Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Niech żyje Baker! — wykrzyknąłem.

Solomon zamierzał najwyraźniej powiedzieć coś jeszcze, ale przerwał mu dźwięk otwieranych drzwi. ONeal szybko do nas dołączył. Od razu podszedł do mojego łóżka i po jego minie widziałem, że postrzelenie mnie uważał za absolutnie wspaniałą wiadomość.

— Jak się pan czuje? — zapytał. Niemal udało mu się nie uśmiechnąć.

— Dziękuję, panie ONeal, bardzo dobrze.

Nastąpiła chwila ciszy, a jego twarz odrobinę spoważniała.

— Miał pan szczęście, że przeżył, jak słyszałem — powiedział. — Tyle tylko, że od tej chwili może pan uważać tę okoliczność raczej za nieszczęśliwą.

ONeal był bardzo zadowolony z tego, co powiedział. Mogłem sobie wyobrazić, jak ćwiczy to zdanie w windzie.

— Miarka się przebrała, panie Lang. Nie widzę możliwości, abyśmy dalej ukrywali tę sprawę przed policją. W obecności świadków dokonał pan wyraźnej próby zamachu na życie Woolfa…

ONeal przerwał i obaj rozejrzeliśmy się po pokoju, koncentrując wzrok na poziomie podłogi, ponieważ dźwięk, który dobiegł naszych uszu, musiał wydać chory pies. Kiedy usłyszeliśmy go ponownie, zdaliśmy sobie sprawę, że to kaszel Solomona.

— Z całym szacunkiem, panie ONeal — powiedział Solomon, kiedy skupił już na sobie naszą uwagę. — Lang sądzi, że człowiek, którego zaatakował, był w rzeczywistości McCluskeyem.

ONeal zamknął oczy.

— McCluskey? Woolf został zidentyfikowany przez…

— Z całą pewnością — stwierdził łagodnie Solomon. — Ale Lang utrzymuje, że Woolf i McCluskey to ta sama osoba.

Długie milczenie.

— Słucham?

Wyniosły uśmieszek zniknął z jego twarzy, a ja nagle poczułem, że wracają mi wszystkie siły.

ONeal prychnął.

— McCluskey i Woolf to ta sama osoba? — zawołał głosem załamującym się w falsetto. — Czy ty przypadkiem nie zwariowałeś?

Solomon spojrzał na mnie, szukając potwierdzenia.

— Na to wychodzi — powiedziałem. — Woolf to człowiek, który spotkał się ze mną w Amsterdamie i zaproponował mi zabicie człowieka o nazwisku Woolf.

Krew całkowicie odpłynęła z twarzy ONeala. Wyglądał, jak ktoś, kto właśnie sobie uświadomił, że wysłał list miłosny w niewłaściwej kopercie.

— Ale to przecież niemożliwe — wyjąkał. — To zupełnie bez sensu.

— Co nie oznacza, że to niemożliwe — zauważyłem.

Ale ONeal przestał już słuchać. Wyglądał okropnie. Dla dobra Solomona ciągnąłem dalej.

— Wiem, że jestem w tej sprawie tylko pionkiem — powiedziałem — i że nie powinienem się odzywać, ale mam taką teorię: Woolf wie, że wiele osób z całego świata życzy mu śmierci. Podejmuje standardowe środki, kupuje psa, zatrudnia ochroniarza, nie mówi nikomu, gdzie wyjeżdża, dopóki nie znajdzie się na miejscu, ale — widziałem, że ONeal doszedł do siebie i skoncentrował się na moich słowach — wie również, że to nie wystarczy. Ludzie, którzy życzą mu śmierci, są wyjątkowo zdeterminowani, to prawdziwi zawodowcy. Prędzej czy później otrują psa i przekupią ochroniarza. Dlatego staje przed wyborem.

ONeal gapił się na mnie. Nagle zdał sobie sprawę, że ma otwarte usta i zamknął je z trzaskiem.

— Tak?

— Przerzucić piłkę na ich boisko — stwierdziłem — co, o ile nam wiadomo, byłoby mało realne. Albo uprzedzić ich ruch.

— Solomon przygryzł wargę. Miał do tego prawo, bo moja teoria brzmiała tragicznie. Mimo to nic lepszego nie potrafili w tym momencie wymyślić.

— Znajduje kogoś, kto na pewno nie przyjmie zlecenia, i zleca mu zabicie samego siebie. Puszcza w obieg informację o planowanym zamachu na własne życie i ma nadzieję, że prawdziwi wrogowie zwolnią na chwilę, sądząc, że zlecenie i tak zostanie wykonane, a oni nie będą musieli podejmować ryzyka ani wydawać pieniędzy.

Solomon ponownie zajął się wieżą Pocztową, a ONeal stał ze zmarszczonymi brwiami.

— Naprawdę w to wierzysz? — zapytał. — To znaczy, sądzisz, że to możliwe?

Widziałem, że rozpaczliwie potrzebuje teorii, jakiejkolwiek teorii pozwalającej na zinterpretowanie wydarzeń, nawet gdyby za chwilę trzeba ją było wyrzucić do kosza.

— Tak, myślę, że to możliwe. Nie, nie wierzę w to. Tyle tylko, że próbuję właśnie dojść do siebie po postrzale i na nie lepszego mnie nie stać.

ONeal zaczął przemierzać pokój tam i z powrotem, wymachując rękami. Również jemu zaczął dokuczać upał, ale nie miał kiedy pozbyć się płaszcza.

— No dobrze — zgodził się — być może ktoś życzy Woolfowi, aby zginął. Nie będę udawał, że rząd Jej Królewskiej Mości rozpaczałby, gdyby Woolf wpadł jutro pod autobus. Może mieć licznych wrogów, przed którymi nie obroni się w normalny sposób. Co do tego zgoda. Tak, nie może przerzucić piłki na ich boisko — ONeal najwyraźniej polubił to sformułowanie — dlatego ogłasza, że jest fikcyjne zlecenie na niego. Ale coś tu nie gra.