Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Zastanawiałem się przez chwilę.

— Nie wiesz może, w jakiej sprawie spotkał się ze Spencerem?

— Kto mówi, że nie wiem.

— A wiesz?

— Nie.

Paulie utkwił wzrok w punkcie znajdującym się za moją głową. Odwróciłem się, żeby zobaczyć, co z nim lam robił. Dwaj mężczyźni przy drzwiach podnieśli się z miejsc. Starszy powiedział coś do maitre d'hótel, który wysłał kelnera w stronę naszego stolika. Kilku pozostałych gości przyglądało się sytuacji.

— Pan Lang?

— To ja.

— Telefon do pana.

Wzruszyłem ramionami i popatrzyłem na Pauliego, który właśnie poślinił palec i zabrał się do zbierania okruchów z obrusa.

Zanim doszedłem do drzwi, młodszy ze śledzącej mnie pary zniknął. Starałem się napotkać wzrokiem starszego, ale z uwagą przyglądał się nieokreślonej grafice na ścianie. Podniosłem słuchawkę.

— Panie — usłyszałem głos Solomona — źle się dzieje w państwie duńskim.

— Ach, jaka szkoda — powiedziałem. — A wszystko szło tak dobrze.

Solomon zaczął mówić, ale przerwał mu trzask i do rozmowy włączył się piskliwy głos ONeala.

— To ty, Lang?

— Aha.

— Dziewczyna, Lang. Młoda kobieta, powinienem był powiedzieć. Czy wiesz, gdzie może się teraz znajdować?

Roześmiałem się.

— Mnie się pan pyta, gdzie ona jest?

— W rzeczy samej. Mamy problem z jej zlokalizowaniem.

Zerknąłem na stojącego niedaleko mężczyznę, który wciąż wpatrywał się w grafikę.

— Niestety, panie ONeal, nie mogę panu pomóc — powiedziałem. — Widzi pan, nie dysponuję dziewięcioma tysiącami podwładnych i budżetem wynoszącym dwadzieścia milionów funtów, które mógłbym wykorzystać do znajdowania ludzi i ich śledzenia. Ale wie pan co? Mógłby pan spróbować wykorzystać ochroniarzy z Ministerstwa Obrony. Podobno świetnie sobie radzą z takimi zadaniami.

Skończyłem, ale ONeal zdążył odłożyć słuchawkę mniej więcej, kiedy doszedłem do „Obrony”.

Zostawiłem Pauliego w restauracji, żeby zapłacił rachunek, a sam wskoczyłem do autobusu jadącego do Holland Park. Chciałem się przekonać, jak bardzo ludzie ONeala nabałaganili w moim mieszkaniu, a także, czy skontaktował się ze mną jeszcze jakiś inny kanadyjski handlarz bronią o starotestamentowym imieniu.

Tajniacy Solomona wsiedli za mną do autobusu i gapili się przez okna, jakby pierwszy raz w życiu byli w Londynie.

Kiedy dojechaliśmy do Notting Hill, nachyliłem się do nich.

— Równie dobrze możecie wysiąść ze mną — powiedziałem. — Nie będziecie musieli biec z powrotem z następnego przystanku.

Starszy odwrócił wzrok, ale młodszy wyszczerzył zęby w uśmiechu. Ostatecznie wysiedliśmy razem. Ja wszedłem do mieszkania, a oni zostali na zewnątrz i kręcili się po drugiej stronie ulicy.

Nawet gdyby nikt mnie o tym nie poinformował, zorientowałbym się, że mieszkanie zostało przeszukane. Nie oczekiwałem wprawdzie, że zmienią prześcieradła i odkurzą wszystkie pokoje, ale sądziłem, że mogliby je zostawić w lepszym stanie. Wszystkie meble zostały przestawione, niektóre z moich obrazów wisiały krzywo, a wśród książek stojących na półkach panował koszmarny bałagan, Zmienili nawet płytę CD w wieży. A może po prostu uznali, że profesor Longhair lepiej się nadaje jako muzyczny podkład do przeszukiwania mieszkania.

Nie trudziłem się przestawianiem mebli na miejsce. Zamiast tego przeszedłem do kuchni, włączyłem czajnik i zapytałem głośno:

— Herbata czy kawa?

Z sypialni dobiegł cichy szelest.

— A może masz ochotę na colę?

Stałem cały czas tyłem do drzwi i mimo że woda w czajniku z narastającym świstem zbliżała się do stanu wrzenia, usłyszałem, kiedy wyszła z sypialni. Wsypałem rozpuszczalną kawę do kubka i się odwróciłem.

Zamiast jedwabnego szlafroka Sara Woolf była obleczona w parę spranych jeansów i ciemnoszare bawełniane polo. Miała upięte wysoko włosy, luźno związane z tyłu w sposób, który jednym kobietom zabiera pięć sekund, a innym pięć dni. W prawej ręce trzymała walthera TPH kaliber .22 pasującego kolorem do koszulki.

Taki tph to małe cudeńko. Działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, ma magazynek na sześć nabojów i lufę długości 71 milimetrów. Jest również całkowicie bezużyteczny jako broń palna, ponieważ jeżeli nie trafi się przeciwnika od razu pierwszym strzałem w serce lub w mózg, można go co najwyżej rozdrażnić. W większości przypadków mokra makrela lepiej nadaje się na broń.

— No dobrze, panie Fincham — odezwała się — skąd pan wiedział, że tu jestem?

Brzmiała tak samo, jak wyglądała.

— Fleur de Fleurs — wyjaśniłem. — Podarowałem buteleczkę tych perfum mojej sprzątaczce na Boże Narodzenie w zeszłym roku, ale wiem, że ich nie używa. To musiałaś być ty.

Rozejrzała się po mieszkaniu ze sceptycznie uniesioną do góry brwią.