Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Podniosłem wzrok i zobaczyłem Sarę Woolf w nieskazitelnej spódnicy oraz żakiecie w pepitkę przechodzącą przez sklepione w łuk przejście i rozcinającą powietrze zapachem Fleur de Fleurs. Zamiast na mnie skierowała wzrok na wejście do galerii.

Odwróciłem się i zobaczyłem stojącego w drzwiach McCluskeya.

— Ale ten pan twierdzi, że ma trzy… — zaczęła ze śmiechem blondynka.

McCluskey przemieszczał się szybko w kierunku Sary, jego prawa ręka przesuwała się po klatce piersiowej w kierunku wewnętrznej części płaszcza. Odepchnąłem blondynkę, która zdążyła wykrztusić kilka uprzejmych słów, i w tej samej chwili McCluskey odwrócił głowę w moim kierunku.

Wymierzyłem mu kopnięcie okrężne w żołądek i aby je zablokować, musiał wyciągnąć prawą rękę spod płaszcza. Kopniak dosięgnął celu, McCluskey na chwilę stracił równowagę. Pochylił się do przodu, z trudem łapiąc oddech. Okręciłem się wokół niego i oplotłem go lewym ramieniem za szyję. Blondynka krzyczała: „O Boże, o Boże!”, z akcentem charakterystycznym dla wyższych sfer i szukała po omacku telefonu na stole, natomiast Sara stała nieruchomo z rękami bezwładnie zwisającymi po bokach. Krzyknąłem, żeby uciekała, ale albo mnie nie usłyszała, albo nie chciała usłyszeć. Zacisnąłem uchwyt, podczas gdy on usilnie starał się wepchnąć palce między zgięcie łokciowe mojej ręki a własną szyję. Bez powodzenia.

Położyłem prawy łokieć na ramieniu McCluskeya, a prawą dłoń z tyłu jego głowy. Lewa dłoń wślizgnęła się w załamanie prawego łokcia i w ten sposób wyglądałem jak żywy model z diagramu C w rozdziale zatytułowanym Jak skręcić komuś kark: Postawy.

McCluskey wierzgał i się szamotał. Ostrożnie rozluźniłem uścisk lewego przedramienia i mocniej przycisnąłem prawą dłoń. Szybko się uspokoił. Uspokoił się, ponieważ wiedział to, co ja wiedziałem i co chciałem, żeby wiedział — że wystarczy lekko zwiększyć nacisk i może się pożegnać z życiem.

Zdaje się, że właśnie wtedy rozległ się strzał z pistoletu.

Nie pamiętam, co dokładnie czułem, kiedy zostałem trafiony. Tylko głuchy dźwięk odbijający się od ścian galerii i zapach spalonego czegoś, czegokolwiek teraz używają w pistoletach.

W pierwszej chwili myślałem, że postrzeliła McCluskeya i już zacząłem ją przeklinać w myślach, ponieważ miałem sytuację pod kontrolą, zresztą chwilę wcześniej kazałem jej się wynosić. Ale wtedy pomyślałem, że, Chryste, musiałem się strasznie spocić, bo czuję, jak po moim boku spływa strużka i wsiąka w spodnie. Podniosłem wzrok i zobaczyłem, że Sara zamierza strzelić ponownie. A może już to zrobiła. McCluskey wyrwał się z uścisku, a ja chyba oparłem się o jeden z obrazów.