De Herrezen Draak

‘Ik vrees dat we door het late tijdstip overvallen zijn, jonge meester,’ zei ze, ‘en ik zou u de weg naar een herberg willen vragen, als u er een weet.’

Hij grinnikte en begon overeind te komen. Hij stond nog half voorover gebogen toen hij een man iets hoorde mompelen en een andere man een reeds gespannen kruisboog onder zijn mantel vandaan trok. ‘Dood hem, dwaas!’ riep de vrouw. Mart smeet het vuurwerk in de vlammen en sprong naar zijn vechtstok toe. Er flitste licht en er klonk een luide knal. ‘Aes Sedai!’ schreeuwde een man. ‘Vuurwerk, sukkel!’ krijste de vrouw. Toen stond hij klaar met de stok in zijn handen en zag een pijl in de stam steken op de plek waar hij had gezeten; de schutter lag op de grond met Thoms mes in zijn borst.

Meer zag hij niet, want de twee anderen sprongen langs het kampvuur en trokken hun zwaard. Eentje struikelde opeens en viel op zijn knieën. Hij liet zijn zwaard los en klauwde voorover vallend naar het mes in zijn rug. De laatste man had zijn maat niet zien vallen; hij verwachtte duidelijk dat ze samen zouden vechten, waarbij er een de tegenstander af zou leiden, en stak met zijn kling naar Marts buik. Mart voelde bijna iets van minachting toen hij de pols van de man met het ene eind van de vechtstok brak, zodat het zwaard viel, en daarna zijn voorhoofd insloeg met het andere eind. Zijn ogen braken al toen hij ineenzakte.

Uit zijn ooghoek zag Mart de vrouw op hem afkomen en hij wees in haar richting, alsof zijn vinger een mes was. ‘Je draagt mooie kleren voor een dievegge! Ga zitten, vrouw, terwijl ik bedenk wat ik met je ga doen, of...’

Ze keek al even verbaasd als Mart toen het mes zich opeens in haar keel boorde en er een rode bloem van opspattend bloed opbloeide. Hij wilde al naar haar toestappen om haar op te vangen, maar besefte dat het nutteloos was. Haar lange mantel dekte haar toe en liet alleen haar gezicht en het heft van Thoms mes vrij.

‘Bloedvuur,’ mopperde Mart. ‘Vervloekt jij, Thom Merrilin! Een vrouw! Licht, we hadden haar kunnen vastbinden om haar morgen aan de koninginnegarde in Caemlin over te dragen. Licht, ik had haar misschien wel laten gaan. Zonder die drie kan ze niemand beroven, en de enige die het misschien overleeft, zal maanden nodig hebben voor hij een zwaard kan vasthouden. Vervloekt, Thom, je hoefde haar niet te doden!’

De speelman hinkte naar de plaats waar de vrouw lag en schopte haar mantel open. De dolk was uit haar handen gevallen. Het lemmet was zo breed als Marts duim en twee handen lang. ‘Had je liever dat ik had gewacht tot ze dat in je ribben plantte, kerel?’ Hij pakte zijn eigen mes terug en veegde het lemmet aan haar mantel af. Mart merkte dat hij Ze had een masker voor haar gelaat neuriede en hield op. Hij bukte zich en trok de mantelkap over haar gezicht. ‘Het is beter dat we verder gaan,’ zei hij rustig, ik heb geen zin om dit uit te moeten leggen wanneer er een paar gardisten langskomen.’