Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Baloun forbalanciĝis kun trista, plene senespera mieno en la vizaĝo. Nun lia senkonsila mieno korŝire parolis: “Kiam jam finiĝos tiu turmento?”

“Tio estas tio,” diris la unujara volontulo, kiu ekaŭdis la vortojn de la malfeliĉa Baloun, “ke vi, amiko, perdis ligitecon kun sinjoro dio. Vi ne scias bone preĝi, ke sinjoro dio kiom eble plej baldaŭ forigu vin de sur la mondo.”

Al tio Švejk aldonis: “Baloun senĉece ne povas trovi la kuraĝon por fordoni sian soldatan vivon, sian soldatan pensmanieron, vortojn, farojn kaj sian soldatan morton al boneco de patrineca koro de la plej supera sinjoro dio, kiel tion diradis mia feldkurato Katz, kiam li jam komencis trotrinki kaj pro eraro kunpuŝiĝis surstrate kun soldato.”

Baloun ekĝemis, ke li jam perdis konfidon al sinjoro dio, ĉar li jam plurfoje preĝis, ke dio donu al li sufiĉe da forto kaj iamaniere ŝrumpigu tiun lian stomakon.

“Tio ne datiĝas de tiu ĉi milito,” li eklamentis, “tio estas jam malnova malsano, tiu mia manĝavideco. Mia edzino kun infanoj faris pro tio pilgrimojn al Klokoty.”

“Tion mi konas,” rimarkis Švejk, “tio estas ĉe Tábor kaj oni havas tie riĉe ornamitan statueton de Maria la Virgulino kun falsaj briliantoj kaj tiun volis priŝteli sakristiano de ie el Slovakio. Tre pia homo. Li alveturis do tien kaj opiniis, ke li eble sukcesos pli bone, se li unue estos senigita je ĉiuj malnovaj pekoj, kaj konfesis ankaŭ tion, ke morgaŭ li intencas priŝteli Marian la Virgulino. Li eĉ ne ekpalpebrumis, kaj antaŭ ol li finpreĝis tiujn tricent ‘Patronia’jn, kiujn donis al li sinjoro pastro por ke li intertempe ne forkuru, jam elkondukis lin sakristianoj rekte al ĝendarma stacio.”

La kuiristo-okultisto komencis kun la telegrafisto Chodounský kvereli, ĉu tio estas ĝisĉiele krianta malkaŝo de la konfesa sekreto, aŭ ĉu valoras pri tio paroli, se temis pri falsaj briliantoj. Sed fine li al Chodounský pruvis, ke tio estis karmo, do antaŭdestinita sorto el malproksima nekonata pasinto, kiam tiu kompatinda sakristiano el Slovakio estis eble ankoraŭ cefalopodo sur alia fremda planedo, kaj same, ke la sorto jam antaŭlonge destinis, kiam la pastro el Klokoty estis ankoraŭ eble ekzemple ekidno, ia marsupiulo, nun jam formortinta mamulo, ke li devas rompi la konfesan sekreton, kvankam el jurista vidpunkto laŭ la eklezia rajto oni donas absolvon, eĉ se temas pri klostra posedaĵo.

Al tio Švejk aldonis tiun ĉi simplan rimarkon: “Jes, neniu homo scias, kiel li ekscesos post milionoj da jaroj, kaj povas do nenion forrifuzi. Kiam ni soldatis ankoraŭ ĉe la rezerva komandejo en Karlín, ĉefleŭtenanto Kvasnička ĉiam diris, kiam li al ni oratoris: ‘Ne imagu, skaraboj, maldiligentaj bovinoj kaj grasaj porkoj, ke la soldatservo finiĝos por vi jam sur tiu ĉi mondo. Ni revidos nin ankoraŭ post la morto kaj mi preparos por vi tian purgatorion, ke vi gapos je tio kiel cervoj, kanajla bando.’”

Intertempe Baloun, kiu, estante en plena senespero, senĉese opiniis, ke nun oni parolas nur pri li, ke ĉio koncernas lin, daŭrigis sian publikan konfeson: “Eĉ Klokoty ne helpis kontraŭ mia avideco je voraĵo. La edzino kun infanoj revenas el la pilgrima festo kaj jam komencas kalkuli kokinojn. Mankas unu aŭ du. Sed mi ne povis min helpi, mi sciis, ke oni bezonas ilin hejme cele de ovoj, sed mi iras eksteren, rigardas ilin, subite mi sentas abismon en la stomako, kaj post unu horo estas al mi jam bone, la kokino estas jam ĉirkaŭronĝita. Foje, kiam ili estis en Klokoty por preĝi pro mi, por ke paĉjo hejme intertempe ion ne forvoru kaj ne faru ree novan damaĝon, mi paŝas tra la korto, kaj subite falis al mi en la okulojn meleagro. Tiame mi preskaŭ pagis por tio per mia vivo. En mia gorĝo transversiĝis ĝia femura osto, kaj se ne estus tie mia muellernanto, tia eta knabo, kiu tiun oston eltiris, mi jam ne sidus ĉi tie hodiaŭ kun vi kaj eĉ tiun mondmiliton mi ne ĝisvivus. — Jes, jes. Tiu mia lernanto, tio estis vigla knabo.Tia malgranda, plenforma, dika, grasa — …”

Švejk alpaŝis al Baloun: “Montru la langon!”

Baloun elŝovis sian langon kontraŭ Švejk, post kio Švejk turnis sin al ĉiuj, kiuj estis en la vagono: “Tion mi sciis, li forvoris ankaŭ tiun sian muellernanton. — Konfesu, kiam vi lin forvoris? Kiam tiuj viaj estis denove en Klokoty, ĉu?”

Baloun senespere kunmetis la manojn kaj ekvokis: “Lasu min, kamaradoj! Al ĉio ankoraŭ ĉi tio de miaj kamaradoj!”

“Ni vin pro tio ne kondamnas,” diris la unujara volontulo, “male, vidiĝas, ke el vi estos bona soldato. Kiam la francoj dum napoleonaj militoj sieĝis Madridon[265], hispana komandanto de la fortikaĵo Madrido preferis formanĝi sian adjutanton sen salo ol cedi la fortikaĵon al la malamiko pro malsato.”

“Tio estas jam vera ofero, ĉar salita adjutanto nepre estus pli manĝebla. — Sinjoro ĉefserĝento-kontisto, kian nomon havas tiu adjutanto de nia bataliono? — Ĉu Ziegler? Tio estas tia ŝrumpuleto, el tiu oni ne farus porciojn eĉ por unu marŝkompo.”

“Ni rigardu,” diris la ĉefserĝento-kontisto Vaněk, “Baloun havas en la mano rozarion.”

Kaj vere, Baloun en sia la plej granda ĉagreno serĉis savon en etaj pistakoglobetoj de la firmao Moritz Löwenstein en Vieno.