Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Solomon spojrzał na mnie i zobaczył, że marszczę brwi.

— Chodzi mi o to, że nikt nie może nigdy powiedzieć, te tak naprawdę kogoś zna. Kogoś-człowieka albo kogoś-psa. Że tak naprawdę go zna.

Huknąłem szklanką w stół.

— Nikt nie może nigdy powiedzieć, że kogoś zna? Natchniona myśl. A zatem twierdzisz, że choć przez dwa lata byliśmy praktycznie jak papużki nierozłączki, nie potrafisz powiedzieć, czy jestem zdolny zabić kogoś dla pieniędzy?

Przyznaję, że sytuacja zaczynała mnie powoli denerwować. A zazwyczaj to mi się nie zdarza.

— A myślisz, że ja jestem zdolny? — powiedział Solomon. Pogodny uśmiech wciąż błąkał mu się po twarzy.

— Czy myślę, że potrafiłbyś kogoś zabić dla pieniędzy? Nie, nie myślę.

— Takiś pewien?

— Tak.

— W takim razie jesteś pacanem, panie. Zabiłem jednego mężczyznę i dwie kobiety.

Wiedziałem o tym. Wiedziałem również, jak bardzo mu to ciążyło.

— Ale nie dla pieniędzy — sprostowałem. — Nie popełniłeś zabójstwa.

— Jestem urzędnikiem państwowym, panie. Rząd spłaca moją hipotekę. Jakkolwiek na to spojrzeć, a wierz mi, że analizowałem to z różnych punktów widzenia, zabijając tych ludzi, zarabiałem na swoje utrzymanie. Jeszcze jedno piwo?

Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, zabrał moją szklankę i poszedł do baru.

Przyglądając się, jak toruje sobie drogę między pośrednikami w handlu nieruchomościami, zacząłem powracać myślami do zabaw w kowbojów i Indian, w których uczestniczyliśmy razem w Belfaście.

Szczęśliwe dni porozrzucane na przestrzeni ponurych miesięcy.

Był rok 1986, Solomon został ściągnięty razem z tuzinem innych ludzi z Wydziału Specjalnego policji londyńskiej, aby uzupełnić przemęczone oddziały w Irlandii Północnej. Szybko udowodnił, że jako jedyny z grupy zasłużył na pieniądze wydane na bilet lotniczy, więc pod koniec służby kilku niezwykle wybrednych Ulsterczyków poprosiło Solomona, żeby został i spróbował swoich sił w walce z paramilitarnymi oddziałami unionistów. Solomon się zgodził.

Tymczasem ja rezydowałem niecały kilometr dalej w dwóch pokojach Freedom Travel Agency, gdzie odbywałem ostatni rok ośmioletniej służby w armii, przydzielony do jednej z wielu jednostek wywiadu wojskowego o eleganckiej nazwie GR24, która rywalizowała o wpływy w Irlandii Północnej i prawdopodobnie robi to nadal. Jednostka składała się niemal wyłącznie z absolwentów Klon College, którzy nosili w biurze krawaty, a w weekendy latali do Szkocji polować na bażanty. Z tego powodu zacząłem coraz więcej czasu spędzać z Solomonem. Przeważnie przesiadywaliśmy w samochodach wyposażonych w zepsute ogrzewanie.

Od czasu do czasu wysiadaliśmy jednak i robiliśmy Coś pożytecznego. Podczas dziewięciu miesięcy, które spędziliśmy razem, byłem świadkiem wielu odważnych i niezwykłych czynów Solomona. Pozbawił życia trzy osoby, ale uratował kilkadziesiąt innych, w tym mnie.

Pośrednicy w handlu nieruchomościami podśmiewali się z jego brązowego płaszcza przeciwdeszczowego.