Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Następnego dnia o dziewiątej rano zawiązałem klubowy krawat firmy Garrick Anderson, założyłem zapinaną do samego dołu marynarkę i o dziewiątej trzydzieści nacisnąłem dzwonek na drzwiach National Westminster Bank mieszczącego się w Swiss Cottage. Nie miałem sprecyzowanego planu, ale pomyślałem, że może uda mi się podbudować morale, jeżeli po raz pierwszy od dziesięciu lat spotkam się oko w oko z dyrektorem banku. Nawet jeśli pieniądze na moim koncie nie należały do mnie.

Zaprowadzono mnie do poczekalni przed biurem dyrektora, wręczono plastikowy kubek plastikowej kawy, która była zdecydowanie za gorąca, po czym w ciągu jednej dwusetnej sekundy stała się zdecydowanie za zimna. Próbowałem właśnie ukryć ją za gumowym kwiatkiem, kiedy dziewięcioletni chłopiec z rudymi włosami wysunął głowę przez drzwi, zaprosił mnie gestem do środka i przedstawił się jako Graham Halkerston, dyrektor oddziału.

— A zatem, co mogę dla pana zrobić, panie Lang — zapytał, sadowiąc się za młodym, rudym biurkiem.

Usiadłem naprzeciwko niego, poprawiłem krawat i przybrałem pozę, która wydawała mi się odpowiednia dla poważnego klienta banku.

— A więc, panie Halkerston — zacząłem — niepokoi innie pewna suma, która wpłynęła niedawno na moje konto.

Zerknął na leżący na biurku wydruk komputerowy.

— Czy chodzi o przekaz z siódmego kwietnia?

— Z siódmego kwietnia — powtórzyłem ostrożnie, starając się nie pomylić tego przelewu z innymi przelewami na trzydzieści tysięcy funtów, jakie otrzymałem w tym miesiącu.

— Tak — potwierdziłem. — Wydaje mi się, że to właśnie ten.

Skinął głową.

— Dwadzieścia dziewięć tysięcy czterysta jedenaście funtów i siedemdziesiąt sześć pensów. Zamierza pan przelać te pieniądze gdzie indziej, panie Lang? Mamy w ofercie wiele różnych korzystnych lokat, które z pewnością spełnią pańskie oczekiwania.

— Moje oczekiwania?

— Tak. Ułatwienia dostępu, wysokie odsetki, zniżki przez pierwszych sześćdziesiąt dni. Decyzja należy do pana.

Poczułem się dziwnie, słysząc, że ktoś używa takich sformułowań w realnym świecie. Dotychczas widywałem je tylko na billboardach reklamowych.

— Wspaniale — powiedziałem. — Wspaniale. Na razie, panie Halkerston, moje oczekiwania sprowadzają się do tego, abyście trzymali te pieniądze w pomieszczeniu z porządnym zamkiem w drzwiach.

Wpatrywał się we mnie w osłupieniu.

— Bardziej interesuje mnie pochodzenie przelewu.

Osłupienie malujące się na jego twarzy osiągnęło jeszcze wyższy poziom.

— Od kogo dostałem te pieniądze, panie Halkerston?

Najwyraźniej nieproszone datki były rzadkim zjawiskiem w świecie bankowości i musiało minąć kilka chwil konsternacji, po których nastąpił etap szeleszczenia papierami, aby Halkerston pojawił się ponownie przy siatce.

— Wpłaty dokonano w gotówce — poinformował — nie dysponuję więc żadnym zapisem dotyczącym pochodzenia. Jeżeli zaczeka pan sekundkę, mogę zdobyć kopię dowodu wpłaty.

Nacisnął przycisk interkomu i zawołał Ginny, która usłużnie wtoczyła się do pokoju z teczką w ręku. Podczas gdy Halkerston przeglądał jej zawartość, miałem chwilę na rozmyślania, w jaki sposób Ginny jest w stanie utrzymać głowę w górze mimo ciężaru kosmetyków rozsmarowanych na twarzy. Pod warstwami wszystkich kremów mogła nawet wyglądać dość ładnie. Ale równie dobrze mogła być Dirkiem Bogarde'em. Nigdy się tego nie dowiem.

— Oto i on — powiedział Halkerston. — Rubryka z nazwiskiem wpłacającego jest pusta, ale pod spodem znajduje się podpis. Offer. A może Offee. T. Offee. To wszystko.