Trzej muszkieterowie

Doznała nagłego natchnienia, jakie jest udziałem ludzi genialnych w chwilach wielkich i rozstrzygających o ich losie lub życiu.

Te dwa słowa: wasza msza i rzut ona na Feltona pozwoliły Milady zrozumieć, jak wielkie znaczenie będzie miała odpowiedź.

Jej umysł pracował ze zwykłą szybkością i odpowiedź sama przyszła na usta:

— Ja! — rzekła z akcentem pogardy, który harmonizował znakomicie z tonem młodego oficera — ja, panie, moja msza! Lord Winter, zepsuty katolik, wie dobrze, że nie wyznaję tej religii co on, to tylko pułapka, którą chce na mnie zastawić.

— A jaką religię wyznajesz zatem, pani? — zapytał Felton ze zdziwieniem, którego nie potrafił całkowicie ukryć, choć tak umiał panować nad sobą.

— Powiem to wówczas — rzekła Milady z udaną egzaltacją — kiedy wycierpię dość dla mej wiary.

Spojrzenie Feltona dowiodło Milady, jak wiele zyskała dzięki tym słowom.

Jednakże oficer stał w milczeniu, nieruchomy; tylko jego spojrzenie mówiło.

— Jestem w rękach mych wrogów — ciągnęła z entuzjazmem, tak częstym u purytanów — niech zatem mój Bóg mnie wybawi albo niechaj zginę dla mego Boga! Oto moja odpowiedź, którą zechciej pan powtórzyć lordowi Winter. Jeśli zaś idzie o tę książkę — dodała wskazując modlitewnik końcem palca, nie dotykając go wszakże, jakby nie chciała się skalać tym dotknięciem — możesz ją pan zabrać i sam się nim posługiwać, niewątpliwie bowiem jesteś wspólnikiem lorda Wintera, wspólnikiem w prześladowaniu i wspólnikiem w herezji.

Felton nic nie odpowiedział, wziął książkę z tym samym obrzydzeniem z jakim ją przyniósł i wyszedł zamyślony.

Lord Winter zjawił się około piątej po południu; Milady miała dość czasu przez cały dzień, by ułożyć sobie plan działania: przyjęła go jak kobieta, która znów odzyskała swe wszystkie przewagi.

— Zdaje się — rzekł baron siadając na fotelu naprzeciw Milady i niedbale wyciągając nogi przed kominkiem — zdaje się, że popełniliśmy małą apostazję?

— Co chcesz pan powiedzieć?

— Powiadam, że od naszego ostatniego spotkania zmieniliśmy religię; czyżbyś przypadkiem wyszła po raz trzeci za mąż za protestanta?

— Zechciej mówić jaśniej, milordzie — rzekła uwięziona z godnością. — Oświadczam ci bowiem, że słyszę twe słowa, ale ich nie rozumiem.

— W takim razie nie masz żadnej religii, ale to lepiej — ciągnął kpiąco lord Winter.

— Oczywiście, to odpowiadałoby twym zasadom — odparła chłodno Milady.

— Wyznam, że jest mi to doskonale obojętne.