w nim sie­dzi.

— Ro­zu­miem. Brim­gorn?

— Pani. — Kor­nak bły­snął nie­do­go­lo­ną ły­si­ną. — Do­ra­dzam przy­chy­lić się do proś­by na­szych go­ści.

— Wi­dzę, że trzy­ma­ją się cie­bie żar­ty. — Zer­k­nę­ła na cza­ro­dzie­ja. — Mi­strzu Umne­re­sie?

— Na­wet gdy­bym chciał zro­bić z sie­bie głup­ca, opo­wia­da­jąc się prze­ciw temu, co pod­po­wia­da mi ro­zum, to i tak zo­stał­bym prze­gło­so­wa­ny. Niech ich wpusz­czą. Lecz my tak czy ina­czej mu­si­my przy­spie­szyć. Wy­ru­szać wcze­śniej i ma­sze­ro­wać dłu­żej, by skró­cić na­szą po­dróż przy­naj­mniej o dzień. Ina­czej na­wet ge­ghij­ska po­moc może nie wy­star­czyć.

Wszy­scy spoj­rze­li na do­wód­cę cięż­kiej pie­cho­ty, któ­ra była naj­wol­niej­szą czę­ścią ich ar­mii.

Kos­se Olu­wer skło­nił się lek­ko.

— Moje Ba­wo­ły da­dzą radę.

De­ana za­wa­ha­ła się. W ten spo­sób o dzień wcze­śniej unu­rzam swo­ją du­szę we krwi nie­wol­ni­ków, po­my­śla­ła. Na­wet od­ma­wia­nie ty­sią­ca adr’suf­fi dzien­nie może nie wy­star­czyć, bym póź­niej nie upa­dła pod ta­kim cię­ża­rem. A poza tym plan, jaki uło­ży­ła z Wiel­kim Ko­hi­rem za­kła­dał, że jej ar­mia bę­dzie po­ru­szać się w ści­śle okre­ślo­nym tem­pie. Musi im wy­bić z gło­wy ten po­mysł.

Gdy­by ci po­tęż­ni męż­czyź­ni mo­gli te­raz zo­ba­czyć jej uśmiech, na pew­no by się prze­ra­zi­li.

— Nie. Nie bę­dzie­my się ści­gać. Z po­mo­cą Ge­ghij­czy­ków Po­mwe na pew­no się utrzy­ma, a ja nie chcę sta­nąć do bi­twy ze zmę­czo­ny­mi żoł­nie­rza­mi. Nic nie mów Kos­se, wiem, że je­steś dum­ny ze swo­ich lu­dzi i wiem, że da­li­by radę, ale pod mia­stem mu­szą być w peł­ni sił.

Obaj żoł­nie­rze wy­prę­ży­li się sztyw­no, Brim­gorn i cza­ro­dziej tyl­ko ski­nę­li gło­wa­mi. Naj­waż­niej­sza spra­wa dzi­siej­sze­go dnia zo­sta­ła za­ła­twio­na, lecz De­ana jesz­cze nie skoń­czy­ła.

— I jesz­cze jed­no. Sam­po­re, jak da­le­ko wy­sy­łasz pod­jaz­dy?

— Pół dnia dro­gi, pani. Ja­kieś dzie­sięć, cza­sem dwa­na­ście mil.

— Zda­rza­ją się pro­ble­my?

— Nic po­waż­ne­go. Kil­ka razy wpa­dli­śmy na grup­ki ban­dy­tów, dwu­krot­nie moje ptasz­ki oto­czy­ły i wy­cię­ły ban­dy zbie­głych nie­wol­ni­ków. Na­dal spo­ro ich zmie­rza do Krwa­we­go Ka­hel­le.

— Jeń­cy?

Spoj­rzał na nią wy­zy­wa­ją­co.

— Żad­nych.

— Ro­zu­miem. Ra­zem z ra­por­tem od Kota przy­szły wie­ści z Ko­no­we­ryn. Me­ekhań­ska am­ba­sa­da wciąż bła­ga, by­śmy się roz­glą­da­li za Gen­no La­skol­ny­kiem i jego ludź­mi. Na­każ Sło­wi­kom ostroż­ność. Nie chcia­ła­bym wy­sy­łać na pół­noc wie­ści o śmier­ci tak waż­nej oso­by.

— Ge­ne­rał La­skol­nyk mógł paść ofia­rą wła­snej bra­wu­ry i ja­kichś ban­dy­tów — mruk­nął ja­sno­oki Sło­wik, po­zwa­la­jąc so­bie na pa­skud­ny uśmie­szek.

— Oczy­wi­ście. I z pew­no­ścią Im­pe­rium przyj­mie taką wia­do­mość z peł­ną wy­ro­zu­mia­ło­ścią. Od dziś jed­nak je­śli Sło­wi­ki wpad­ną na ja­kąś ban­dę, naj­pierw niech spraw­dzą, z kim mają do czy­nie­nia. I niech za­się­gną ję­zy­ka. Od­dział, w któ­rym są trzy ko­bie­ty i pię­ciu męż­czyzn, na do­da­tek o nie­tu­tej­szym wy­glą­dzie, na pew­no rzu­ca się w oczy. A je­śli ge­ne­ra­ło­wi przy­pad­kiem spad­nie włos z gło­wy, od­po­wiesz za to oso­bi­ście.