Trzej muszkieterowie

— Jak to, chcesz się pani zabić! — zawołał Felton z przerażeniem, zapominając cofnąć ręce z rąk uwięzionej — chcesz się zabić?

— Zdradziłam ci, panie — rzekła Milady zniżając głos i upadając bez sił na podłogę — zdradziłam ci swą tajemnicę! Wiesz wszystko! Mój Boże, jestem zgubiona!

Felton stał nieruchomy, niepewny.

“Wątpi jeszcze — pomyślała Milady — nie wydałam mu się dość przekonywająca”.

Na korytarzu rozległy się kroki; Milady poznała, że to lord Winter, Feston również. Cofnął się ku drzwiom.

Milady skoczyła do niego.

— Och, ani słowa — rzekła zduszonym głosem — ani słowa o tym wszystkim, co panu powiedziałam, nie mów nic temu człowiekowi, bo jestem zgubiona, i to ty, ty...

Kroki się zbliżały, więc zamilkła w obawie, by nie usłyszano jej głosu, gestem pełnym niewypowiedzianego przerażenia kładąc piękną rękę na ustach Feltona. Felton odepchnął lekko Milady, która upadła na fotel.

Lord Winter minął drzwi nie zatrzymując się; usłyszeli odgłos oddalających się kroków.

Felton śmiertelnie blady stał jeszcze przez kilka chwil nasłuchując, potem, kiedy nic już nie było słychać, odetchnął jak człowiek, który budzi się ze snu, i wyszedł z pokoju.

— Ach — rzekła Milady nasłuchując z kolei kroków Feltona oddalających się w odwrotnym kierunku — wreszcie jesteś mój!

Potem jej czoło zachmurzyło się:

“Jeśli opowie wszystko baronowi, jestem zgubiona; baron wie dobrze, że się nie zabiję, da mi nóż do ręki w jego obecności i wówczas Felton zobaczy, że cała ta wielka rozpacz była tylko grą”.

Usiadła przed lustrem i spojrzała na siebie; nigdy nie była tak piękna.

— Tak — rzekła z uśmiechem — ale on nic nie powie.

Wieczorem, gdy podawano kolację, wszedł lord Winter.

— Panie — powiedziała Milady — czy twoja obecność jest koniecznym warunkiem mojej niewoli, czy nie możesz mi oszczędzić mąk, jakimi są dla mnie twe wizyty?

— Jak to, droga siostro! — rzekł lord Winter — czy nie powiedziały mi te piękne usta, tak dziś dla mnie okrutne, że przyjechałaś do Anglii po to tylko, by widywać się ze mną do woli, że brakowało ci mej obecności i żeby zaznać radości spotkania, naraziłaś się na chorobę morską, burzę, uwięzienie? Jestem z tobą, bądź zadowolona, zresztą tym razem moja wizyta ma swoje powody.

Milady zadrżała z obawy, że Felton mówił z baronem; tej kobiecie, która zaznała tylu potężnych i sprzecznych uczuć, nigdy może serce nie biło tak gwałtownie.

Usiadła; lord Winter wziął fotel, przysunął się i usiadł obok niej, potem wyciągnął z kieszeni papier, rozwinął go powoli i rzekł:

— Chciałem ci pokazać paszport, który sam ułożyłem! Odtąd będzie ci służył w życiu, które ci daruję.

Po czym odwrócił oczy od Milady i zaczął czytać:

— “Rozkaz odwiezienia do...” Nazwy miejscowości nie wymieniam — wtrącił lord Winter — jeśli masz jakieś życzenie, zechciej powiedzieć; choćby ta miejscowość była w odległości tysiąca mil od Londynu, twoje życzenie zostanie uszanowane. Czytam więc dalej: “Rozkaz odwiezienia do... Karoliny Backson, napiętnowanej przez sąd królestwa Francji, ale uwolnionej po karze; pozostanie ona w tej miejscowości, mogąc poruszać się jedynie w promieniu trzech mil. Przy pierwszej próbie ucieczki zostanie ukarana śmiercią. Otrzyma pięć szylingów dziennie na mieszkanie i wyżywienie”.

— Ten rozkaz mnie nie dotyczy — odparła zimno Milady — skoro wymienione jest nie moje nazwisko.

— Nazwisko! Czy masz jakieś nazwisko?

— Nazwisko pańskiego brata.

— Mylisz się, mój brat był twoim drugim mężem, pierwszy twój mąż żyje jeszcze. Powiedz mi jego nazwisko, a umieszczę je zamiast nazwiska Karoliny Backson. Nie?... Nie chcesz?... Milczysz? Dobrze! Zostaniesz zesłana jako Karolina Backson.

Milady milczała; tym razem jednak nie z rozmysłu, ale z niekłamanego przerażenia; sądziła, że rozkaz jest prawomocny, że lord Winter przyśpieszył jej wyjazd i musi wyjechać tego jeszcze wieczora. Zrozumiała, że wszystko stracone, gdy zauważyła nagle, iż rozkaz nie był podpisany.

Doznała teraz radości tak wielkiej, że nie potrafiła jej ukryć.

— Tak, tak — rzekł lord Winter, który spostrzegł, co się z nią dzieje — tak, szukasz podpisu, nie znajdujesz go i powiadasz sobie: nie wszystko jeszcze stracone, skoro ten akt nie jest podpisany; pokazano mi go, żeby mnie zastraszyć. Mylisz się: jutro poślę ten rozkaz do lorda Buckinghama; pojutrze powróci do mnie z jego podpisem i pieczęcią, a możesz być pewna, że w dwadzieścia cztery godziny później zostanie wprowadzony w życie. Do widzenia, pani, oto wszystko, co miałem ci do powiedzenia.