Trzej muszkieterowie

Rozdział XXV

CZWARTY DZIEŃ NIEWOLI

Nazajutrz, kiedy Felton wszedł do Milady, zastał ją stojącą na fotelu i trzymającą w rękach sznur spleciony z kilku batystowych chustek podartych na paski i powiązanych końcami ze sobą: na dźwięk otwieranych drzwi Milady zeskoczyła lekko na ziemię, usiłując ukryć sznur za plecami.

Młodzieniec był jeszcze bledszy niż zazwyczaj, oczy zaczerwienione z niewyspania mówiły, że źle spędził noc, czoło miał chmurne.

Skierował się powoli ku siedzącej już Milady i ujmując za koniec zabójczy sznur, który przez nieuwagę czy naumyślnie wypuściła z ręki, zapytał zimno:

— Co to znaczy, pani?

— To nic — rzekła Milady uśmiechając się z bolesnym wyrazem, który potrafiła przybierać — nuda jest śmiertelnym wrogiem więźniów, nudziłam się i zabawiałam skręcaniem tego sznura.

Felton podniósł oczy i spojrzał na występ muru, przy którym zastał Milady stojącą na fotelu; nad jej głową zauważył wbity w mur złocony hak, który służył do wieszania odzieży lub broni.

Zadrżał, uwięziona dostrzegła to drżenie; choć miała oczy spuszczone, nic nie uchodziło jej uwagi.

— A co robiłaś, pani, w tym fotelu? — zapytał.

— Cóż to pana obchodzi? — odparła Milady.

— Chcę wiedzieć.

— Nie pytaj mnie — rzekła uwięziona — wiesz dobrze, że nam, prawdziwym chrześcijanom, nie wolno kłamać.

— Dobrze więc — odpowiedział Felton — powiem pani, co robiłaś lub raczej chciałaś zrobić; chciałaś urzeczywistnić zgubny zamiar, jaki nosisz w duszy; ale pamiętaj, że jeśli nasz Bóg zabrania kłamać, surowiej jeszcze zabrania samobójstwa.

— Kiedy Bóg widzi, że istota ludzka jest prześladowana niesprawiedliwie i ma do wyboru samobójstwo lub hańbę, wierzaj mi, panie, Bóg wybacza jej samobójstwo, jako że samobójstwo jest wtedy męczeństwem — odparła tonem głębokiego przekonania.

— Mówisz za wiele lub za mało; na Boga, pani, wypowiedz się jaśniej.

— Mam ci opowiedzieć swoje nieszczęście, żebyś je uznał za bajkę, mam ci zwierzyć swe plany, byś je zdradził memu prześladowcy? Nie, panie; zresztą, co cię obchodzi życie lub śmierć nieszczęsnej skazanej kobiety? Jesteś odpowiedzialny za moje ciało, prawda? I nawet gdybyś oddał im mego trupa, nie będą od ciebie żądać nic więcej, być może nawet otrzymasz podwójną nagrodę.

— Ja, pani, ja! — zawołał Felton. — Więc przypuszczasz, że zgodziłbym się przyjąć nagrodę za twe życie? O, nie myślisz tego, co mówisz.

— Pozwól mi działać, panie, pozwól mi działać — rzekła Milady z uniesieniem. — Żołnierz powinien być ambitny; jesteś porucznikiem, za moją trumną będziesz szedł w stopniu kapitana.

— Cóżem pani uczynił — powiedział Felton wstrząśnięty — byś mnie obciążała tak wielką odpowiedzialnością przed Bogiem i ludźmi? Za kilka dni nie będzie pani tutaj, przestanę czuwać nad twoim życiem, a wówczas — dodał z westchnieniem — uczynisz z nim, co zechcesz.

— Toteż — zawołała Milady, jakby nie mogła się oprzeć świętemu oburzeniu — pan, człowiek pobożny, pan, którego nazywają sprawiedliwym, pragniesz tylko jednego: nie być oskarżonym o moją śmierć, nie zaznać z jej powodu niepokojów.

— Mam czuwać nad twoim życiem, pani, i będę nad nim czuwał.

— Ale czy rozumiesz pan, jakie zadanie ci powierzono? Dość okrutne, gdybym była winna, ale jakże je nazwiesz, jak nazwie je Stwórca, jeśli jestem niewinna?

— Jestem żołnierzem, pani, i wypełniam otrzymane rozkazy.

— Czy sądzisz pan, że w dniu Sądu Ostatecznego Bóg oddzieli ślepych katów od niesprawiedliwych sędziów? Nie chcesz, bym zabiła swe ciało, a jesteś narzędziem w rękach tego, co chce zabić mą duszę!

— Ale powtarzam pani — rzekł Felton niepewnie — że żadne niebezpieczeństwo pani nie grozi, ręczę za Lorda Wintera jak za siebie samego.

— Szaleńcze! — zawołała Milady. — Biedny szaleńcze, ważysz się ręczyć za innego człowieka, kiedy najlepsi, najsprawiedliwsi przed Panem, nie mają śmiałości odpowiadać za samych siebie, i stajesz po stronie silniejszego i szczęśliwszego, by pognębić istotę słabą i nieszczęsną!

— To być nie może, to być nie może — szepnął Felton, w głębi serca zdając sobie sprawę ze słuszności tego argumentu. — Uwięziona, nie uzyskasz dzięki mnie wolności, żywa, nie postradasz przeze mnie życia.

— Tak! — zawołała Milady. — Ale stracę to, co jest dla mnie droższe nad życie, stracę honor, Feltonie; i ciebie, ciebie uczynię odpowiedzialnym przed Bogiem i ludźmi za mój wstyd i hańbę.

Tym razem Felton, choć był niewzruszony lub takiego udawał, nie mógł oprzeć się tajemniczemu działaniu; widzieć tę kobietę tak piękną, białą jak zjawa, widzieć ją to błagającą, to ciskającą groźby, pozostawać pod wrażeniem jej cierpienia i urody, to było zbyt wiele dla wizjonera, zbyt wiele dla umysłu żyjącego płomiennymi snami ekstatycznej wiary, zbyt wiele dla serca, które przepełniała paląca miłość do nieba, a trawiła nienawiść do ludzi.